Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2016

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΤΙΜΑΖΟΝΤΑΙ



 Το κύμα βίας κατά των γυναικών και παιδιών στην Ευρώπη από ξένους μεγαλώνει συνεχώς.  Δεν υπάρχουν πια ασφαλείς χώροι ούτε ασφαλείς ώρες. Οι δημόσιοι χώροι, στους οποίους κάποτε μια γυναίκα δεν είχε να φοβηθεί κάτι σοβαρό, πλέον είναι πολύ επικίνδυνοι όχι μόνο το βράδυ ή τη νύχτα αλλά και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Οι ξένοι δρουν όπως έδρασαν και το προηγούμενο χρονικό διάστημα: συγκεντρώνονται πολλοί μαζί, κάποιοι από αυτούς περικυκλώνουν τα θύματά τους και σχηματίζουν τείχος, αρχίζουν να αλαλάζουν -κάτι που θεωρείται γραφικότητα και μέρος της "κουλτούρας" τους από τους ευνουχισμένους λευκούς- και οι υπόλοιποι εντός του κύκλου που έχουν σχηματίσει οι ομόφυλοί τους, κακοποιούν τις γυναίκες και τα παιδιά που έχουν εγκλωβίσει.
  
    Τα κρούσματα είναι καθημερινά και πολύ σοβαρά. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι την Κυριακή 14/2 στην πόλη Τσέλε της Γερμανίας, στις 5 το απόγευμα, δύο κοριτσάκια 11 ετών που κολυμπούσαν στην πισίνα, στην οποία υπήρχαν φύλακες, περικυκλώθηκαν από ξένους και δύο από αυτούς άρχισαν να ασελγούν σε αυτά. Τα κορίτσια άρχισαν να καλούν σε βοήθεια, αλλά κανείς δεν τόλμησε να πλησιάσει. Κατάφεραν να ξεφύγουν, και τότε οι φύλακες κάλεσαν την αστυνομία. Οι αστυνομικοί που ασχολήθηκαν με την άγρια αυτή επίθεση, είπαν πως πλέον δεν είναι κάτι πρωτοφανές, συμβαίνει καθημερινά, αλλά τα εγκλήματα αυτού του είδους δεν γίνονται γνωστά! Την επίθεση δημοσιοποίησε μέσω facebook ο πατέρας του ενός κοριτσιού, ο οποίος προφανώς δεν ήταν στην πισίνα, αλλά ήταν ήσυχος λόγω της φύλαξης που υπήρχε.

Οι επιθέσεις σε παιδιά και εφήβους σε κολυμβητήρια και οι βιασμοί μέσα σε αυτά, από ξένους, δυστυχώς συμβαίνουν καθημερινά: ανάλογες καταγγελίες έχουν γίνει και στη Δρέσδη, το Ανόβερο, το Μόναχο, τη Βιέννη και αλλού. Τα παιδιά της Ευρώπης πληρώνουν την ανεκτικότητα και τη βλακεία των γονιών τους.

    Δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια, παρά να ανατρέξει κανείς στον διεθνή Τύπο για να πληροφορηθεί τι συμβαίνει κάθε μέρα στις πόλεις της Ευρώπης: ομαδικοί βιασμοί γυναικών και κοριτσιών, αλλά και αγοριών, από αλλόφυλους. Βιασμοί που προφανώς οφείλονται στο φυλετικό ή και στο θρησκευτικό μίσος (υπάρχουν μαρτυρίες θυμάτων σύμφωνα με τις οποίες οι δράστες κατά την επίθεση δόξαζαν τον Αλλάχ). 

 Τα ελληνικά ΜΜΕ δεν καταδέχονται να μεταδώσουν τέτοιες ειδήσεις, διότι έχουν αφιερωθεί στην "ανθρωπιστική" τους καμπάνια και στο Νόμπελ Ειρήνης... Δεν παρέλειψαν όμως χθες 15/2 να αναφερθούν σε ένα ασήμαντο και καθόλου ρατσιστικό περιστατικό στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο ανάμεσα σε έναν υπάλληλο της εταιρείας security και έναν αφρικανό. Κανένα όμως από τα ΜΜΕ δεν δείχνει τις ομάδες αλλοφύλων που κυκλοφορούν ήδη και στις ελληνικές πόλεις, και ιδίως στο κέντρο της Αθήνας -και δεν εννοούμε μόνο την Ομόνοια αλλά και τη Β. Σοφίας, για παράδειγμα- πολλοί μαζί, με πρωτόγονο θράσος και ζωώδη αλαζονεία, δείχνοντας ότι είναι έτοιμοι για όλα...

    Ας μην ξεχνάμε: μαζικοί βιασμοί από αλλόφυλους σημαίνουν ΑΛΩΣΗ.

