Το ρεύμα των νέων κοσμοθεωριών

Η διάλεξις της Κας Καραϊσκάκη- 26 Νοεμβρίου 1934

Προχθές το απόγευμα εδόθη εις την Λέσχη Δημοσίων Υπαλλήλων η προαγγελθείσα διάλεξις της κ. Σίτσας Καραϊσκάκη <<περί του ρεύματος των νέων Κοσμοθεωριών>>. Την ομιλήτριαν παρουσίασε εις το πολυπληθές ακροατήριον ο κ. Ευάγγελος Κυριάκης, ειπών ότι η κ. Καραϊσκάκη είναι γνωστή εις τον επιστημονικόν κόσμον όχι μόνον της Ελλάδος αλλά και των λοιπών χωρών.

Το βιβλίον, το οποίο εξέδωκε <<περί του τρίτου Ράιχ>> είναι ένας ύμνος δια την αναδημιουργούμενη Γερμανία και επέσυρε τα ενθουσιαστικά σχόλια των ξένων εφημερίδων και των ξένων κριτικών, οι οποίοι έγραφαν ότι το βιβλίον αυτό έχει ένα ανεκτίμητο προσόν: την αντικειμενικότητα και την αμερόληπτον εξέτασιν όλων των θεμάτων.

Η κ. Σίτσα Καραϊσκάκη εν αρχή της ομιλίας της τόνισε ότι πανταχού παρατηρείται η ίδια εικών: Πόλεμος των πνευμάτων, πόλεμος των κοσμοθεωριών, πόλεμος δια το μέλλον… Είναι αναμφισβήτητον ότι ο κόσμος θα αναγκασθεί να ασχοληθεί με δυο μεγάλα προβλήματα: τον Μπολσεβικισμόν και τον Φασισμόν, εκ των οποίων το ένα θα κυριαρχήσει χωρίς να υπάρχει άλλη μέση λύσις δια το μέλλον.

Ο Γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός ονομάζεται επίσης Φασισμός και ως τοιούτος καταπολεμείται. Εν τούτοις όμως υπάρχει διαφορά μεταξύ των δυο τούτων κατευθύνσεων, την οποία αγνοούν οι επιπολαίως κρίνοντες τον γερμανικόν εθνικοσοσιαλισμόν.

Ο φασισμός επεβλήθη κατόπιν αγώνων, δια βίαιων μέσων, επιδρομών και τιμωριών, ενώ ο εθνικοσοσιαλισμός δεν εζήτησε να υποτάξει τις μάζες δια της βίας, παρά εζήτησε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού δια της πειστικής δυνάμεως, δηλαδή εκέρδισε την αρχήν μόνον δια του πνευματικού κλονισμού των αντιθέτων.

Επίσης διαφορετική είναι η εσωτερική υφή των δύο λαών, η Ιταλία εσωτερικώς ήτο υγιείς, ενώ η Γερμανία πληγωμένη από τον Καπιταλισμόν και τον Μαρξισμόν, είχε ένα λαόν, ο οποίος είχε χάσει την ισορροπία του. Ο φασισμός δύναται να ονομασθεί ως ανοικοδομητικός καπιταλιστικός, ενώ ο εθνικοσοσιαλισμός είναι αντικαπιταλιστικός. Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν πρέπει να κρίνεται εκ των περιγραφών του τύπου, ο οποίος εμφανίζει τα γεγονότα αναλόγως των διαθέσεών του ή των συμφερόντων του.

Ο Γερμανικός λαός, ο οποίος υπέφερεν από τα διάφορα κόμματα, ηνόησε τον Εθνικοσοσιαλισμόν, δια του Αρχηγού του, με τον οποίον συνεφώνησεν ο Λαός  εξύπνησε και σιγά, σιγά άρχισε να ωριμάζει μέσα στην ψυχή του το συνολικόν <<ημείς>> και να εξαφανίζεται το ατομικόν <<εγώ>>. Ο αρχηγός τους ήτο από το ίδιο ξύλο μ’ αυτούς καμωμένος, ήτο λαός από τον λαόν και δια τούτο ανεγνώρισαν ως αρχηγόν των.

Περαιτέρω ανέφερε πόσο ο Εθνικοσοσιαλισμός εστηρίχθη εις τον Γερμανόν εργάτην, περιγράφει όλην την οικτράν κατάστασιν εις την οποίαν ευρίσκετο ούτος εκ της κακής εκμεταλλεύσεως που του έκαμνε ο Μαρξισμός.

Ο εργάτης είχε καταντήσει πραγματικώς ένας απόκληρος της τύχης είχε καταντήσει χωρίς ρίζας, χωρίς πατρίδα και η Μαρξιστική διδασκαλία του εμφυσούσε το μίσος των τάξεων καταστρέφουσα τον τελευταίον σύνδεσμον με την κοινότητα.

Με τον εθνικοσοσιαλισμόν όμως τα πράγματα μετεβλήθησαν αισθητώς. Ο Χίτλερ προσεπάθησε να ανυψώσει τον εργάτην και το κατόρθωσε. Εφρόντισε δια την κοινωνικήν πρόνοια και διοργάνωσε τον βοηθητικόν χειμώνα. Υπολογίζεται ότι τετρακόσια εκατομμύρια μάρκα εδόθησαν κατά τον χειμώνα του 1933.

Η προπαγανδιστική μηχανή και η αυθόρμητος προσφορά απετέλεσαν το καθήκον τους. Από κάθε άνοιγμα από κάθε ρωγμή πέρασε και προετοίμασε πραγματικώς την έννοιαν των λέξεων με την κυρίαν σημασίαν των <<βοηθούμε κι’ εμείς, κανείς δεν πρέπει να κρυώνει, κανείς δεν πρέπει να πεινά>>.

Η κ. Καραϊσκάκη, κατόπιν ανέπτυξε λεπτομερώς το σύστημα του εθνικοσοσιαλισμού και ετόνισε την στενήν επαφήν την οποίαν έχουν οι αρχηγοί των με τον λαόν. Τα φράκα, τα επίσημα γεύματα και τα εορτάσιμα τραπέζια, έχει αντικαταστήσει το απλό φαιό σακάκι και οι φανατισμένοι λόγοι ενός ιδεολόγου αγωνιστού. Οι αρχηγοί της Γερμανίας ακόμη και τώρα παρουσιάζονται εις τα πλήθη, συζητούν  μαζί τους, περικυκλώνονται από τα πλήθη και ανταλλάσσουν μια χειραψία χωρίς επισημότητα, εις τρόπον ώστε συνδέονται με τον λαόν και καθίστανται αγαπητοί, Περαίνουσα η ομιλήτρια ετόνισε την έννοιαν του Κυριάρχου Κράτους, το οποίον πρέπει να ίσταται υπεράνω ατόμων και τάξεων. Η κρατική κυριαρχία θα περιορίσει πανταχού την αναρχικήν ελευθερίαν μιας μειονότητος και θα υψώσει το υλικόν και πνευματικόν επίπεδον του μέσου όρου της πλειονότητος. Ο Λιμπεραλισμός ξεψυχά με την εκμηδένησιν των παλαιών απολύτως ιμπεριαλιστικών εθνικοτήτων. Μόνο εις το περιθώριον μιας αυξανούσης κρατικοποιήσεως της Κοινωνίας είναι δυνατή η εξυγίανσης. 