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού


Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2016

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ''ΚΑΛΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ'' Δρέσδη: 13 Φεβρουαρίου 1945




Τον Φεβρουάριο του 45 ο πόλεμος είχε ήδη κριθεί. Η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία ήταν ήδη ηττημένη και η συνθηκολόγηση ήταν θέμα χρόνου. Οι σύμμαχοι από τον Μάρτιο του 44 είχαν τον πλήρη έλέγχο του εναέριου χώρου της Γερμανίας. Ένας ανελέητος βομβαρδισμός είχε παραλύσει όλες τις υποδομές της χώρας. Πόλεις, εργοστάσια ,στρατόπεδα, μεταφορές τα πάντα είχαν βομβαρδιστεί. Η Γερμανία ήταν κυριολεκτικά στις φλόγες. Κι όμως παρ’ ολες τις βαριές απώλειες και την πλήρη κατάρρευση των υποδομών ο Γερμανικός λαός επιδείκνυε μια αξιοθαύμαστη μαχητικότητα και παρέμενε πιστός στον Φύρερ…

Για τους Συμμάχους η μαχητικότητα του Γερμανικού λαού σήμαινε κόστος σε χρήματα και έμψυχο υλικό. Επιπλέον ο Στάλιν πίεζε να υπάρξει ένα συντριπτικό χτύπημα ώστε να βοηθηθεί η προέλαση των ρώσων στο Ανατολικό Μέτωπο… Τον Γενάρη του 45 η διοίκηση της RAF έστειλε στον Τσώρτσιλ την πρόταση της για το ποιές πόλεις έπρεπε να βομβαρδιστούν. Η Δρεσδη ήταν μέσα στους στόχους που είχε επιλέξει η RAF…

Η Δρέσδη, η Βενετία του Ελβα όπως αποκαλείτο, ήταν μια πόλη μνημείο. Μια πόλη με χαρακτήρα μουσείου γεμάτη αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, βιβλιοθήκες, θέατρα, μουσεία, πάρκα. Ήταν μια πόλη απαράμιλλης πολιτιστικής ομορφιάς και γι αυτό είχε μείνει ανέπαφη από τους βομβαρδισμούς. Οι σύμμαχοι είχαν σεβαστεί τα μνημεία της πόλης και ο πληθυσμός της Δρέσδης ένιωθε ασφαλής. Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από την Ανατολική Γερμανία είχαν καταφύγει σ αυτή την πόλη για να γλιτώσουν από τους Ρώσους.

Η απόφαση για τον βομβαρδισμό της Δρέσδης ελήφθη λίγο πριν την Γιάλτα .Ο άνθρωπος που έδωσε την εντολή είναι ο ίδιος που πάνω σε ένα πρόχειρο χαρτάκι όρισε την μοίρα της Ευρώπης… Η διαταγή για τον βομβαρδισμό της Δρέσδης δόθηκε από τον Ουίνστον Τσώρτσιλ… Τη νύχτα της 13ης προς 14η Φεβρουαρίου 1.400 βομβαρδιστικά σε σχηματισμό V διασχίζουν χωρίς να δεχθούν πυρά τον ουρανό της Γερμανίας. Στην Δρέσδη ο πληθυσμός μαζί με τα εκατοντάδες χιλιάδες γυναικόπαιδα και τους γέροντες πρόσφυγες από τ ανατολικά κοιμόταν αμέριμνος. Ήταν όλοι σίγουροι και ο πληθυσμός και οι ντόπιοι ηγέτες του κόμματος ότι η Δρέσδη δεν αποτελούσε στόχο. Έκαναν λάθος…

Τα 1400 βομβαρδιστικά του Τσώρτσιλ άδειασαν στον ουρανό της Δρέσδης το ασύλληπτο νούμερο των 4.000 τόνων βομβών σε μια προσεκτικά μελετημένη δοσολογία. Το 75% των βομβών ήταν εμπρηστικές και φωσφόρου και το 25% ήταν εκρηκτικές. Το μείγμα ήταν έτσι προσχεδιασμένο για να προκαλέσει ολοκληρωτική καταστροφή. Οι βραδυφλεγείς βόμβες φωσφόρου προκαλούσαν τον πληθυσμό να βγει από τα καταφύγια και ύστερα τα πάντα τυλίγονταν μέσα σε ένα τσουνάμι φωτιάς που απανθράκωνε, έλιωνε και εξαΰλωνε ό,τι βρισκόταν στο διάβα του. Θερμοκρασίες 800 και 1000 βαθμών αναπτύχθηκαν και όσοι προσπαθούσαν μέσα στον πανικό να διαφύγουν από το τσουνάμι φωτιάς αποτελειώνονταν από τα Αμερικάνικα καταδιωκτικά Μustang…

H πόλη της Δρέσδης, ένα μνημείο του πολιτισμού καταστράφηκε ολοσχερώς μέσα σε ένα βράδυ… Όλα τα σημαντικά κτήρια και τα σπίτια είχαν μεταβληθεί σε ερείπια. Οι απώλειες ήταν τρομακτικές. Ο Αγγλος ιστορικός Ντέιβιντ Ίρβινγκ υπολογίζει τις απώλειες στις 135.000! Για πρώτη φορά στην Ιστορία λέει ο Ίρβινγκ ένας βομβαρδισμός ήταν τόσο καταστροφικός που δεν βρέθηκαν αρκετοί ζωντανοί για να θάψουν τους νεκρούς. Τα δεκάδες χιλιάδες πτώματα που συνελέγησαν από τον Στρατό και τους πολίτες ήταν φρικτά απανθρακωμένα. Σε κάθε κάτοικο συμπεριλαμβανομένων και των νεκρών αναλογούσαν 56 κυβικά μέτρα ερειπίων φορτίο 11 φορτηγών!

Ο στόχος ήταν προφανής. Οι καλοί ανθρωπιστές σύμμαχοι ήθελαν να κάμψουν το ηθικό του πληθυσμού ώστε να πάψει να δείχνει πίστη στον Χίτλερ. Θέλανε να είναι τόσο βέβαιοι για την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης, ώστε βομβάρδισαν μέχρι και τους καταυλισμούς προσφύγων. Ο ανηλεής βομβαρδισμός της Δρέσδης προκάλεσε αντιδράσεις και μέσα στο συμμαχικό στρατόπεδο. Δεν ήταν λίγες οι φωνές που μίλαγαν για Έγκλημα πολέμου. Οι σύμμαχοι προσπάθησαν να δικαιολογήσουν την επιχείρηση μιλώντας για εργοστάσια, στρατώνες και άλλους στόχους που ούτε καν υπήρχαν… Μόνο ένα εργοστάσιο οπτικών χτυπήθηκε και οι στρατιώτες του έμειναν ανέπαφοι…

Για τον βομβαρδισμό της Δρέσδης βασικός υπεύθυνος είναι ο Ουίνστον Τσώρτσιλ. Αυτός που ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ αποκάλεσε μέθυσο και κομπλεξικό εγκληματία πολέμου, αυτός ο ίδιος άνθρωπος που παρέδωσε την μισή Ευρώπη στους Μπολσεβίκους και απέρριψε προσωπικά ο ίδιος όλες τις προσπάθειες για ειρήνη που έγιναν από την μεριά των Γερμανών. Ο άνθρωπος αυτός το μόνο που βρήκε να πει για τον βομβαρδισμό της Δρέσδης και τον θάνατο τόσων αμάχων ήταν »Τον επόμενο μήνα κατευθύναμε μια σημαντική επίθεση κατά της Δρέσδης, κέντρο επικοινωνιών του Ανατολικού μετώπου»

Μετά τον πόλεμο μέσα από μια διαδικασία, πέρα από κάθε κανόνα δικαίου και πέρα από κάθε νομολογία, οι νικητές καταδίκασαν τους ηττημένους. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που καταδικάζονταν στρατιωτικοί με μοναδική κατηγορία ότι έκαναν το καθήκον τους ως στρατιώτες και έμειναν πιστοί στην ηγεσία τους. Οι ηττημένοι εκτελέστηκαν ατιμωτικά σαν κοινοί κακοποιοί για εγκλήματα για τα οποία δεν υπήρχαν οι ανάλογοι νόμοι την εποχή που υποτίθεται πως τελέστηκαν. Για τα εγκλήματα πολέμου των συμμάχων δεν έγινε καμιά δίκη… Για τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της Δρέσδης και του Αμβούργου, για το βομβαρδισμό του Τόκιο, και για τα στρατόπεδα αιχμαλώτων του Αϊζενχάουερ, δεν έγινε ποτέ καμία δίκη και δεν γυρίστηκε ποτέ καμιά ταινία…




Άνθρωποι και ερείπια σε μια μακάβρια σύνθεση τρόμου.
Η οσμή του εγκλήματος των '' Συμμάχων'' διάχυτη στην ατμόσφαιρα.


Η περισυλλογή των πτωμάτων είναι εφιαλτική
Συγκεντρώνουν 20.000 βέρες μέσα σε δοχεία.
Πέντε πυρές επικήδειες θα υψωθούν στο Άλτμαρκτ και θα ταφούν με το φτυάρι σωροί ανθρώπινης στάχτης ύψους 2 μέτρων.








Ενα ολοκαύτωμα από τούς ''ανθρωπιστές και μαχητές της δημοκρατίας''     για το οποίο οι εντολείς των  τιμωρήθηκαν με.... παράσημα


Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού



Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2016

Καρίν Γκαίρινγκ, μια σπουδαία Εθνικοσοσιαλίστρια

Carin Fock

Του Άγγελου Κωνσταντίνου

Μια σπουδαία μορφή του εθνικοσοσιαλισμού, που συμμετείχε ενεργά στον αγώνα του Χίτλερ προς την κατάκτηση της εξουσίας είναι η πρώτη γυναίκα του Χέρμαν Γκαίρινγκ, η σουηδο-ιρλανδικής καταγωγής Κόμισσα Καρίν Φοκ (Carin Fock). Η Καρίν ακολούθησε τον Γκαίρινγκ στη πρώτη μεγάλη συγκέντρωση των SA και άκουγε τις ατελείωτες συζητήσεις για διάφορα θέματα από τις συχνές επισκέψεις του Χίτλερ στο σπίτι τους. Σε ένα γράμμα προς τον γιο της από τον πρώτο της γάμο γράφει: «Ο Αγαπημένος παρουσίασε τον στρατό των πραγματικά νέων Γερμανών του ενώπιον του Φύρερ του και είδα το πρόσωπό του να φωτίζεται βλέποντάς τους να παρελαύνουν. Ο Αγαπημένος έχει δουλέψει πολύ σκληρά με αυτούς, τους έχει εμφυσήσει μεγάλο μέρος της ανδρείας και του ηρωισμού του, και αυτό που παλιότερα ήταν όχλος –και μάλιστα άγριος και μάλλον τρομακτικός, οφείλω να ομολογήσω–  μεταμορφώθηκε σ’ έναν αληθινό Στρατό του Φωτός, μια ομάδα πρόθυμων σταυροφόρων, έτοιμων να βαδίσουν σύμφωνα με τις διαταγές του Φύρερ και να απελευθερώσουν για μια ακόμα φορά αυτήν τη δυστυχισμένη χώρα».[1] 