Το τέλος της διαλέξεως της κ. Καραϊσκάκη εκάλυψαν θερμά χειροκροτήματα. 

Ιερός Δεσμός  Αργοσαρωνικού

ΕΤΟΣ-137

Να παραμείνει για εμάς, αυτό που πάντα ήταν και είναι: Ο Χίτλερ μας!

Γκαίμπελς, 19.4.1945 

 Ιερός Δεσμός Αργοσαρωνικού

 

Schwarze Hefte - Τα «μαύρα τετράδια» του Μάρτιν Χάιντεγκερ

 

 

Τα «Μαύρα Τετράδια» είναι οι ημερολογιακές σημειώσεις του φιλοσόφου Martin Heidegger. Οφείλουν το όνομά τους στο χρώμα των εξωφύλλων τους. Αρχίζουν από το 1931 και σταματούν το 1975, ένα χρόνο πριν από το θάνατό του.

Εκδόθηκαν στη Γερμανία το 2014 από τον εκδοτικό οίκο Vittorio Klostermann ως υπ' αριθμόν 94, 95 και 96 τόμοι των απάντων του.

Για δεκαετίες πολλοί μελετητές του Χάιντεγκερ μιλούσαν για έναν απολίτικο φιλόσοφο, αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο που είχε διαπράξει ένα <<στιγμιαίο λάθος>>. Όμως η δημοσιεύση του φιλοσοφικού ημερολογίου, το οποίο ο Χάιντεγκερ ζήτησε να μην δημοσιευθεί μέχρι να τελειώσει το πλήρες του έργο- όσο και η δημοσίευση της αλληλογραφίας με τον αδελφό του αποδεικνύουν ξεκάθαρα τον αντισημιτισμό του και τον θαυμασμό του πρός τον Χίτλερ. Η αλληλογραφία του συνιστά ένα ''κλειδί'' για την πλήρη κατανόησή του τι ακριβώς πίστευε ο φιλόσοφος. 

Από τα τέλη του 1931 ο 43χρονος τότε Χάιντεγκερ στέλνει το βιβλίο του Χίτλερ, ο "Αγών μου", στον αδελφό του και επαινεί το «εξαιρετικό πολιτικό ένστικτο του Χίτλερ».

Στις 27 Ιουλίου του 1932 αναφερόμενος στο κεντρώο κόμμα Τσέντρουμ του οποίου ηγείτο ο καγκελάριος Μπρύνινγκ (γνωστός και ως ο τελευταίος καγκελάριος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης), ο οποίος προσπάθησε να απαγορεύσει τα τάγματα εφόδου και τα τάγματα ασφαλείας που είχε δημιουργήσει το 1925 ο Χίτλερ, προτρέπει τον αδελφό του να μην παρασυρθεί από τις ενέργειες του καγκελάριου Μπρύνινγκ.

Στις 13 Απριλίου του επόμενου χρόνου και ενώ ο Χίτλερ είναι πλέον στην εξουσία, ο Χάιντεγκερ γράφει γεμάτος ενθουσιασμό:

"Ο λαός μας και το Ράιχ μετασχηματίζονται και όποιος έχει μάτια να δει, αυτιά να ακούσει και μια καρδιά να χτυπάει, νοιώθει αυτή τη δύναμη και τη βαθειά έξαρση. Είμαστε και πάλι αντιμέτωποι με μια μεγαλειώδη πραγματικότητα, την οποία οφείλουμε να κάνουμε πράξη με τρόπο ώστε να πάρει τη θέση της στον πνευματικό κόσμο του Ράιχ και στην μυστική αποστολή της γερμανικότητας".

Tον Μάιο του 1933, δέκα μέρες μετά την εκλογή του ως Πρύτανη του Πανεπιστημίου του Freiburg έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Στις 4 Μαΐου εξηγεί στον αδελφό του:

«Μην βλέπεις τί υπάρχει κάτω από τό κίνημα, αλλά τις απόψεις του Φύρερ και τα μεγαλειώδη σχέδιά του. Χθες έγινα μέλος του NSDAP (Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα) όχι μόνο από εσωτερική πεποίθηση, αλλά από καθαρή συνειδητοποίηση ότι είναι ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί η καθαρότητα και η διευκρίνιση του όλου κινήματος. Και εάν εσύ δεν είσαι έτοιμος να προσχωρήσεις τώρα στο κόμμα, θα σε συμβούλευα ωστόσο να προετοιμάσεις τον εαυτό σου και να το κάνεις, χωρίς καμία ανησυχία για το εάν θα ασχοληθείς με κατώτερα και λιγότερο ευχάριστα θέματα που ενδέχεται να πέσουν στην αντίληψή σου..."

Σύμφωνα με την αλληλογραφία του, ζήτησε από τον αδελφό του να γίνει και αυτός μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος γράφοντάς του ότι:  ''όποιος δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος του Χίτλερ, του αξίζει να συνθλιβεί στο χάος."

Από το 1934 ως το 1936 διετέλεσε μέλος της Ακαδημίας του Γερμανικού Δικαίου η οποία είχε συμβουλευτικό ρόλο στη νομοπαρασκευαστική διαδικασία μεταξύ άλλων και για τους φυλετικούς Νόμους της Νυρεμβέργης.

Για τον φιλόσοφο, η σωτηρία της Δύσης βρίσκεται στα χέρια της Γερμανίας το 1933, αλλά ακόμη και δέκα χρόνια αργότερα, το 1942:

«Πλησιάζει η στιγμή», γράφει τότε ο Χάιντεγκερ, που θα φανεί «αν οι Γερμανοί είναι ικανοί να αποκτήσουν μιαν εμπειρία του τόπου πέρα από τον ορθολογισμό και το παράλογο και να τον κάνουν κατοικήσιμο»

Μετά τον πόλεμο

Όλοι οι εκφυλισμοί της σύγχρονης εποχής, η σύγχρονη τεχνολογία, οι φυσικές επιστήμες, η πίστη στην προβλεψιμότητα και στη δυνατότητα ελέγχου του κόσμου, είναι γι' αυτόν εκφράσεις μιας μεταφυσικής μολυσμένης από τον εβραϊσμό.