Στο πραξικόπημα του Μονάχου το 1923 ο Γκαίρινγκ τραυματίζεται βαριά από σφαίρα ενός αστυνομικού και κάποιοι φίλοι ειδοποίησαν την Καρίν, η οποία έσπευσε με γενναιότητα στο πλευρό του Γκαίρινγκ, για να του κρατήσει το χέρι και να σχεδιάσει την απόδρασή του. Τον μετέφερε με το αυτοκίνητο στο Partenkirchen, 112 χιλιόμετρα νότια του Μονάχου, όπου κρύφτηκε στη βίλα ενός πλούσιου Ολλανδού. [2] Την ίδια περίοδο ο Χίτλερ βρισκόταν στη φυλακή Landsberg, η δε Καρίν, που δεχόταν επιθέσεις από κομμουνιστές που της πετούσαν πέτρες στο δρόμο, κάποια από τις οποίες, μάλιστα, της έσπασε ένα κόκκαλο του ποδιού της, εγκαταστάθηκε στο νοσοκομείο για να βρίσκεται κοντά στον Χέρμαν.[3] Σε ένα γράμμα προς τη μητέρα της στις 20 Νοεμβρίου 1923 με ενθουσιασμό γράφει: «Οι μέθοδοι του Χίτλερ μέχρι στιγμής βασίστηκαν στην αξιοπρέπεια και στον ιπποτισμό. Γι’ αυτό έχει τύχει τόσο μεγάλης αγάπης και θαυμασμού και έχει μαζί του όλο τον λαό. … Ο  Χίτλερ είναι ήρεμος, τώρα πια είναι γεμάτος ζωή και πίστη, έπειτα από τις πρώτες ημέρες που ήταν απαθής και αρνιόταν να φάει…»[4] Παρά την φτώχεια που βασάνιζε το ζεύγος Γκαίρινγκ, η Καρίν γράφει στη μητέρα της στις 20 Φεβρουαρίου του 1924 «χίλιες φορές να πεθάνω από πείνα παρά να υπηρετήσω Εβραίο».  Στις 5 Απριλίου  η Καρίν επισκέπτεται τον Χίτλερ στην φυλακή. Αυτός εκεί της αφιέρωσε μια φωτογραφία του και αργότερα της έδωσε σημαντικές οδηγίες για να τις μεταφέρει στον σύζυγο της στο Ίνσμπρουκ: Έπρεπε να έρθει αμέσως σε επικοινωνία με τον Μπενίτο Μουσολίνι. [5]


Όταν κομμουνιστές βεβήλωσαν τον τάφο της, ο Γκαίρινγκ αποφάσισε να κτίσει στη μνήμη της το «Κάρινχολ», ένα μαυσωλείο δίπλα στη λίμνη. Η 20ή Ιουνίου του 1934 ήταν η ημέρα που είχε ορίσει για τη μεταφορά της σορού της στο Κάρινχολ. Ένα ειδικό τρένο μετέφερε τη σαρκοφάγο διασχίζοντας τη βόρεια Πρωσία από το σουηδικό φέρι μέχρι το σιδηροδρομικό σταθμό όπου περίμεναν την άφιξή της ο Γκαίρινγκ και ο Χίτλερ, και οι δυο  τους και σκυθρωποί. Οι πόλεις και τα χωριά από τα οποία περνούσε το τρένο είχαν πέσει σε βαρύ πένθος. Ομάδες της Χιτλερικής Νεολαίας στέκονταν προσοχή στις αποβάθρες των τοπικών σιδηροδρομικών σταθμών, μέλη του Bund Deutcher Madel (του γυναικείου τμήματος της Χιτλερικής Νεολαίας) είχαν παραταχθεί στις γέφυρες, χαιρετώντας και ραίνοντας με λουλούδια. Οι σημαίες υποστέλλονταν καθώς περνούσε αργά τρένο, και χιλιάδες γυναίκες στέκονταν κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών για να αποτίσουν φόρο τιμής στη νεκρή[7] Ο Γκαίρινγκ είχε καλέσει τους συγγενείς της Καρίν, μαζί με εκατοντάδες διπλωμάτες και πολιτικούς. Κατέβηκε μόνος του με τον Χίτλερ τα σκαλιά του μαυσωλείου. Και οι δυο τους ένοιωθαν θλίψη που δεν πρόλαβε να δει το θρίαμβο των εθνικοσοσιαλιστών, για τον οποίο αγωνίστηκε και στον οποίο πίστευε.[8]


Η σχέση της με τον Γκαίρινγκ θεωρείται μια συγκινητική ιστορία δυνατής αγάπης. Το 1945 o Γκαίρινγκ έδωσε εντολή να καταστραφεί το Κάρινχολ, για να μην πέσει στα χέρια των Σοβιετικών.