Τα Μαύρα Τετράδια καταγγέλλουν τον μεταπολεμικό κόσμο που κρημνίζεται στον θόρυβο και την απερήμωση, περιγράφουν έναν πόλεμο υπόγειο που δεν τέλειωσε το 1945 κι ούτε ξεκίνησε το 1939.

1946

«Περισσότερο απομακρυσμένοι από την αλήθεια της ιστορίας (Geschichte) είναι οι ιστορικοί (Historiker)» (96.183 και 94.407), όσοι δεν αντιλαμβάνονται πως κανένα γεγονός δεν είναι όντως περασμένο – μάλλον, «το γεγονός κατεξοχήν είναι ό,τι δεν παρέρχεται» (96.14). Ο ιστορικός είναι η προσωποποιημένη άρνηση της ιστορίας (97.91). Διότι η ιστορία δεν φτιάχνεται, ούτε δομείται, παρά γίνεται. Ο Χάιντεγκερ προφητεύει πως το νωρίτερο που θα πρέπει να αναμένουμε την επανέναρξη της αυθεντικής ιστορίας είναι γύρω στα 2300, «οπότε ο αμερικανισμός θα έχει εξαντληθεί εξαιτίας του κορεσμού της κενότητάς του». Ως τότε, ανίδεος ο άνθρωπος θα βηματίζει στο τίποτα (96.225)

Ο Χάιντεγκερ δυσφορεί με τον κόσμο γύρω του και ειδικά με τους ανθρώπους. Είναι τόσο ομογενοποιημένη και γενικευμένη η «αθλιότητα της γνώμης του ενός και του άλλου», γράφει, «ώστε αδυνατεί πλέον κανείς να εντοπίσει κάποια ειδοποιό διαφορά της αθλιότητας» (94.184). Δηλαδή: η αθλιότητα κατάντησε φυσιολογική κατάσταση του νου. Απομένει να βγει κανείς από δαύτην, όπως θα έβγαινε από βρώμικα νερά, να αφήσει ξωπίσω τον γιγαντιαίο θόρυβο και να μεταβεί από την πολυπρόσωπη, κουρασμένη και ευτελισμένη δυτική μεταφυσική σε ένα «μονοπάτι» που είναι ήδη μέρος της αλήθειας (97.459).

Ο πραγματικός λόγος που η εποχή δεν έχει θεούς δεν είναι ότι παραγίναμε «κοσμικοί» και συνεπώς άθεοι, αλλά ότι δεν διαθέτουμε κανέναν κόσμο –μόνον μια σύγχυση του Είναι. (94.218)

Η φυγή των θεών είναι τόσο τελεσίδικη, ώστε πλέον το Είναι δεν επιτρέπει καν να θεωρηθεί ο άνθρωπος άξιος να αποκτήσει την γνώση της φυγής αυτής, δηλαδή ο άνθρωπος είναι παραδομένος στην υποκειμενικότητα του υποκειμένου (96.119)

Λούντβιχ Κλάγκες, Σπέγκλερ, Γύνγκερ, Ρίλκε, μα πρώτιστα ο Νίτσε, αποδοκιμάζονται διαρρήδην. Ο Νίτσε δεν είναι παρά ένα υποκατάστατο (97.13: ein Surrogat), διότι η επαναξίωση των αξιών και ο υπεράνθρωπος είναι εκδοχές ακραίας υποκειμενικότητας, κι όχι αληθινή υπέρβαση της μεταφυσικής, όπως διατυμπάνιζε. «Υπάρχουν σκλαβοπάζαρα, όπου οι ίδιοι οι σκλάβοι είναι συχνά οι μεγαλύτεροι έμποροι» (94.455).

Τον Χέλντερλιν, όμως, τον  ανάγει σε προφήτη.

Στα γνωστά ποιήματά του («Patmos», «Germanien») αλλά και στην αλληλογραφία του, ο Χέλντερλιν περιγράφει μιαν ανθρωπότητα που ζει στην απάτη και στην πλάνη, που είναι εγκαταλειμμένη από τους παλαιούς θεούς της, δουλόφρων και τυφλή. Την ανθρωπότητα μπορεί να λυτρώσει μόνον μια «ιέρεια Γερμανία» που καθοδηγεί τους λαούς, ένα εκλεκτό γερμανικό γένος του μέλλοντος. Προτείνει «οι Γερμανοί» να βγουν από τον βάλτο της μεταφυσικής και της ψευδοϊστορίας, προκειμένου να γίνουν αγωγοί των Νέων Θεών. «Ένας θεός για όλους θα ήταν θεός για κανέναν» –το ζήτημα είναι να έλθουν «οι θεοί του λαού» (94.214), άρα οι νέοι θεοί των Γερμανών, «με τους οποίους μπορούμε να γίνουμε φίλοι και δεν πρέπει να είμαστε σκλάβοι τους» (94.242).

Τη λύτρωση, γράφει ο Χέλντερλιν, έλκει ο κίνδυνος – κι όσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος, τόσο εγγύτερα η σωτηρία.  γράφει (96.136).

Ιερός Δεσμός Αργοσαρωνικού

Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΧΗΡΟΥ -Τα Ρομπότ

 

...Άραγε, θα τολμήσουμε να διεισδύσουμε στα σκοτάδια του μεγαλύτερου μυστηρίου; Αλήθεια, ποιοι είναι οι ιουδαίοι; Για τον Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ είναι το οργανικό Ψέμα. Και ο Νικολάος Παλάσιος, συγγραφέας του Η Χιλιανή Φυλή, χρόνια πριν, στην αρχή του εικοστού αιώνα, επίσης διαβεβαίωσε ότι << ο ιουδαίος δεν μπορεί ποτέ να πει την αλήθεια>>. Και μας συμβούλευσε, πριν διαβάσουμε ένα βιβλίο, να μαθαίνουμε για τον συγγραφέα του, και << εάν είναι ιουδαίος, να μην το διαβάσουμε, γιατί θα είναι ψευδές >> 

Ανάμεσα  στα εκατομμύρια των όντων που κατοικούν στη Γη, τι είναι ο Ιουδαίος; Δεν είναι ζώο (αν και θα μπορούσε να είναι ένα σεδίμ ‘’Σεδίμ σημαίνει: Σύμφωνα με τη Βίβλο, μια διασταύρωση ανθρώπου με ζώο. Με το πέρασμα της ηλικίας, οι Ιουδαίοι αναπτύσσουν χαρακτηριστικά ζώων’’, ούτε και ανθρώπινο πλάσμα. Το πιθανότερο είναι να είναι ένα <<ρομπότ>>, στην υπηρεσία ενός εξωγήινου, του Ιεχωβά, του οποίου τις εντολές είναι υποχρεωμένος να εκτελεί, αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει. Έτσι, λοιπόν, προέκυψε ο <<εκλεκτός Λαός του Θεού>>, του Γιαχβέ, του Σάτουρν, του Σατανά.