Από το βιβλίο του Ντέιβιντ Ίρβινγκ «Γκαίρινγκ, ο ισχυρός άνδρας του Τρίτου Ράιχ»



[1] σελ 62, [2] σελ 80, [3] σελ 83, [4] σελ 84, [5] σελ 87, [6] σελ 133, [7] σελ 100, [8] σελ 191

http://thestormtrooper88.blogspot.gr/

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού 

Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα: Μια κριτική του έργου




Εκδόσεις Θούλη
Σελίδες: 151
Ημερομηνία έκδοσης: Ιανουάριος 2016



Μια πρώτη ματιά

     Εξερευνώντας πρόσφατα το διαδίκτυο, τα μάτια μου αντίκρισαν μια αναπάντεχη έκπληξη: την έκδοση του βιβλίου «Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα», καρπός των Εκδόσεων Θούλη.
     Αυτή η είδηση με χαροποίησε για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, είναι το μοναδικό εν Ελλάδι έργο που αναφέρεται εξ ολοκλήρου στον Μπραζιγιάκ ως πολιτικό ον, και δεύτερον, διότι απαρτίζεται από τα λόγια, τις σκέψεις του ιδίου, και όχι από πηγές ή γνώμες άλλων, τρίτων, συχνά κακόβουλων. Υπό αυτές τις συνθήκες, επομένως, αποφάσισα να προμηθευτώ το βιβλίο το συντομότερο δυνατόν, και με μεγάλη αγωνία.
     Ακολουθούν οι εντυπώσεις μου.


Αρχή, το ήμισυ του παντός

     Ξεφυλλίζοντας τις πρώτες σελίδες, οδηγούμαι αυτομάτως στον Πρόλογο, το οποίο θεωρώ ότι είναι ένα από τα θεμελιώδη, και δεν αναφέρω τυχαία τη συγκεκριμένη λέξη, σημεία αυτής της προσπάθειας. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, ο πρόλογος θέτει τις βάσεις στις οποίες ο αναγνώστης μπορεί να πατήσει προτού περιπλανηθεί στον κόσμο των ιδεών του πολυτάλαντου συγγραφέα. Σε ταξιδεύει σε μια προπολεμική και μεσοπολεμική Γαλλία που βασανίζεται από αναταραχές και δολοπλοκίες. Ταυτοχρόνως, με άρτιο και ολοκληρωμένο τρόπο παρουσιάζονται τα βασικότερα σημεία της διάβασης του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ από τη γέννηση του στο Περπινιάν, μέχρι το μαρτυρικό του τέλος.
     Μέσα από τα πάμπολλα στοιχεία που αναφέρονται σχετικά με το βίο, και ιδιαίτερα, την επαίσχυντη «καταδίκη» του, καθίσταται σαφές και ξεκάθαρο το εξής: ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ ήταν Εθνικοσοσιαλιστής μέχρι το τέλος και εκτελέστηκε για τις Ιδέες που εξέφραζε μέσα από τα άρθρα του. Έκανε βλέπετε το «έγκλημα» να πιστέψει σε μια Ελεύθερη Ευρώπη, στο Μεγαλείο του Αδόλφου Χίτλερ.


Non omnis moriar[1]