...Ο Ιεχωβάς ζει και τρέφεται από το αίμα και τη σάρκα των κατοίκων της γης. Αυτό το περιγράφουν οι << πράκτορές >> του στους βιβλικούς μύθους, συγκεκριμένα εκεί όπου ο Αβραάμ προτίθεται να θυσιάσει τον υιό του για να θρέψει τον Ιεχωβά. Οι πόλεμοι και οι σφαγές πολλών είναι συμπόσια για τον Ιεχωβά. Και καθώς η Κάλι Γιούγκα πλησιάζει στο τέλος της, αυτός ο σκοτεινός Δαίμονας (αυτός ο Άρχων) πεινάει ακόμα περισσότερο και χρειάζεται επειγόντως ένα τελευταίο δείπνο, αφού για πάνω από πενήντα χρόνια, από το 1945, τρέφεται μονάχα με μικρούς πολέμους. Νηστεύει! Ο Ιεχωβάς χρειάζεται έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο οποίο το Άριο αίμα των (γκοίμ) μη Ιουδαίων θα χυθεί άφθονο. Διαφορετικά, διατρέχει τον κίνδυνο να εξαφανιστεί να εξαφανιστεί ως Σατανάς, ως Σάτουρν, ως Άρχων αιχμάλωτος του Δημιουργού. Είναι συνεπώς αναγκαίο για αυτόν να δημιουργήσει μια αφόρητη παγκόσμια κατάσταση, η οποία δεν επιτρέπει καμία άλλη λύση παρά έναν μεγάλο πόλεμο. Η οικονομική κρίση είναι αναπόφευκτη, δίχως το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής, η καταστροφή των πύργων της Νέας Υόρκης προσφέρει στις ΗΠΑ (δηλαδή στους Ιουδαίους) την κυριαρχία επί όλου του πλανήτη, υπό το πρόσχημα ενός << αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία >> ( << αυτοί που δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας >> ). Και, τελικώς, η κατάρρευση του πνευματικού κόσμου της Δύσης αφήνει χωρίς ιδεολογικό έρεισμα τους ηγέτες των χριστιανικών εκκλησιών, και αυτήν ακόμη τη μασονία.

Οι ραβίνοι, που φαίνεται ότι έχουν επίσης καταρρίψει μόνοι τους τα πιστεύω τους, έχουν ένα νέο εργαλείο κυριαρχίας και υποδούλωσης των μη- Ιουδαίων μια ακόμη << θρησκεία>> για να βασανίσουν τους Άριους και το σύμπλεγμα ενοχής τους: τη Θρησκεία του Ολοκαυτώματος. Αν ο Χριστιανισμός κατηγορεί τους γκόιμ ότι σκότωσαν έναν Θεό, τότε το <<Ολοκαύτωμα>> τους κατηγορεί για τη δολοφονία του <<λαού του Θεού>>, όπως στο παρελθόν κατηγόρησαν τούς Αιγύπτιους και τους Ρωμαίους. Οι τελευταίοι τώρα έχουν αντικατασταθεί  από τούς Γερμανούς, που είναι υποταγμένοι όπως και οι προηγούμενοι, έχουν αποδεχθεί υπάκουα και κάνουν μετάνοιες στα << Ναούς Μουσεία>> του Ολοκαυτώματος, της νέας Θρησκείας, παρ΄όλο που γνωρίζουν ότι από την αρχή αυτό είναι ένα Ψέμα. Διότι, όπως ακριβώς, οι αρχαίες Ιουδαϊκές Θρησκείες και πίστεις βασίζονταν στα ψέματα, έτσι και η νέα Θρησκεία του ιουδαϊκού Ολοκαυτώματος, με τα έξι εκατομμύρια θυσιασθέντες ( ο αριθμός <<έξι>> είναι αρχέτυπο του ιουδαϊσμού), είναι ακόμη ένα Ψέμα, παρ΄όλο που τα <<δόγματα>> της τυγχάνουν τυφλής αποδοχής από τους μη- ιουδαίους.

Ο Δαίμονας Γιαχβέ υπνωτίζει τους μη Ιουδαίους, βοηθώντας έτσι τον << λαό >> των ρομπότ του, μα μόνον μέχρις ότου εκείνα καταφέρουν να του προετοιμάσουν το Δείπνο του.

Και αν δεν μπορέσουν να προκαλέσουν έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο; Αν αποτύχουν; Θα μπορούσε, μήπως, η νέα Θρησκεία να τούς εξυπηρετήσει σαν ένα είδος παρηγοριάς, κρατώντας τον λαό της ενωμένο,  παρ΄όλη την ολοένα αυξανόμενη δυσπιστία προς αυτούς σε όλο τον πλανήτη; Αυτό μένει να το δούμε. Στο τέλος όλων των πραγμάτων, στο ναδίρ της Κάλι Γιούγκα, θα τούς εγκαταλείψει ακόμη και ο πεινασμένος θεός τους.

 Miguel Serrano

Ιερός Δεσμός Αργοσαρωνικού

ΤΟ ΑΣΤΡΟΝ

Η ημέρα αυτή της Μεγάλης Εορτής δεν θα παύση ποτέ να καθηδύνη τας ψυχάς και να δώσει εις τας καρδίας την χαράν των ελπίδων και της Πίστεως. Εγνώρισεν η Ψυχή τα θεία αυτά δώρα εις στιγμάς σκληράς της ιστορίας της και πάντοτε εδέχθη αυτά με βαθείαν αγαλλίασιν, ως μιαν δύναμιν αγαθοποιόν η οποία ανέτειλε μέσα από το σπήλαιον του νεογέννητου Θεού, δια να καταυγάσει τας ψυχάς με το ανέσπερον Φώς της θείας προσδοκίας.   

Ευρέθημεν πάλιν δια ακόμη μια φορά, υπό τα ερείπια μιας καταστροφής. Να λησμονήσωμεν την στιγμή αυτήν τους υπευθύνους; Είναι τόσο δύσκολον να καλυφθούν με την λήθη έστω και δια ολίγας στιγμάς, τας στιγμάς της ιεράς αναμνήσεως της Απείρου συγκαταβάσεως εκείνοι οι οποίοι έσυραν την Ελλάδα θύμα εις το άρμα του συμφέροντος των, αιμάσουσαν και ανίσχυροι, δια να ρίψουν αυτήν εις το βάραθρο της καταστροφής, η οποία θα ήτο οριστική, η οποία θα εσήμανε το τέλος της φυλής και του Έθνους, αν ο Νικητής δεν συνεπάνει, αν η μεγαλοφροσύνη του δεν συνεχώρει το θύμα των εχθρών του. 

Και ίσταται τώρα παρά το πλευρόν μας ο Νικητής και συνεορτάζει κατά τας στιγμάς ενός μεγάλου αγώνος του υπέρ του πολιτισμού και του χριστιανισμού, υπερ των αρχών τας οποίας διεκύρηξεν επι της Γης ο ενανθρωπίσας θεός με την Γέννησίν του εις το πτωχόν σπήλαιον, εις την φάτνην των αναλόγων, και με την ανοδόν του εις τον Γολγοθάν Ας ανοίξωμεν σήμερα την ψυχήν μας εις το λαμπρόν φώς της Ελπίδος που έρχεται από την Βηθλεέμ από τους ουράνιους κόσμους της πίστεως. Θα λείψει ίσως από πολλούς η πλήρης τράπεζα. Άλλους θα συντροφεύσει η στέρησις. Αλλά η Ελπίς θὰ δωρίσει εις τας ψυχάς όλων την εγκαρτέρησίν, η οποία αποτελεί δια τους λαούς όπως και τα άτομα δύναμιν ακαταγώνιστον, δύναμιν η οποία οδηγεί προς τας καλλίτερας ημέρας. Πότε εχάθη η ελπίς και πότε εσβέσθη η πίστης από την ψυχή των Ελληνικών γενεών που επέρασαν; Έλαμψαν μέσα εις τα βάθη των ψυχών αι δυνάμεις αυταί και οδήγησαν πάντοτε προς την εκπλήρωσιν των πόθων του ΄Έθνους.

 Ένας άλλος λαός χωρίς να νικηθεί εγνώρισε και αυτός την συμφοράν μιας τρομερής καταδίκης. Πρόκειται περί του Γερμανικού Λαού. Και αυτός όταν ευρέθει εις τον βάραθρον της απερίγραπτου δυστυχίας, οπλίσθη με την δύναμιν της ελπίδος και την πανοπλίαν της πίστεως προς το μέλλον της πατρίδος του. Ήλθε δια αυτόν το πλήρωμα του χρόνου και με οδηγόν τον Αρχηγόν του, αγωνίζεται τώρα και νικά εις το μεγάλον του Πολιτισμού της Ευρώπης της Χριστιανοσύνης εναντίον αθλίων βαρβάρων και άθεων. Σήμερον ας σιγάσουν των στερήσεων οι πόνοι και η καρδία μας εις την οποίαν δεν έπαυσαν να πάλλουν ποτέ αισθήματα ευγενή και γενναία, ας διαποτισθεί από την προσδοκίαν των καλλιτέρων ημερών τας οποίας ποθούμεν και δια της οποίας εργάζεται μεθ΄ημών ο Νικητής. 

Δεν χάνονται οι Λαοί οι οποίοι διατηρούν εις την ψυχήν των την δύναμιν φωτεινών παραδόσεων και ιστορίας Πολιτισμού αιωνίου. Χάνονται μόνον οι Λαοί των οποίων εξασθενεί η πίστη, προς το μέλλον των, των οποίων μολύνεται ο χαρακτήρας των οποίων η ψυχή απαρνείται την λάμψιν της θρησκείας και του Ήλιου της Δικαιοσύνης.               

 Από τα βάθη των αιώνων, μέσα από το ιερό σπήλαιον, το θείο βρέφος ακτινοβολεί την αγίαν καλοσύνην και την συγκατάβασιν. Η ψυχή του Έθνους, η προσκυνήτρια ας προσέλθει και ας γονυπετήσει προ του Ενσαρκωθέντος Θεού. Το Άστρον της πίστεως θα την οδηγήσει εως εκεί. Δεν είναι άγνωστός της ο δρόμος αυτός. Ας παρακαλέση. Ο Θεός εισακούει τους ατυχούντας τα δυστυχή θύματα. Και ας ζητήσει εν συντριβή να την οδηγήσει προς τα νέα της πεπρωμένα, εις τον Κόσμον που θα ανατείλη αύριον νέος, όταν ο ήλιος δεν θα φωτίζει πλέον επι της γης του εχθρού της θρησκείας, εχθρού του κηρύγματος το οποίον θα συντρίψει ο Θεός της Αγάπης, της Ελπίδας και της Δικαιοσύνης.

Θεσσαλονίκη 25 Δεκεμβριου-1941 

 

Ιερός Δεσμός Αργοσαρωνικού

-      

Η Δύναμις της πολιτικής ιδέας

Κάτω από την υποβολή μιας Ιδέας αγωνίζονται οι λαοί, διαμορφώνοντας προσωπικότητες, αναπτύσσοντας τα κράτη. Μεταξύ Ιδεών υπάρχει πάντα κοινότης, μεταξύ υλιστικών συμφερόντων υπάρχει μόνο σύγκρουσις. Για αυτό είναι μια Ιδέα στοιχείο συνδετικό, ενώ ένα υλιστικό διαφέρον στοιχείο είναι διαλυτικό.

Κάποτε ξεπηδά από ένα πόλεμο μία Ιδέα που τον κόσμο συνεπαίρνει ή μέσα στο αίμα του πνίγεται μια άλλη Ιδέα που κρατούσε τον κόσμο στα δεσμά της σκλάβο. Στην περίπτωση αυτή ο Θεός είναι με τον νικητή. Το θέατρο όπου μια καλή Ιδέα νικά είναι άξιο της δόξας του. 

Λευτεριά, Ανεξαρτησία, Θρησκεία και Δόξα ανάδειξαν τους Ήρωες τους, γέμισαν με ενθουσιασμό κατακτητές και με θάρρος όλους τους μάρτυρες. Υλικά συμφέροντα γέννησαν μόνο μούχλα καί εγωισμό. Όλοι οι λαοί που αφήσαν στο πέρασμα των αιώνων βαθειά τα ίχνη τα ίχνη της ολόδοξης ιστορίας τους, μεγάλωσαν στη σκιά των καρποφόρων αρχών που αναφέραμε παραπάνω. Είναι νόμος των επαναστάσεων, για την σύσταση, την ανάπτυξη  και πρόοδός τους να έχουν ανάγκη την αφετηρία των Ιδεών. Για αυτό μια επανάσταση σε ένα κράτος είναι μια ένδειξη πως μια παρόμοια επανάσταση ήδη στο πνεύμα ολοκληρώθηκε. Επαναστάσεις είναι οι λαμπάδες της Προνοίας και της Ιστορίας. Όποιος είχε το ευτύχημα ή την ατυχία να ζήσει και να πεθάνει σε ειρηνικές και ήρεμες εποχές, για αυτόν μπορούμε να πούμε πως σταδιοδρόμησε την ζωή χωρίς να ξεπεράσει την παιδική ηλικία. Όποιος όμως, όπως εμείς, ζει μέσα σε θύελλες μπορεί να φορέσει την ανδρική πανοπλία και να ισχυριστεί πως πραγματικά ένας άνδρας είναι.