     Εν συνεχεία, παρατίθενται ουσιώδη άρθρα από τη πολιτική δράση του Μπραζιγιάκ, τα οποία αποτελούν και τη βασική δομή του βιβλίου. Ήδη από τον πρόλογο αναφέρεται το εξής βαρυσήμαντο και άξιο αναφοράς: «Αυτά (τα άρθρα) που δημοσιεύονται στην παρούσα έκδοση είναι πράγματι κατευθείαν από το πρωτότυπο χωρίς περικοπές.»
     Θεωρώ ότι για κάποιον σοβαρό ερευνητή και φίλο της αλήθειας αυτή η δήλωση αποτελεί τον οδοδείκτη των όσων ακολουθούν, και κυρίως, της ποιότητας του βιβλίου. Αυτή η απλή και κατανοητή φράση αποτελεί επίσης την αιχμή του δόρατος που διαπερνάει το τέρας της λασπολογίας, των συκοφαντιών και του ανήθικου πολέμου. Και το τέρας αυτό σήμερα, χρησιμοποιώντας ουκ ολίγες φορές διαφορετικές μάσκες ή ονόματα, αποτελεί το δύσμορφο πείραμα, το νόθο έκτρωμα αν προτιμάτε, που δημιούργησαν οι υποκινητές της εκτέλεσης του Μπραζιγιάκ.
     Διαβάζοντας με θαυμασμό τα άρθρα του Brasillach, η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι αυτός, ο Μπραζιγιάκ της εφημερίδας «JE SUIS PARTOUT», ο αληθινός, ουδεμία σχέση έχει με τον κίβδηλο που παρουσιαζόταν τόσα χρόνια στη χώρα μας (και παγκοσμίως). Έναν Μπραζιγιάκ από «μετριοπαθή» και «διανοούμενο ποιητή» μέχρι και «ακροδεξιό». 
     Θεωρώ σημαντική την τοποθέτηση του «τι συμβαίνει σήμερα» γύρω από το όνομα του Μπραζιγιάκ, διότι έπρεπε επιτέλους –και πιστεύω ειλικρινά ότι η παρούσα έκδοση το κατάφερε– να ξεκαθαριστεί ότι ο Μπραζιγιάκ δεν είχε καμία σχέση με τις νοσηρές φαντασιώσεις κάποιων, μα αντ’ αυτών, ήταν ένας θαρραλέος Εθνικοσοσιαλιστής με ιδέες και αρχές, τις οποίες τίμησε με την Λεωνίδεια θυσία του, αντί να τις ανταλλάξει, εκλιπαρώντας με ελεεινό τρόπο την αθώωση του. Και ήταν μια ηρωική στάση, που αντικατοπτρίζει όσους τηρούν σήμερα τα ίδια Ιερά ιδεώδη. Διότι «είναι καλύτερα να υπομένεις την αδικία, παρά να τη διαπράττεις»,[2] όπως έγραψε κάποτε πολύ σωστά ο Κικέρωνας.
     Κλείνοντας λοιπόν αυτήν την παρένθεση, διαβάζουμε άρθρα του Μπραζιγιάκ προσεγμένα, με έναν γενναίο τόνο, που έχουν ως απώτερο στόχο την αφύπνιση του χιλιοπροδωμένου γαλλικού λαού. Η θεματολογία των άρθρων που δημοσιεύθηκαν στη «JE SUIS PARTOUT» βρίθει, και διακρίνουμε ζητήματα αναμφισβήτητης σημασίας όπως το ιουδαϊκό, τη σφαγή στο Κατύν, τους εχθρούς της Ευρώπης, κ.α. Το ύφος και το ταλέντο του συγγραφέα του «Les Sept Couleurs» («Τα Επτά Χρώματα», που προτάθηκε για το Prix Goncourt το 1939), αντανακλώνται στα ίδια τα άρθρα, και είναι μια διαρκής απόδειξη του ισχυρισμού –από εχθρούς και φίλους– ότι αποτελούσε μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες των γαλλικών γραμμάτων της εποχής του.
     Ιδιαίτερη μνεία θα ήθελα να κάνω στο άρθρο του «Είδα τους τάφους του Κατύν», όπου με χαρακτηριστική και ωμή περιγραφή αποτυπώνονται οι εικόνες ενός ανθρώπου μπροστά στη φρικιαστική θέα της μπολσεβικικής διαστροφής. Με έναν εξαιρετικά ικανό τρόπο, ο Μπραζιγιάκ τοποθετεί τον αναγνώστη στη θέση του ιδίου: αυτήν του Γάλλου ανταποκριτή στο Κατύν.


Οδεύοντας προς την Αιωνιότητα

     Τον βασικό κορμό του έργου ακολουθούν τα διαφωτιστικά «Παραρτήματα» που σαν προβολείς απ’ αυτούς που χρησιμοποιήθηκαν στη Νυρεμβέργη φέγγουν το –ηθελημένα– άγνωστο, μα μαρτυρικό, τέλος του Ήρωα. Και τις ψυχές μας.
     Επαληθεύονται μέσα από τα λόγια του ίδιου του Μπραζιγιάκ, καθώς και του συνηγόρου του, Ιζορνί, η αδαμάντινη αποφασιστικότητα, η πίστη και το ψυχικό σθένος του πρώτου. Μέσα από λεπτομέρειες, μαθαίνουμε (επιτέλους!) το πλαίσιο-παρωδία μέσα στο οποίο καταδικάστηκε ο Γάλλος Εθνικοσοσιαλιστής, όπως βέβαια και τις τελευταίες λέξεις του…
     Αμφότερα τα παραρτήματα αποτελούν έναν ιδανικό επίλογο ενός καλογραμμένου βιβλίου του οποίου την θεματική πληρότητα (σχεδόν εκατό υποσημειώσεις) θα ζήλευαν πολλά ιστορικά πονήματα.


«Κουράγιο!»

     Μόνο δύναμη και θάρρος μπορεί να μας προσφέρει μια από τις τελευταίες φράσεις που ειπώθηκαν από το στόμα του Γάλλου Μπραζιγιάκ. Ήταν, μέχρι το άδικο τέλος του, ένας ελπιδοφόρος Εθνικοσοσιαλιστής, ένας αμετανόητος Χιτλερικός, και αυτό είναι κραυγάζει ο δικός του Αγώνας. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια, μέσα από τα ίδια του τα λόγια, κάτι που ίσως δυσαρεστήσει ορισμένους κακοπροαίρετους.
     Το δεδομένο είναι ότι με αυτήν την έκδοση πιστεύω πως οι συντελεστές του έργου πέτυχαν, δίχως αμφιβολία, έναν από τους στόχους τους: να κριθεί ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ μέσα και μόνο από τα δικά του λόγια. Συγχαρητήρια γι’ αυτήν την έκδοση λοιπόν, αναμένουμε με προσμονή και άλλες!