Σε κάθε εποχή η δικαιοσύνη παρουσιάζεται με μια επικρατούσα Ιδέα που είναι η ζωντανή έκφραση της Αρμονίας μεταξύ του απόλυτου δικαίου και των κρατικών αναγκών. Η εξουσία που ενσωματώνει την Ιδέα αυτή και συγκρατεί την Αρμονία είναι η μόνη νόμιμη στη γη. Η εξουσία ενός κατακτητού μπορεί να είναι θεμιτή αν ενσωματώνει την Ιδέα αυτή, η νομιμότης του δεν θα πηγάζει μόνον από την Βία, αλλά από την Ιδέα που είναι ενσαρκωμένη σε αυτήν. Η εξουσία όμως που δεν ενσωματώνει την Ιδέα που κατεξουσίαζε το κράτος, είναι όχι μόνον αθέμιτη παρά και αδύναμη. Γιατί επειδή δεν κατανοεί το κράτος, αδυνατεί και να το παρορμήσει στην ύψιστη δράση, και όλα τα αναγκαία έργα πραγματοποιούνται μόνο σαν από ένα θαύμα. Μια τέτοια εξουσία είναι ανίκανη να συγκεντρώσει γύρω της τις ζωντανές δυνάμεις που έτσι ατίθασες και αυθαίρετες εκδηλώνονται και δημιουργούν σύγχυση και χάος.

Αν κυβερνήσεις να ζήσουν θέλουν πρέπει από κρατικές ανάγκες να προέλθουν και να καταστούν κεντρικό σημείον όλων των δυνάμεων, όπως επίσης πρέπει να προξενήσουν την Ένωση όλων των συμφερόντων. Η πολιτική δύναμις είναι συγκέρασμα (αρμονική ένωσις) από όλες τις δυνάμεις που κυριαρχούν την κοινωνία, η δημόσια εξουσία όπως όλες τις εξουσίες των πολιτών. Όταν όμως, απεναντίας, η κρατική εξουσία δεν συγκεντρώνει όλες τις δυνάμεις που ζωογονούν το έθνος, τότε είναι μόνον ένας αγώνας βραχύβιος (σύντομος-προσωρινός) και η μοίρα της είναι η άμεση κατάρρευση. Αν ήταν δυνατό να υπάρξει μια ιδεώδης Κυβέρνηση, τότε θα μπορούσε να ενεργήσει ώστε κανένα ατομικό συμφέρον ούτε και άλλη Ιδέα στο κράτος να υπάρχει που να μη ενσωματώνεται στην Κυβέρνηση και να μη μεταδίδει σε αυτήν κάθε της δύναμη. Έτσι θα ξεχώριζε η Κυβέρνηση από τον λαόν κατά τούτο μόνον, γιατί ενώνει αρμονικά και ολοφάνερα όλα τα στοιχεία, τα οποία στο κράτος είτε μεταξύ τους αλληλοδιαμάχονται είτε είναι αόρατα. Μια τέτοια Κυβέρνηση θα ήταν αιώνια. Γιατί πραγματικά δεν θα υπήρχε τίποτα κοντά της που να είναι βιώσιμο και να δρα και να της διεκδικεί την επικυριαρχία. 

Συντάγματα βιώσιμα δεν πρέπει κανείς να ζητεί σε φιλοσοφικά βιβλία γιατί βρίσκονται μόνο στην καρδιά του λαού.

Κάθε κράτος και κάθε πολίτης ζουν την ατομική τους ζωή που διαφέρει από τη ζωή άλλων κρατών και άλλων πολιτών. Και επειδή κράτος συγκριτικά προς άλλο κράτος αποτελεί ένα αρμονικό και ομοιογενές όλον, πρέπει και η μορφή της Κυβέρνησης του να είναι ομοιογενής και ενιαία. Και επειδή ενότης και αρμονία είναι αδύνατον να συνυπάρξουν χωρίς κοινό κέντρον, από το οποίον η κρατική ενεργητικότητα ακτινοβολεί προς όλες τις κατευθύνσεις, για αυτό δεν μπορεί κανείς να φαντασθεί ένα κράτος χωρίς τέτοιο κέντρο. Η απλή παράθεση από ανθρώπους ποτέ δεν θα μπορούσε να αποτελέσει ένα αρμονικό σύνολο, το οποίο θα μπορούσε να ζήσει μόνο. Για αυτό ένα τέτοιο κράτος θα ήταν αδύνατο να υπάρξει, θα ήταν μόνον ένα όνομα, ένας συρφετός από άτομα.

Η δράση της Κυβέρνησης λέγεται νόμος και βρίσκει στα κρατικά δικαιώματα και καθήκοντα τα όρια της. Κυριαρχεί στην δημοσιότητα και κατευθύνει τη δραστηριότητα του πολίτου, σέβεται όμως την συνείδησή του. Η δράση του ατόμου δεν έχει ένα ορισμένο όνομα και εξασκείται εις το σπίτι. Υπάρχει όμως μεταξύ του ατομικού νοικοκυριού και των δημοσίων υποθέσεων η αυτή διαφορά, η οποία μεταξύ ενός ιδιώτου και ενός πολίτου. Και όπως ένας ιδιώτης επηρεάζει τον πολίτη, έτσι υπάρχει και μια επίδραση του ατομικού νοικοκυριού και του κράτους. Και οι νόμοι όμως βρίσκονται υπό την επήρεια των Ιδεών και των Ηθών. Όταν λοιπόν υπάρχει αρμονία, συμφωνία μεταξύ νόμων και εθίμων, μεταξύ των δημοσιών και των ιδιωτικών πραγμάτων, μεταξύ της λειτουργείας του κράτους και της δραστηριότητας των ατόμων, τότε επικρατεί και στο κράτος ευπορία και αρμονία.                                                              

Ποιος πρέπει να εξασκεί την απεριόριστη εξουσία; Ο ισχυρός, ο ισχυρός και ευφυής άνδρας, για τον οποίο κανένα σύνταγμα δεν μερίμνησε, τον οποίο διαφύλαξε η Πρόνοια, που ο ίδιος πριν δεν διείδε την αποστολή του, και ο οποίος ήταν στο λαό του άγνωστος. Αυτός πρέπει λοιπόν στους ηράκλειους ώμους του να σηκώσει το ασήκωτο βάρος του οικοδομήματος που καταρρέει. Αυτός ο πανίσχυρος άνδρας φαίνεται κατόπιν σαν μια Θεότητα, που εμπρός της τα σύννεφα σκορπίζονται, το άψυχο χάος παίρνει πάλι μορφή και η θύελλα καθησυχάζει. 

Δύναμη που διαμορφώνει το κράτος δεν  μπορεί από κανένα νομοθέτη να καταταγεί σε ορισμένη θέση. Είναι αδύνατον επίσης να διατυπωθεί από ένα φιλόσοφο, γιατί δεν δέχεται  να καθηλωθεί σε βιβλία και σπάνει τα πλαίσια. Όταν αυτή η διαμορφωτική δύναμη του κράτους παρουσιάζεται, τότε φανερώνεται όπως η αστραπή στα σύννεφα, φλογίζει την ατμόσφαιρα, χτυπάει το θύμα και σβήνει.

 Ας αφήσουμε λοιπόν την δύναμη αυτή να περάσει σαν αστραπή και να σβήσει και ας μη προσπαθούμε να την περιορίσουμε σε μαθηματικούς τύπους.

Ανδρωμένα κράτη δεν σκύβουν τον αυχένα μπροστά σε μια φαινομενική δύναμη, η οποία αν και εξωτερικά είναι μεγάλη ωστόσο εσωτερικά είναι άτονη. Υποκλίνονται μόνον εμπρός σε μια ολοζώντανη δύναμη, η οποία μπορεί από το ύψος της να σφενδονίζει την αστραπή και να υπερασπίζει το κράτος με την ασπίδα της.

Juan Donoso Cortés (1809–1853)

Ιερός Δεσμός Αργοσαρωνικού

ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΑΦ΄ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΥ ΑΦΕΤΕΡΟΥ

     

                  

Ο κεφαλαιοκρατισμός υπήρξε το κακόν πνεύμα του 19^ου αιώνος. Χαρίζει εις τους λαούς την χαρά της προόδου της επιστήμης και των τεχνών, αλλά και γεμίζει πικρίας τον άνθρωπον, διερωτόμενον, εάν δεν ήτο προτιμότερον να παραμείνει εις την ήσυχον και αμέριμνον πρωτόγονον κατάστασίν του. Η λεγόμενη <<πρόοδος>> θεραπεύει ωρισμένας ανάγκας δια να εμφανίσει εν συνεχεία, νέας και επιτακτικοτέρας τοιαύτας. Πανώλης, λιμοί και επιδημίαι υπερνικώνται και την θέσιν των καταλαμβάνουν απεργίαι, οικονομικαί κρίσεις και αεροπορικοί πολέμοι. Η πρόοδος της τέχνης και της επιστήμης καθιστά ανώτερον τον βίον αλλά και γεννά καθημερινώς νέας ανάγκας που κάμουν τον βίο αβίωτον. Ο σημερινός πόλεμος δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της τοιαύτης εξελίξεως.

Διεξοδική ανάλυσις της καταστάσεως των δυο τελευταίων εκατονταετηρίδων μας φανερώνει ότι αι πρόοδοι της επιστήμης και των τεχνών δεν χρησιμοποιούνται δια να καλύψουν τας ανθρωπίνους ανάγκας, αλλά η ανοησία διέπει το πάν. Η δυστυχία δεν είναι το αποτέλεσμα των διαφόρων ανακαλύψεων, εφευρέσεων και νεωτερισμών. Προέρχεται από την αμβλύτητα και υπαιτιότητα αυτού τούτου του ανθρώπου. Βελτίωσης της καταστάσεως είναι αδύνατον να προέλθη εκ του βασιλείου της νεκράς ύλης, αλλά μόνον εκ της μεταβολής της ανθρωπίνης τάξεως, η οποία επιτρέπει τόσον καταφανώς την κακήν χρησιμοποίησίν της ύλης. Εκ της σκέψεως ταύτης ορμώμενη η εθνικοσοσιαλιστική κίνησης διεξάγει τον πόλεμο εναντίον της κεφαλαιοκρατίας. Η ουσία του κεφαλαιοκρατισμού δεν έγκειται εις το ότι εις την σύγχρονον οικονομίαν είναι απαραίτητο το κεφάλαιο. Τουτέστιν, ότι αι βιομηχανικαί εγκαταστάσεις, οικίαι, συγκοινωνιακά μέσα, μηχαναί, εργαλεία κλπ. χρήζουν χρημάτων και χρεογράφων. Ο κεφαλαιοκρατισμός θεσπίζει ότι όλαι αι επιστημονικαί και τεχνικαί πρόοδοι του αιώνος μας πρέπει να εξυπηρετούν αποκλειστικώς τα εγωιστικά αυτού συμφέροντα.

 Ο κεφαλαιοκρατισμός  πιστεύει και διδάσκει ότι, οι άνθρωποι πρέπει να εκπαιδεύονται και να κρίνουν κάθε οικονομικόν αποτέλεσμα, κάθε τεχνικήν εφεύρεσιν και κάθε άλλην πολιτιστικήν παροχήν αναλόγως του κέρδους το οποίον αποφέρει, αδιαφορούντες πλήρως δια την τύχην των συντρόφων των και γενικώς του λαού. Ο κεφαλαιοκρατισμός πρεσβεύει και επιβάλλει το ανεύθυνον των υπ΄αυτού διαπραττομένων.

Ο εθνικοσοσιαλισμός στρεφόμενος εναντίον του κεφαλαιοκρατισμού, δεν επιζητεί την καταστροφήν του παραγωγικού κεφαλαίου (έχει την γνώμην ότι ελάχιστον εξ αυτού υπάρχει), αλλά κηρύττει τον πόλεμον εναντίον του κεφαλαίου εκείνου, το οποίον από το πρόσχημα διαφόρων δήθεν δικαιωματικών τίτλων, επωφελείται και εκμεταλλεύεται τα πάντα, προς ζημίαν του κοινού εθνικού συμφέροντος και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν ενδιαφέρεται, ποιος είναι ο ιδιοκτήτης ή ο κεφαλαιούχος αλλά κατά ποιον τρόπον και εις ποιον βαθμό διακινδυνεύει η λαϊκή κοινότης.

Αυτή είναι η σημαντικότερα διαφορά μεταξύ εθνικοσοσιαλισμού αφ΄ενός και του κεφαλαιοκρατισμού και του συνωνύμου προς αυτόν μπολσεβικισμού αφ΄ετέρου. Ο κομμουνισμός ισχυρίζεται ωσαύτως, ότι είναι αντικεφαλαιοκρατικός στρεφόμενος εναντίον του κεφαλαίου. Εις την πραγματικότητα όμως είναι κεφαλαιοκρατικότερος  και αυτού του κεφαλαιοκρατισμού. Δια την λαϊκή κοινότητα ουδεμίαν εν έχει σημασίαν, εάν το κεφάλαιο ανήκει εις το κράτος η εις τον ιδιώτην, δεδομένου μάλιστα ότι το κράτος εις τας σχέσεις του είναι πλέον απάνθρωπον του ιδιωτικού κεφαλαίου. Το μπολσεβικικό κράτος υπήγαγεν υπό την εξουσία του, παν ότι δύναται να εννοηθεί ως κεφάλαιον, μη παρέχων ουδεμία ελπίδα βελτιώσεως της θέσεως του ατόμου, δια του πλουτισμού, ως συμβαίνει εις την Αγγλίαν και την Αμερικήν. Τόσον εις την Σ. Ένωσιν όσον και εις την Αγγλίαν και την Αμερικήν, ο δημιουργικός άνθρωπος δεν αποτελεί παρά ένα <<αριθμόν>> δια τας διαφόρους στατιστικάς. Το μπολσεβικικόν κράτος εξελίχθη εις την μεγαλυτέραν οικονομική δύναμιν του κόσμου, προ της οποίας ωχριούν, και τα μεγαλύτερα αμερικανικά συνδικάτα. Δεν στρέφεται εναντίον του κεφαλαίου αλλά εναντίον του κατατεμαχισμού του κεφαλαίου εις διαφόρους αντιμαχομένας προς αλλήλας ομάδας. Το μπολσεβικικόν κράτος εξελίχθη εις μίαν κολοσσιαία οικονομική οργάνωση όπως εκείναι του Βαντερμπίλτ, Ρότσιλ, Ροκφέλλερ Μόργκαν, Κρούγερ κλπ. συμπεριλαβόν εις αυτό όλας τας οικονομικάς δυνάμεις της χώρας.

Ο μπολσεβικισμός επιζητεί την συγκέντρωσιν όλων των κεφαλαίων και όλων των οικονομικών δυνάμεων εις μια και μόνην χείρα, όπως συνέβη εις την Σ. Ένωσιν. Οι πολιτικώς ιθύνοντες διαχειρίζονται ανεξελέκτως την οικονομικήν αυτή δύμαμιν, όπως ωνειρεύετο και η πλουτοκρατία, χωρίς όμως και να κατορθώση να το επιτύχη.

Όπως προ εκατόν ετών η Αγγλία, πρό δέκα ή είκοσι ετών η Αμερική, ούτω σήμερον η Σ. Ένωσις μετετράπη εις μιαν χώραν εις την οποίαν βασιλεύει το τεχνοκρατικόν μεγαθήριον. Και μένουν απολύτως ενθουσιασμένοι, διότι ουδέποτε άλλοτε εσημειώθη κατά την εκτέλεσιν των τεχνικών σχεδίων τοιαύτη καταβαράθρωσις του ανθρωπίνου πνεύματος και του πολιτισμού. Ταυτοχρόνως όμως έσβησεν εις την Σ. Ένωσις  πάσα ελπίς δια την εφαρμογήν μιας νέας κοινωνικής διαρρυθμίσεως. Αι εμφανιζόμεναι εις τον πλουτοκρατικόν κόσμο ρητορικοί ύμνοι δια την Σ. Ένωσιν αποτελούν απάγαυσμα τεχνικών ή φιλοσοφικών θεωριών συλλεγεισών επιμελώς εις τα γιγαντιαία οικονομικά συνδικάτα, ενώ οι επισκεφθέντες την Ρωσσίαν εργοστασιάρχαι, βιομήχανοι και κοινωνιολόγοι επέστρεψαν τελείως αποκαρδιωμένοι, καίτοι αι θεωρίαι τας οποίας πρεσβεύουν δεν απέχουν ουσιωδώς εκείνων του μπολσεβικισμού.

Ο μπολσεβικισμός και ο κεφαλαιοκρατισμός συγγενεύουν κατά πολύ διότι οι σκοποί των είναι σχεδόν οι αυτοί. Δυνατόν να έχουν διάφορον προέλευσίν αλλά αι προθέσεις των είναι αι ιδίαι: αφαίμαξις του εργαζόμενου ανθρώπου δια την δημιουργίαν αθεμίτου πλούτου.

Ο αντικεφαλαιοκρατισμός του εθνικοσοσιαλισμού δεν είναι οικονομικής μορφής αλλά επιτακτική ηθική αξίωσις. Εν αντιθέσει προς τον μπολσεβικισμόν ο εθνικοσοσιαλισμός βλέπει εις την συσπείρωσιν του κεφαλαίου τον σχηματισμόν διαφόρων αδηφάγων μεγαθηρίων, μη συντελούντων εις ουδεμίαν πρόοδον, έστω και αν ευρίσκονται  υπό την κατοχήν του κράτους. Η μεγαλύτερη ηθική αξία του εθνικοσοσιαλισμού ευρίσκεται εις την δημιουργίαν, εξ ενός υγιούς λαού, της προσωπικότητος, έτοιμης να αναλάβει την ευθύνη των πράξεων της, όχι διότι <<πρέπει>> αλλά διότι το <<θέλει>>. Όλοι οι οικονομικοί συνδυασμοί οι ευνοούντες την ανάληψιν ευθύνης ευρίσκουν σύμφωνον τον εθνικοσοσιαλισμόν. Ως εκ τούτου ο εθνικοσοσιαλισμός αναγνωρίζει πλήρως τα πρωτεία εις την ατομικήν ιδιοκτησίαν, αντιτιθέμενος και κατά τούτο εις τον επαχθή κολλεκτιβισμόν. Επίσης και το ζήτημα της ιδιοκτησίας των παραγωγικών εγκαταστάσεων υποτάσσεται εις τας αξιώσεις περί προσωπικής ευθύνης:

Ο διευθυντής μιας κρατικής επιχειρήσεως ή μιας εταιρίας κεφαλαίων δεν είναι ανεύθυνος, φέρει ευθύνην έναντι του λαού όπως και ο ιδιώτης επιχειρηματίας. Η ιδιοκτησία, ως εμπράγματος αξία δεν έχει το τίποτε σχετικόν με την ηθικήν και νόμιμον ευθύνην έναντι των εθνικών απαιτήσεων. Η ευθύνη είναι δημοσίας σημασίας και η ιδιοκτησία ιδιωτική υπόθεσις και ως τοιαύτη απολαμβάνει της ιδιαζούσης προστασίας του κράτους. Ουδείς δύναται να αποσήσει την ευθύνην και επ΄αυτού ευρίσκεται το μεγαλύτερον χάσμα μεταξύ του εθνικοσοσιαλισμού αφ΄ενός και της κεφαλαιοκρατίας και του μπολσεβικισμού αφ΄ετέρου.

(Το επιστημονικό Ινστιτούτον επι των εργατικών ζητημάτων του Γερμανικού Εργατικού Μετώπου.)

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΗΧΩ -ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1943 

Ιερός Δεσμός Αργοσαρωνικού