Χαίρε Νίκη!

Βασίλειος Θαραμανίδης
12/02/2016






[1] «Δεν θα πεθάνω εντελώς». (Το έργο μου θα επιζήσει) – Οράτιος, Ωδαί.
[2] «Accipere quam facere praestat injuriam»


Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού



Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016

ΠΡΟΣ ΑΝΑΤΟΛΑΣ....

ΤΈΣΣΕΡΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΙΝ ΤΟΥ 1943

Η άνοιξις αποκαλύπτει προς Ανατολάς πάν ο΄τι οι χειμωνιάτικες ομίχλες και τα βαρειά σύννεφα κρατούσαν σκεπασμένα: 
Αναρίθμητα τραίνα μεταφέρουν νέο πολεμικό υλικό και νέα στρατεύματα εις το ανατολικό μέτωπο....

ΤΑΞΙΔΙΩΤΑΙ ΤΟΥ 1943: Ένα στρατιωτικό τραίνο εγκαταλείπει τα μετόπισθεν.


ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ. Η σοβαρότης των συγγενών που τούς αποχαιρετούν είναι ειλικρινείς, διότι όλοι γνωρίζουν ότι πρόκειται περί αγώνος υπέρ των λαών.


ΚΑΤΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ. Οι στρατιώτες διασκεδάζουν.
'Έχουν προηγηθεί οι σκληρές εβδομάδες εκπαιδεύσεως.


Εις την εικόνα μας κάτω τα νέα όπλα.


ΑΠΟ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΓΡΑΜΜΩΝ. Τα ταξίδια αυτά έχουν την αυτή κατεύθυνση: 
Τον δρόμο προς την μάχη που οδηγεί προς τα εμπρός.



ΕΘΕΛΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ

ΕΙΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΥΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ 
Ρώσοι εθελονταί εκπαιδευθέντες εις την Γερμανία, φορούν την νέα στολή.
Εις τον βραχίονα φέρουν τα ρωσικά ψηφία P.O.A., που είναι τα αρχικά των λέξεων Ρωσικός Απελευθερωτικός Στρατός, ύπερθεν ενός μπλε σταυρού σε λευκό φόντο.
Επωμίδες και περιλαίμια είναι εντελώς νέα.



ΔΙΕΡΚΡΙΘΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΑΣ 
Ο αξιωματικός αυτός φέρει το διακριτικόν τμημάτων επιθέσεως, ως διακριθείς εναντίον των ατάκτων.(αριστερά εικών)
Όπως και πολλοί άλλοι, ο νεαρός Ρώσος φέρει τα διάσημα ανδρείας των τμημάτων εις το ανατολικό μέτωπο.(δεξιά εικών)



Οι Ρώσοι εθελοντές φέρουν επίσης εις το στήθος των το ίδιο διακριτικό που φέρουν και οι τραυματιζόμνενοι Γερμανοί.


ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ: Ένα τμήμα Αμερικανών αιχμαλώτων αναπαύεται εις τον <<δρόμο της προελάσεως>>.


Σπάνιον φαινόμενο:Πολίται των Σοβιέτ, γεννηθέντες και ανδρωθέντες εις τον Παράδεισον των εργατών, συγκροτούν τμήματα δια να απελευθερώσουν την πατρίδα των από τον εν λόγω Παράδεισον.
Καθ΄όν χρόνον η Ευρώπη- άμέσως απειλούμενη - είναι αναγκασμένη να διεξάγει τον περί υπάρξεώς της αγώνα, τα τμήματα ταύτα εισέρχονται εις τον αγώνα εθελοντικώς.
Εις την πραγματικότητα γνωρίζουν πολύ καλά γιατί ακολουθούν τον δύσκολο αυτό δρόμο. 
Αντιθέτως, οι στρατιώται του Ρούσβελτ έρχονται από μακρυά.
Παρά ταύτα όμως γνωρίζουν φυσικά πολύ καλύτερα γιατί αγωνίζονται.
Συχνά τούς έχουν είπη ότι πρόκειται δια την ασφάλεια της Αμερικής!
Αξίζει να μιλήσουμε εκτενέστερα έπ αυτού;



Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ
Μια ομάς αιχμαλώτων Αμερικανών στρατιωτών που προ  ολίγου είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν μίαν Ευρώπη που υπεραμύνεται αυτής.
Από τας εκφράσεις των συμπεραίνεται ότι η Ευρώπη, όπως αυτοί την φαντάζονται, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Δεν πεινά, δεν είναι καθόλου ανίσχυρος και δεν απειλεί την <<ασφάλεια>>της Αμερικής. 


Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ
Οπωσδήποτε πρέπει να έπιβεβαιώσουμε το γεγονός ότι η περί Βορείου Αμερικής ιδέα του Ευρωπαίου δεν ανταποκρίνεται προς την πραγματικότητα.
Επεριμέναμε εδώ τους τους ισχυρούς και αθλητικούς εκείνους νέους, που αποτελούν το ιδεώδες.
Αληθώς εις την Ευρώπη ηπατήθη ο κόσμος, διότι συναντά μεταξύ των αιχμαλώτων τόσο πολλούς τύπους γκάγκστερ, ώστε να είναι υποχρεωμένος να αναθεωρήση  τας μέχρι τώρα υφισταμένες γνώμες περί της ευλογημένης αυτής χώρας.

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού 



ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΡΙΘΗΚΕ Ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ



- Υπάρχουν (μερικοί) δικαστές εις την Ελλάδα-


     Σύμφωνα με νεώτερες πληροφορίες, ο πρόεδρος του Μονομελούς Πλημ/κείου Ρεθύμνου, που αθώωσε τον Γερμανό ιστορικό Ρίχτερ, ο οποίος κατηγορείτο για άρνηση εγκλημάτων του ναζισμού (βλέπε εδώ), έκρινε αντισυνταγματικό το σχετικό άρθρο του αντιρατσιστικού νόμου και αρνήθηκε να το εφαρμόσει. Δηλαδή, ο Πρόεδρος δεν μπήκε καν στην ουσία της υπόθεσης και στον έλεγχο των επιστημονικών πορισμάτων του Ρίχτερ, αλλά έκρινε το άρθρο 2 του ν. 4285/2014 (το οποίο αντικατέστησε το άρθρο 2 του ν. 729/1979) "αντίθετο με το Σύνταγμα και το ευρωπαϊκό δίκαιο" και ως εκ τούτου ανίσχυρο και ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί.

    Μόνο συγχαρητήρια μπορεί να δώσει κανείς στον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, διότι μπορεί μεν να εξετέλεσε το καθήκον του, αλλά το έπραξε υπό δύσκολες και πιεστικές συνθήκες (όπως και ο Εισαγγελέας της έδρας, ο οποίος πρότεινε απαλλαγή του Ρίχτερ αλλά με άλλη αιτιολογία) επιδεικνύοντας ανεξαρτησία πνεύματος και θάρρος.
    Το συγκεκριμένο άρθρο που κρίθηκε αντισυνταγματικό είναι το ακόλουθο:

"1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, επιδοκιμάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται την ύπαρξη ή τη σοβαρότητα εγκλημάτων γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, του Ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων του ναζισμού που έχουν αναγνωριστεί με αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων ή της Βουλής των Ελλήνων και η συμπεριφορά αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους της που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, όταν η συμπεριφορά αυτή εκδηλώνεται κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία ή μίσος ή ενέχει απειλητικό ή υβριστικό χαρακτήρα κατά μίας τέτοιας ομάδας ή μέλους της, τιμωρείται με τις ποινές της παραγράφου 1 του προηγούμενου άρθρου.
2. Αν η πράξη της προηγούμενης παραγράφου τελέστηκε από δημόσιο λειτουργό ή υπάλληλο, κατά την άσκηση των ανατεθειμένων σε αυτόν καθηκόντων, επιβάλλεται φυλάκιση έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως είκοσι πέντε χιλιάδων (10.000 - 25.000) ευρώ.»
Πηγή: Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού


Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016

ΟΙ ΑΜΑΧΟΙ ΥΠΟ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΝ


ΝΕΚΡΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ

Το Σύνθημα 2ον Τεύχος  Μαΐου 1943 δημοσιεύει κατωτέρω μερικές φωτογραφίες από τις τρομοκρατικές επιθέσεις των Άγγλων και των Αμερικανών εις το Παρίσι και την Αμβέρσα.
Χιλιάδες αθώων γυναικών, γερόντων και παιδιών, διεμελίσθησαν, έκρεουργήθησαν ή έγιναν παρανάλωμα του πυρός.

Άγγλοι και Αμερικάνοι αεροπόροι επιτίθενται εναντίον <<στρατιωτικών στόχων>>.

Μισή ώρα αργότερα: Αθώα θύματα.


Ένα σχολείον: Περισσότερα από 300 παιδιά δεν επέστρεψαν πάλι στα σπίτια τους.


Μια εκκλησία: Η καταστροφή των έργων πολιτισμού και τέχνης αποτελεί σύστημα των τρομοκρατικών επιθέσεων.

Ανάμεσα στα ερείπια:Γυναίκες, παιδιά και άνδρες.

Το τέλος του ταξιδιού μιας ολόκληρης ζωής:
Μπροστά στα συντρίμμια του σπιτιού....


Όπως χιλιάδες άλλοι: Ένα ζεύγος εμπρός εις τα συντρίμμια των υπαρχόντων του.


Κάπου εις την Βρεττάνη: Δύο οικογένειες σε ένα κοινό φέρετρο.

 Με τις πρώτες ανοιξιάτικες πνοές: Σκορπισμένα ανθρώπινα μέλη και κομμάτια ενδυμασιών.

Η Ευρώπη δεν θα το λησμονήσει ποτέ!!!

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού