Ο Χίμλερ για την γυναίκα και τον χριστιανισμό

 πηγή

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού

Η Συνωμοσία κατά της Νορβηγίας και η 6η Απριλίου 1941

Η περίοδος που άρχισε με την κήρυξη του πολέμου από την Αγγλία και Γαλλία στη Γερμανία (Σεπτέμβριος 1939) μέχρι τη γερμανική επέμβαση στη Νορβηγία στις 9-10 Απριλίου 1940  ονομάστηκε "ψευτοπόλεμος", επειδή κατά τη διάρκειά της δεν συνέβησαν κάποια σημαντικά γεγονότα μεταξύ των εμπόλεμων χωρών. Κι αυτό διότι ο Αδόλφος Χίτλερ δεν ήθελε να γενικευτεί ο πόλεμος και να εξελιχθεί σε ευρωπαϊκό. Οι περισσότερες κινήσεις των εμπόλεμων δυνάμεων αυτή την περίοδο συνέβησαν στο παρασκήνιο. 

Λίγα έως ελάχιστα έχουν γραφτεί σχετικά με τη λεγόμενη "εισβολή στη Νορβηγία",  και ειδικότερα για τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί και που ανάγκασαν τον Αδόλφο Χίτλερ να επιτεθεί με ταχύτατες κινήσεις στη χώρα, πριν προλάβουν οι Γαλλοβρετανοί.  

Συγκεκριμένα, μετά το τέλος του γερμανοπολωνικού πολέμου, ο Αδόλφος Χίτλερ έκανε μια δημόσια πρόταση ειρήνης στη Βρετανία και τη Γαλλία (1). Περισσότερο απευθυνόταν στη Βρετανία, ελπίζοντας ότι την αποδοχή των Βρετανών θα την ακολουθούσαν και οι Γάλλοι. Όμως, οι συμμαχικές δυνάμεις ήθελαν να γενικευτεί ο πόλεμος και έτσι αγνόησαν την πρόταση ειρήνης. Ο Χίτλερ είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ένας παρατεταμένος ευρωπαϊκός πόλεμος θα εξαντλούσε τους πόρους και τα υλικά αγαθά της Γερμανίας και θα την εξέθετε σε μια επίθεση από την μπολσεβικική Ρωσία. Από την άλλη, η βρετανική κυβέρνηση σχεδίαζε να εμποδίσει τον ανεφοδιασμό της Γερμανίας από τα σιδηρομεταλλεύματα της Σκανδιναβίας και ειδικότερα της Σουηδίας, ο οποίος γινόταν μέσω Νορβηγίας, όπως επίσης και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις  για ένα πραξικόπημα εις βάρος του νορβηγικού λαού αλλά και του Ράιχ (2).

Ουίνστον Τσώρτσιλ: ένας από τους κύριους υποκινητές του πολέμου

Ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του (17) αναφέρει  ότι έπεισε  το πολεμικό συμβούλιο να εκπονήσει κάποια επιτελικά σχέδια σχετικά με τον αποκλεισμό και την τοποθέτηση υδάτινου ναρκοπεδίου στα χωρικά ύδατα της Νορβηγίας, κάτι που θα ενέπλεκε τη χώρα αυτή στον πόλεμο, και μάλιστα με την πλευρά των Συμμάχων, σε αντίθεση με τον Χίτλερ που ήθελε να παραμείνει η Νορβηγία ουδέτερη. Αν η μεταφορά του σιδηρομεταλλεύματος από το Νάρβικ  προς τη Γερμανία σταματούσε, θα καταστρεφόταν η κατασκευαστική δυνατότητα των γερμανικών εργοστασίων  και η παραγωγή θα σταματούσε. Έδωσε επίσης εντολή να οργανωθεί μια απόβαση των βρετανικών δυνάμεων στο Νάρβικ που οδηγούσε στα μεταλλεία Γκαλιβάρε της Σουηδίας με σκοπό την κατάληψή τους (3). Ο Τσώρτσιλ διαβεβαίωσε επίσης τον πρωθυπουργό Τσάμπερλεν στις 16 Δεκεμβρίου 1939, ότι είχαν περισσότερα να κερδίσουν από μια τέτοια εμπλοκή.  Η επιχείρηση θα γινόταν με πρόσχημα την παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς τη Φινλανδία, στην οποία είχε εισβάλει η Σοβιετική Ένωση από τις 30 Νοεμβρίου 1939, ο πραγματικός σκοπός όμως δεν ήταν αυτός, αλλά ήταν η διακοπή του ανεφοδιασμού της Γερμανίας και η περικύκλωσή της (4)(16).

Ο αξιωματικός και Υπουργός Άμυνας της

Νορβηγίας Βίντκουν Κουϊσλινγκ 

Εκείνη την εποχή έφτασε στη Γερμανία, ο Νορβηγός πρώην Υπουργός Άμυνας Βίντκουν Κουΐσλινγκ, ο οποίος τόνισε τον κίνδυνο σκηνοθέτησης από τη Βρετανία ενός πραξικοπήματος στη Νορβηγία και ζήτησε τη συνδρομή της Γερμανίας για να οργανώσει ο ίδιος ένα πραξικόπημα στη χώρα του, προτού προλάβουν οι Βρετανοί. Μόλις πετύχαινε το σχέδιο αυτό, ο Κουΐσλινγκ θα καλούσε τη Γερμανία να εισέλθει στο έδαφος της Νορβηγίας για να την προστατεύσει από τη Βρετανία. Συναντήθηκε με τον Χίτλερ, αλλά όπως φαίνεται στα πρακτικά των συζητήσεών τους, ο τελευταίος δεν θέλησε να αναμιχθεί και κατέληξαν στο ότι έπρεπε η Νορβηγία να παραμείνει ουδέτερη.  Ένα μήνα μετά, τον Ιανουάριο του 1940, όπως προκύπτει από τα πολεμικά ημερολόγια του Γερμανικού Ναυτικού, η απόφαση για ουδετερότητα της Νορβηγίας παρέμενε (5) (14).

Παρόμοια σχέδια με τα βρετανικά φαίνεται ότι οργάνωνε και η άλλη συμμαχική δύναμη, η Γαλλία. Στις 15 Ιανουαρίου 1940 ο Γάλλος στρατηγός Γκαμελέν παρέδωσε ένα υπόμνημα στον Πρωθυπουργό Ντελαντιέ  σχετικά με τη Νορβηγία, στο οποίο παρουσίαζε ένα στρατηγικό σχέδιο απόβασης γαλλικών δυνάμεων στο Πετσάμο και κατάληψης των λιμένων και αεροδρομίων της δυτικής ακτής της Νορβηγίας (6).

Ο Στρατηγός Γκαμελέν, αρχηγός του επιτελείου

της Εθνικής Αμύνης της Γαλλίας

Τα παραπάνω βρετανικά και γαλλικά σχέδια ανάγκασαν τον Χίτλερ στις 5 Φεβρουαρίου 1940 να απομακρυνθεί από την επιθυμία  και απόφασή του να παραμείνει ουδέτερη η Νορβηγία, διότι ήταν υποχρεωμένος να αναλάβει δράση προκειμένου να μην περικυκλωθεί από τις συμμαχικές δυνάμεις και χάσει τον ανεφοδιασμό των σιδηρομεταλλευμάτων. Έτσι, ζήτησε από τους στρατηγούς του να προετοιμάσουν ένα σχέδιο κατάληψης της Νορβηγίας πριν προλάβουν οι Γαλλοβρετανοί (7).

Λίγες ημέρες μετά, στις 16 Φεβρουαρίου 1940,  βρετανικά πλοία επιτέθηκαν στο γερμανικό εμπορικό πλοίο "Άλτμαρκ", το οποίο κατέφυγε στα νορβηγικά φιόρδ. Ο Χίτλερ βεβαιώθηκε ότι η νορβηγική κυβέρνηση είχε συνάψει κάποια συμφωνία με τους Βρετανούς. Κατά τους Γερμανούς Ναυάρχους, το  συμβάν με το Άλτμαρκ ήταν  αποφασιστικό για την μεταστροφή του Χίτλερ. (10)(15)

Στις 21 Φεβρουαρίου, ο Γάλλος Πρωθυπουργός Ντελαντιέ επέμενε ότι η υπόθεση του Άλτμαρκ έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για την κατάληψη των λιμένων της Νορβηγίας και η συμμαχική προπαγάνδα θα κατάφερνε να εκμεταλλευτεί το γεγονός, αφού το πλοίο μετέφερε Βρετανούς αιχμαλώτους που είχαν ναυαγήσει (8).

  

Στις 28 Μαρτίου 1940  ο Γάλλος πολιτικός  Πωλ Ρεϊνώ ανέλαβε τη θέση του Ντελαντιέ και συναντήθηκε με τον Τσάμπερλεν για να συμφωνήσουν την επιθετική στρατηγική που θα ακολουθούσαν. Κατέληξαν στη ναρκοθέτηση των χωρικών υδάτων της Νορβηγίας, χωρίς να ζητήσουν την γνώμη της νορβηγικής κυβέρνησης. Παράλληλα γαλλοβρετανικές δυνάμεις θα αποβιβάζονταν στο Νάρβικ, στο Τροντχάιμ, στο Μπέργκεν και στο Στάβανγκερ. Η Γαλλική Επιτροπή Πολέμου, όμως, δεν συμφωνούσε στη ναρκοθέτηση, φοβούμενη αντίποινα από την πλευρά της Γερμανίας στα γαλλογερμανικά σύνορα, όπως είχε συμβεί στην περίπτωση της Ρηνανίας το 1936. Έτσι οι επιχειρήσεις αναβλήθηκαν ως την 8η Απριλίου, οπότε ο Τσώρτσιλ θα συναντούσε Γάλλους αξιωματούχους για να τους πείσει να δεχτούν το σχέδιο.

Την 1η Απριλίου 1940 ο Χίτλερ είχε ήδη λάβει την απόφασή του και διέταξε να αρχίσει η εισβολή στις 9 Απριλίου, τις πρώτες πρωινές ώρες, με την ονομασία Weserübung. Πράγματι, έτσι συνέβη. H γερμανική στρατιωτική επέμβαση ολοκληρώθηκε στις 10 Ιουνίου. Ο Χίτλερ είχε προλάβει τους Γαλλοβρετανούς.

Γερμανικά μεταγωγικά Junkers Ju52 υπερίπτανται

της Κοπεγχάγης στις 9 Απριλίου 1940

Μετά το τέλος του Β΄Ππ, οι Γερμανοί στρατηγοί κατηγορήθηκαν στη Δίκη της Νυρεμβέργης για τον σχεδιασμό και την επίθεση στη Νορβηγία. Επρόκειτο για άλλο ένα ψέμα των νικητών, αφού από τα λίγα που προαναφέρθηκαν και που αποτελούν αδιάψευστα ιστορικά γεγονότα προκύπτει ότι ο Χίτλερ επεδίωξε την ουδετερότητα της Νορβηγίας, διότι δεν ήθελε να γενικευθεί ο πόλεμος στην Ευρώπη, γι' αυτό άλλωστε δεν δέχθηκε και την πρόταση του Κουΐσλινγκ. Οι πρώτοι που σχεδίασαν επιχειρήσεις κατά της Νορβηγίας ήταν οι Σύμμαχοι (11), με τους παραπάνω σκοπούς κατά της Γερμανίας. Ο μοναδικός λόγος της επέμβασης του Χίτλερ στη Νορβηγία ήταν να προλάβει τις ολέθριες συνέπειες που θα είχε για τη Γερμανία η εμπλοκή της χώρας αυτής στον πόλεμο με την πλευρά των Συμμάχων (περικύκλωση Γερμανίας και διακοπή ανεφοδιασμού της).

Μια παρόμοια συνωμοσία από τους Βρετανούς συνέβη και στην Ελλάδα για να εισέλθει στον Β'Ππ με την πλευρά των συμμάχων (18) και να επεκταθεί ο πόλεμος στα Βαλκάνια. 

Ειδικότερα:

Μετά την επιτυχημένη γερμανική επέμβαση στη Νορβηγία, ακολούθησε η νικηφόρος γερμανική εκστρατεία στη Γαλλία, κατά την οποία διαλύθηκε η ευρισκόμενη στη χώρα αυτή αγγλική εκστρατευτική δύναμη, και τα υπολείμματά της και στη Γαλλία και στη Νορβηγία εκδιώχθηκαν πίσω στη Μ. Βρετανία. Έτσι, το ηπειρωτικό κομμάτι της Ευρώπης απηλλάγη πλήρως από βρετανικά στρατεύματα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό να το έχει κανείς υπ' όψιν του, προκειμένου να αντιληφθεί τον ρόλο που έπαιξε το ελληνικό κράτος υπέρ της Μ. Βρετανίας.

Όπως είναι γνωστό από τις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο με την Ιταλία. Η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, παρά το γεγονός ότι η Ιταλία ήταν σύμμαχός της, όχι μόνον δεν επενέβη υπέρ της, αλλά προσπάθησε με προτάσεις ειρήνης να απομακρύνει την Ελλάδα από τον πόλεμο. Της προτάθηκε μάλιστα η προσάρτηση της Β. Ηπείρου και ως εγγύηση θα παρατασσόταν μεταξύ των εμπολέμων δυνάμεων ο γερμανικός στρατός. Και όλα αυτά υπό τον μοναδικό όρο να παραμείνει η Ελλάδα ουδέτερη. Όμως, η αγγλόδουλη μη έχουσα ουδεμία σχέση με τον ελληνικό λαό και τους πόθους του, κλίκα των Αθηνών αρνήθηκε την ειρήνη. Όπως προαναφέραμε, δεν υπήρχαν πλέον βρετανικά στρατεύματα στην Ευρώπη.  Η δε Ελλάδα ήταν μια χώρα στην οποία ουδείς των εμπολέμων είχε ζωτικά συμφέροντα, αφού ήταν τόσο μακριά από το πραγματικό θέατρο του πολέμου. Κι όμως, η αγγλόδουλη σπείρα που κυβερνούσε, και που ουσιαστικά είχε τοποθετηθεί από τους Άγγλους προ της ενάρξεως του πολέμου για να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους (συνεπώς το επιχείρημα ότι ο Μεταξάς δεν έφερε ευθύνη γιατί λίγο πριν είχε πεθάνει δεν ευσταθεί) κατέστησε την Ελλάδα το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος το οποίο επέτρεψε σε βρετανικά στρατεύματα να πατήσουν το πόδι τους σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ανέλαβε λοιπόν πλήρως την ευθύνη της εμπλοκής της χώρας σε έναν πόλεμο, τον οποίο μάλιστα δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να φέρει εις πέρας. 

 Λίγες μόνον ημέρες μετά την 6η Απριλίου 1941 ο αγγλόδουλος Βασιλιάς και τα ανδρείκελα της κυβέρνησης που μας ενέπλεξαν στον πόλεμο, εγκατέλειψαν τη χώρα και τελευταία διαταγή τους ήταν να πεθάνουν οι Έλληνες στρατιώτες για να διασωθούν τα βρετανικά στρατεύματα.

Η συνέπεια των παραπάνω ήταν τα γερμανικά στρατεύματα να εισέλθουν στο ελληνικό έδαφος, κυνηγώντας τους Βρετανούς μέχρι την Κρήτη.

 Επίσημες και ακλόνητες αποδείξεις περί της εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο για χάρη της Βρετανίας παρουσιάζονται στο βιβλίο: ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΡΗΞΕΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ στο οποίο γίνεται ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα είχε καταστεί «έδρα ολοκλήρου της Υπηρεσίας Πληροφοριών και Προπαγάνδας της Αγγλικής Μυστικής Υπηρεσίας».

Β.Τ.

  

Πηγές

1. Buchanan, Patrick ‘Pat’ Joseph (May 27, 2008), Churchill, Hitler, and The Unnecessary War: How Britain Lost Its Empire and the West Lost the World, New York: Crown page 290-294

2. Β Παγκόσμιος Πόλεμος, Λίντελ Χάρτ, σελ. 82-100

3. Β Παγκόσμιος Πόλεμος, Λίντελ Χάρτ, σελ. 82-100

4. Β Παγκόσμιος Πόλεμος, Λίντελ Χάρτ, σελ. 82-100

5. Β Παγκόσμιος Πόλεμος, Λίντελ Χάρτ, σελ. 82-100

6. Β Παγκόσμιος Πόλεμος, Λίντελ Χάρτ, σελ. 82-100

7. Β Παγκόσμιος Πόλεμος, Λίντελ Χάρτ, σελ. 82-100

8. Β Παγκόσμιος Πόλεμος, Λίντελ Χάρτ, σελ. 82-100

10. Ο πόλεμος του Χίτλερ, Ίρβινγκ, σελ. 367-388, εκδ. Γκοβόστη

11. Β Παγκόσμιος Πόλεμος, Λίντελ Χάρτ, σελ. 82-100

12. http://books.stonebooks.com/history/iceland.shtml

14. http://www.ibiblio.org/hyperwar/UN/UK/UK-NWE-Norway/UK-NWE-Norway-2.html

15. http://www.ibiblio.org/hyperwar/UN/UK/UK-NWE-Norway/UK-NWE-Norway-2.html

16. Ο Πόλεμος του Χίτλερ, Ίρβινγκ, σελ. 369, εκδ. Γκοβόστη

17. Απομνημονεύματα Ουίνστον Τσώρτσιλ

18. Η συνωμοσία της Αγγλίας κατά της Ελλάδας 1935-1944, Χονδροματίδης, εκδ. Θούλη

Πηγή: R.V

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού

ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ Ο PEDRO VARELA

   Την Τρίτη 3 Απριλίου ο διάσημος Ισπανός εθνικοσοσιαλιστής εκδότης και βιβλιοπώλης Pedro Varela φυλακίστηκε για άλλη μία φορά, λόγω της έκδοσης του Mein Kampf, ουσιαστικά σε μία νέα προσπάθεια του συστήματος να τον φιμώσει και να σταματήσει την πολύ σημαντική δράση του για τον Εθνικοσοσιαλισμό. Συγκεκριμένα, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης τριών μηνών, επειδή εξέδωσε και έθεσε σε κυκλοφορία το Mein Kampf, ενώ ακόμη το κρατίδιο της Βαυαρίας δήθεν είχε τα πνευματικά δικαιώματα. Ο εισαγγελέας πρότεινε να μην ανασταλεί η ποινή του, επειδή «είναι υπότροπος», καθώς έχει καταδικαστεί άλλες δύο φορές ως απολογητής γενοκτονίας, μία για 15 μήνες (την οποία επίσης είχε εκτίσει) και μία άλλη για έξι μήνες, ενώ εκκρεμεί ακόμη μία δίωξη για ρητορική μίσους. Το δικαστήριο δέχθηκε την εισαγγελική πρόταση, και αποφάσισε ότι η ποινή πρέπει να εκτιθεί πραγματικά, δηλαδή ο Varela  να φυλακιστεί γι’ αυτό το χρονικό διάστημα, «λόγω του κινδύνου να τελέσει εκ νέου εγκλήματα μίσους». Βέβαια, η κατηγορία και η καταδίκη δεν αφορούσαν έγκλημα μίσους αλλά δήθεν προσβολή πνευματικών δικαιωμάτων, αλλά αυτό προφανώς δεν είχε σημασία για το δικαστήριο…

    Όσον αφορά τη δήθεν παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων, το κρατίδιο της Βαυαρίας επικαλείτο επί σειρά ετών ότι είχε τα δικαιώματα του Mein Kampf, παρουσιαζόταν, δηλαδή, ως κληρονόμος του Χίτλερ, μόνο προκειμένου να αποτρέπει την έκδοση του βιβλίου, στάση η οποία, ακόμη και αν πράγματι είχε αυτά τα δικαιώματα, ήταν παράνομη ως καταχρηστική. Μάλιστα, ακόμη και μετά το 2016, όταν έπαψε να έχει τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου, προβάλλει διάφορες αξιώσεις, όπως ότι η όποια έκδοση πρέπει να συνοδεύεται από αρνητικά σχόλια κ.ά. και συνεχίζει να απειλεί με διώξεις τους εκδότες, αν δεν τηρήσουν τους όρους που θέτει.

O Pedro Varela to 1980

Ο Pedro Varela λίγο πριν μπει στη φυλακή, στις 3.4.2018

 Στην Ισπανία, πάντως, είχαν γίνει αρκετές εκδόσεις του έργου, αλλά υπήρξε η για ευνόητους λόγους επιλεκτική δίωξη του Varela. Η ιστορία του Pedro Varela και η προσφορά του στην Ιδέα από πολύ νεαρή ηλικία είναι γνωστή. Ο ίδιος δεν έχει λυγίσει ούτε λεπτό, παρ’ ότι έχει αντιμετωπίσει –και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να αντιμετωπίζει– όχι μόνο τις διώξεις και τις φυλακίσεις αλλά και την καταστροφή του βιβλιοπωλείου και εκδοτικού του οίκου, την απαγόρευση όσο τουλάχιστον διαρκεί η δικαστική του περιπέτεια (αρχικά είπαν για 18 μήνες, μετά για δύο χρόνια και μετά για τρία) να ασκεί το επάγγελμά του και την κατάσχεση από το κράτος χιλιάδων βιβλίων του. Τον Ιούλιο του 2016 του κατέσχεσαν 15.000 βιβλία και τους υπολογιστές του. Παλαιότερα το 2006  του είχαν κατασχέσει 6000 βιβλία. Όπως προαναφέραμε, είχε ξανακαταδικαστεί και ξαναφυλακιστεί δύο φορές. Δηλαδή αντιμετωπίζει συστηματικά τον φυσικό περιορισμό του αλλά και την επαγγελματική, περιουσιακή και οικονομική καταστροφή. Στην τελευταία δίκη ο εισαγγελέας είπε ότι «τα εγκλήματα μίσους έχουν γίνει τρόπος ζωής για τον Varela».

    Ο Pedro Varela δεν πτοείται και κυρίως δεν αρνείται τις ιδέες του. Το αντίθετο, μάλιστα: παρ’ όλες τις ακραία δραματικές συνθήκες της ζωής του, με τη συνεχή απειλή της δίωξης και φυλάκισης, απειλή που ενίοτε, όπως αυτές τις ημέρες, πραγματοποιείται, όπως άλλωστε και η επαγγελματική και περιουσιακή καταστροφή του, δεν δήλωσε ποτέ ότι δεν είναι Εθνικοσοσιαλιστής, δεν παρέστησε τον απλό Ισπανό εθνικιστή που θαυμάζει τους εθνικούς ήρωες μόνο, δεν το ’παιξε «ελσιντικός», για παράδειγμα. Πάντα ασχολείται με αγάπη και θαυμασμό με την πατρίδα του και πάντα μιλά και υπερασπίζεται τη Μεγάλη Πατρίδα, την Ευρώπη, τον πολιτισμό της, τους ήρωές της. Επίσης, ποτέ δεν «έδωσε» κανέναν, δεν έριξε ευθύνες σε άλλους, δεν έμπλεξε άλλους, δεν υπήρξε όργανο άλλων. Ακόμη –και αυτό είναι πολύ σημαντικό– δεν έδωσε ποτέ την εντύπωση του ηττημένου και δεν έγινε όμηρος του κράτους, με τη δικαιολογία ότι εκκρεμεί η δίκη του και ότι τον έχουν στο στόχαστρο. Παρέμεινε καθαρός, πιστός και θαρραλέος και επίμονα, για δεκαετίες, δηλώνει την πίστη του στον Εθνικοσοσιαλισμό και στον Αδόλφο Χίτλερ.

    Πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2018 και ενώ ανέμενε τη δίκη του, σε συνέντευξή του δήλωσε ξεκάθαρα ότι είναι Εθνικοσοσιαλιστής, εγκωμίασε τον Χίτλερ και το δίκαιο καθεστώς του, και είπε για τον εαυτό του και τους λοιπούς σύγχρονους Εθνικοσοσιαλιστές: «…Μας αντιμετωπίζουν λες κι έχουμε πανούκλα γιατί δεν έχουμε καμία θέση στην κομματοκρατία, ούτε στον καπιταλισμό ούτε στον κομμουνισμό. Όμως γνωρίζουμε την αλήθεια και πρέπει να την πούμε, είναι αδύνατον να σωπάσουμε […] Καθένας έχει το δικαίωμα και το καθήκον να εκφράζει τις αμφιβολίες του για την επίσημη ιστορία […]  Αυτό που μετράει είναι να κρατάς την πίστη σου και να μένεις πιστός στις πεποιθήσεις σου […] Το να δεχόμαστε χτυπήματα είναι φυσιολογικό […] Στην πραγματικότητα η καταστολή στρέφεται κατά των αναγνωστών και όχι κατά του εκδότη, εγώ έχω στιβαρούς ώμους […] Η καταστολή θα αυξηθεί αλλά οι μέρες του κακού είναι μετρημένες. Δεν μπορούν να ψεύδονται σε όλους και για πάντα. Στο τέλος, ο Θεός είναι πάντα που νικά, ενσαρκώνεται στο αληθές, το ωραίο, το καλό. Υπάρχει βέβαια “ένα αόρατο χέρι” που θέλει να μας φιμώσει, όμως οι λαοί έχουν αρχίσει και ξυπνούν […] Οι εχθροί μας δεν έχουν παρά μία μόνο δύναμη, αυτή του χρήματος. Αλλά το να έχεις χρήματα δεν σε βοηθάει καθόλου απέναντι σε αυτούς που έχουν το δίκαιο με το μέρος τους».

Καθώς αποχαιρετά τον πιστό του φίλο Rex

λίγο πριν μπει στη φυλακή

 Ο Pedro Varela από την Τρίτη 3 Απριλίου κρατείται στις φυλακές CP Centro Penitenciario La Roca-Quatre Camins. Για την οικονομική του βοήθεια το blog elcasopedrovarela.wordpress.com –το οποίο έχει την απόλυτη έγκρισή του και μάλιστα, λίγο πριν μπει στη φυλακή σε μήνυμά του ζήτησε από τους φίλους του να το παρακολουθούν– δίνει τον ακόλουθο τραπεζικό λογαριασμό:

BANK ING DIRECT

IBAN:  ES91 1465 0120 31 1726180419

πηγή

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού

Το σκάνδαλο με τα πλαστά ημερολόγια του Χίτλερ

Δεν είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτεται η απάτη σχετικά με δήθεν έργα του Χίτλερ. Έργα τα οποία έχουν όλα το εξής κοινό στοιχείο: τα ανακάλυψε κάποιος μετά το 1945! 

Πολυδιαφημισμένα βιβλία όπως ''Η πολιτική διαθήκη του Χίτλερ'' κ.ά. είναι όλα κατασκευασμένα και πλαστά. 

Το ζήτημα των πλαστών βιβλίων που το σύστημα παρουσιάζει κατά καιρούς ως γνήσια είναι σε εμάς τους Εθνικοσοσιαλιστές γνωστό. 

Υπάρχει ένας χρυσός κανόνας για εμάς: 

Οτιδήποτε ή οποιοδήποτε βιβλίο, ημερολόγιο κ.λπ. ''ήρθε στο φως'' ή ''ανακαλύφθηκε'' από τους κατακτητές μετά την 8η Μαΐου 1945 είναι πολύ απλά πλαστό. 

Παρακάτω παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το έργο των Εντ Ράινερ και Ρον Στάπλεϋ σχετικά με το σκάνδαλο των πλαστών ημερολογίων του Χίτλερ.

''Το 1983 οι «Times» ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να δημοσιεύσουν τα ημερολόγια του Αδόλφου Χίτλερ, που είχαν ανακαλυφθεί μετά από παρατεταμένη έρευνα, είχαν πιστοποιηθεί ως αυθεντικά και συνοδεύονταν από την προσδοκία να είναι τα σημαντικότερα ντοκουμέντα της περιόδου του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Λίγο αργότερα, όμως, τα έγγραφα βρέθηκε ότι ήταν πλαστά.

Το γερμανικό περιοδικό «Stern» για πολλά χρόνια είχε προσλάβει έναν ρεπόρτερ ονομαζόμενο Χάιντεμαν, ο οποίος υπήρξε ένθερμος θιασώτης απομνημονευμάτων των Ναζί. Για μια περίοδο, αυτός ο άνθρωπος είχε φανταστεί ότι βρισκόταν στα ίχνη εγγράφων που φημολογούνταν ότι ήταν τα προσωπικά ημερολόγια του Χίτλερ.

Ήταν διατεθειμένος να προσφέρει χρήματα του περιοδικού για να τα αγοράσει και αυτή η προσφορά αποτέλεσε πειρασμό για τον Κόνραντ Κουτζάου, έναν απατεώνα με ποινικό μητρώο, ο οποίος ζούσε τότε κοντά στη Στουτγάρδη. Ο Κουτζάου άρχισε μια περίτεχνη καριέρα πλαστογραφίας πιο κερδοφόρας από τις μικροδουλειές που είχε κάνει μέχρι τότε.

Η απάτη του Κούτζαου

Ο Κούτζαου ανέπτυξε την ιστορία ότι ο Χίτλερ, κατά τις τελευταίες μέρες του Τρίτου Ράιχ, είχε φροντίσει ώστε δέκα τενεκεδένια μπαούλα που περιείχαν πολύτιμο υλικό αρχείου να μεταφερθούν αεροπορικώς από το Βερολίνο σε ασφαλές μέρος στα νότια. Τα Γιούνκερ 352, όμως, που τα μετέφεραν, κατέπεσαν στα δάση του Χάιντελχοζ κοντά στα τσέχικα σύνορα. Το πλήρωμα σκοτώθηκε και καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος του φορτίου στην πυρκαγιά που ακολούθησε τη συντριβή. Ισχυρίστηκε ότι είχε καταφέρει να έχει στη διάθεσή του το υλικό του ημερολογίου, αλλά, εξαιτίας της ευαίσθητης φύσης των πηγών του, οι οποίες βρίσκονταν πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, αρνήθηκε να αποκαλύψει την προέλευση των ημερολογίων.

Στην πραγματικότητα, τα κατασκεύαζε επιμελώς, τον έναν τόμο μετά τον άλλο, για 50.000 γερμανικά μάρκα τον τόμο. Αφού ο Χάιντενμαν είχε λάβει το ποσό των 80.000 γερμανικών μάρκων για κάθε τόμο, ενώ λάμβανε επιπλέον σημαντικές πληρωμές, κρατώντας για τον ίδιο τη διαφορά, οι δυο τους κράτησαν μυστική την όλη επιχείρηση και δεν ανέφεραν τίποτα στη διεύθυνση του περιοδικού. Αυτή η εξαπάτηση συνεχίστηκε έως το 1983, στην πεντηκοστή επέτειο της έναρξης της εξουσίας του Χίτλερ. Έως τότε, είχαν ήδη γραφτεί τουλάχιστον 58 τόμοι του ημερολογίου από τον Κούτζαου, οι οποίοι είχαν αγοραστεί από τον Χαίντεμαν.

Λίγα άτομα εξέτασαν αυτούς τους τόμους και από αυτά τα άτομα ακόμη λιγότερα τους διάβασαν, αφού ήταν γραμμένοι με την παλαιά γερμανική γραφή, η οποία δεν χρησιμοποιούνταν πλέον.

Τα ημερολόγια του Χίτλερ

Οι τόμοι ήταν μεγάλου μεγέθους τετράδια εργασίας με σκληρό μαύρο εξώφυλλο. Ορισμένα από τα τετράδια έφεραν επάνω τους σφραγίδες από κόκκινο κερί με το σχήμα του γερμανικού αετού και άλλα ήταν διακοσμημένα με τα αρχικά «AH» στο εξώφυλλο.

Τα περισσότερα είχαν δακτυλογραφημένες ετικέτες, τις οποίες υπέγραφε ο Μάρτιν Μπόρμαν, που δήλωνε ότι τα τετράδια ήταν ιδιοκτησία του Φύρερ. 

Η «γκάφα» των ειδικών

Ο Ρούμπερτ Μέρντοκ (Εβραίος), ιδιοκτήτης των «Times» και των «Sunday Times», ενεπλάκη σε μια μάχη με το αμερικανικό περιοδικό «Newsweek» προκειμένου να εξασφαλίσει τα δικαιώματα, αλλά αυτές οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν όταν οι ιδιοκτήτες του «Stern» ανέβασαν την τιμή στα 5 εκατομμύρια δολάρια.

Εξάλλου, ακόμη δεν είχε γίνει σωστή πιστοποίηση και κανείς δεν φαινόταν να αγωνιά να ελέγξει την αυθεντικότητα των ημερολογίων. Κανένας επαγγελματίας αρχειοφύλακας και καμία εξειδικευμένη εξέταση δεν έγινε μέχρι τη στιγμή που ήταν πλέον αργά. Ο ''διαπρεπής Βρετανός ιστορικός'' Χιου Τρέβορ Ρόπερ, με μια πρώτη ματιά είχε πει ότι τα ημερολόγια ήταν αυθεντικά, πεπεισμένος από τον τεράστιο όγκο της πλαστογραφίας παρά από το περιεχόμενό της, το οποίο ούτε να το διαβάσει, ούτε να το καταλάβει μπορούσε. Η δημοσίευση είχε ήδη αρχίσει από το «Stern» πριν να αποκαλυφθεί η απάτη.

Τα πειστήρια που ξεσκέπασαν την απάτη

Εκτός από τα λάθη του κειμένου, τα οποία ήταν άπειρα κι ορισμένα από αυτά οφείλονταν στην απρόσεχτη αντιγραφή του Κούτζαου, υπήρχαν πολλές ανακολουθίες στο υλικό που χρησιμοποιούσε ως πηγή και τα οποία μετέφερε στα ημερολόγια. Η ηλικιωμένη γραμματέας του Χίτλερ, Κρίστα Σρέντερ, επιβεβαίωσε ότι ο Χίτλερ ποτέ δεν είχε γράψει το οτιδήποτε. Ο υπασπιστής του, Βον Μπέλοου, επιβεβαίωσε ότι ο Χίτλερ έτρωγε συχνά στις τέσσερις το πρωί πριν πάει για ύπνο, και ότι δεν είχε καθόλου χρόνο να συντάξει ένα ημερολόγιο κατά τις πρώτες πρωινές ώρες.

(Εξάλλου και το ''Αγών μου'' το έγραψε όταν είχε χρόνο στη φυλακή.)

Τα ημερολόγια έδειχναν ακόμη ότι είχε καταγράψει το γεγονός της βομβιστικής επίθεσης εναντίον του ένα βράδυ του Ιουλίου του 1944, αν και αυτό ήταν μάλλον αδύνατο, αφού το δεξί του χέρι είχε τραυματιστεί κατά την έκρηξη και οι φωτογραφίες που είχαν τραβηχτεί τότε τον έδειχναν με το χέρι του σε νάρθηκα. Τα πειστήρια ήταν ακόμη πιο καταδικαστικά.

Το χαρτί ήταν χαμηλότερης ποιότητας και περιείχε ένα χημικό λευκαντικό το οποίο δεν είχε εφευρεθεί μέχρι το 1955. Το δέσιμο στη ράχη, η κόλα και η κλωστή ήταν επίσης μεταπολεμικής κατασκευής.

Οι κόκκινες κλωστές στα εξώφυλλα που συγκρατούσαν τις σφραγίδες περιείχαν πολυεστέρα και τα αρχικά που είχαν επισυναφθεί ήταν από πλαστικό. Οι ετικέτες είχαν δαχτυλογραφηθεί σε παλαιά μηχανή της περιόδου 1924-1937.

Η χημική ανάλυση του μελανιού έδειξε ότι τα βιβλία είχαν γραφτεί πρόσφατα, όχι την εποχή που υποτίθεται ότι είχαν γραφτεί. Η απάτη κατέρρευσε απότομα... 

πηγή

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού

«Το παρόν ζη από το παρελθόν και η ιστορία είναι ο μόνος διδάσκαλος του βίου διά τα μελλοντικά μας διαβήματα»…

«Το παρόν ζη από το παρελθόν και η ιστορία είναι ο μόνος διδάσκαλος του βίου διά τα μελλοντικά μας διαβήματα»…

Στο δοκίμιο αυτό –επιλεγόμενα στο βιβλίο του Th. Zielinski «Ημείς και οι Αρχαίοι»− ο Ι. Συκουτρής εξετάζει τη σημασία της γνώσης της Αρχαιότητας κατά την προ αλλά και μετά την Επανάσταση του 21 εποχή. Η επαφή με την Αρχαιότητα οδήγησε το έθνος μας να γίνει «Έθνος Ελλήνων» από «γένος Χριστιανών» που ήταν κατά την τουρκοκρατία, μετά το «άχρωμον εθνικώς Βυζάντιον». Αυτή η αφύπνιση το έκανε να ξεσηκωθεί. Το 21 ήταν αναγέννηση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και συνειδητή επάνοδος στη δράση των αρχαίων προγόνων, ο Λεωνίδας και ο Θεμιστοκλής ζωντανές υπάρξεις. Στη μικρή γωνιά που απελευθερώθηκε, η σχέση με την Αρχαιότητα είναι αντιφατική: Οίηση, περηφάνια αλλά χωρίς αίσθηση των καθηκόντων έναντι του ενδόξου ονόματος, παρά τις συχνά καλές προθέσεις.  Η βαθιά γνώση της αρχαιότητας είναι ένας σκοπός ευγενής και ωραίος, προς τον οποίον «το έθνος μας οφείλει να μάθη προ παντός να εργάζεται και να πειθαρχή εαυτό».

Πηγή:

                Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού   

                  

         

Επανακυκλοφόρησε: ΣΙΤΣΑ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ - ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΜΥΛΟΠΕΤΡΕΣ

Μυθιστόρημα από πολλές αλήθειες και λίγους μύθους 

Είμαστε και οι δύο πρόσφυγες. Φοιτούσαμε σ’ένα ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο. Εκεί μας πέταξε ο ανεμοστρόβιλος. Θέλαμε να σιάξουμε τη ζωή μας και να ξεχάσουμε τον πόνο μέσα στη γνώση. Εκείνη από το Μπακού της Κασπίας, εγώ από ένα νησί της Μικρασίας. Μελετούσαμε μαζύ και μιλούσαμε μαζύ. Μελετούσαμε τον Κάντ και τον Νίτσε για να δυναμώνουμε την αδύνατή μας ύπαρξη. Απαγγέλαμε τον Χέλντερλιν για να μπορούμε να κυνηγούμε ένα όνειρο. Μιλούσαμε για τη μεγάλη μας πίκρα, την καϊμένη μας πατρίδα και τους χαμένους μας ανθρώπους.

Πολύς πόνος και λίγη χαρά. Οι πληγές αιμορροούσαν ακόμα. Και μείς χώναμε τα δάχτυλα σαδιστικά μέσα σ’αυτές τις πληγές και τις κάναμε πηγάδια της θλίψης. Ήτανε αυτές μας οι ώρες κατάνυξη και μοιρολόγι για ένα σταυρωμό. Και μόνο σαν γέμιζαν τα μάτια δάκρυα σώπαινε η θλιβερή μπαλλάντα. Η γνώση που της γυρέβαμε παρηγοριά δεν έρχονταν να μας στεγνώσει τα μάτια. Και σκύβαμε τότες μηδενιστές το κεφάλι για όλα εκείνα, που μαθαίναμε σαν το μάγιστρο Φάουστ που συχνά κάναμε παρεά.

Τα χρόνια περνούσαν. Σιγά σιγά η τύχη της με είχε επηρεάσει πιότερο από τη δική μου. Ήτανε πιο τραγική και πιο περιπετειώδικη.

Εγώ είχα ένα διαβατήριο και μια δεύτερη πατρίδα. Εκείνη είχε ένα διαβατήριο Νάνσεν και καμμιά πατρίδα. Εγώ ήμουνα διωγμένη από αλλόφυλλους εχθρούς, εκείνη από τ’αδέρφια της.

Ήτανε πιότερο δυστυχισμένη και μόνη στον κόσμο. Έτσι στάθηκα ψυχικά πλάγι της και έπλεξα τον πόνο μου με τον δικό της. Την ακολούθησα στην τραγική της μοίρα. Πλανήθηκα μαζύ της μέσα στην απέραντη χώρα της και στοχάστηκα βαθειά τις περιπέτειές της. Έτσι έγραψα το βιβλίο τούτο το δικό της και το δικό μου, πλεγμένο σαν ένα στεφάνι από ανθούς του κήπου της ψυχής της και της δικής μου.

Γι’αυτό το ιστόρημα τούτο είναι μια μοίρα, μια ζωή και μιαν αλήθεια, βασισμένο στην περιπέτεια του ανθρώπου των τελευταίων πενήντα χρόνων, που αλέθεται σαν σπυριά σταριού ανάμεσα σε δυό μυλόπετρεs. 

Το βιβλίο ''ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΜΥΛΟΠΕΤΡΕΣ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού

Ο ΕΡΩΣ ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Για να υπάρξει το τέλειο έγκλημα προυποθέτει τον τέλειο άνθρωπο. Αλλά και ο ευφυέστερος εγκληματίας δεν παύει να είναι ανθρώπινο πλάσμα, άρα κάτι ανεπαρκές και ευάλωτο. Ένας επιτυχημένος αστυνομικός οφείλει να διαθέτει την φλόγα της φαντασίας και του οίστρου ενός εγκληματία. Αλλιώς δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει και να τον παγιδεύσει. Ο λυσιτελής αστυνομικός λειτουργεί σαν ένας οιωνεί νομοβιαστής. Τα σύνορα της δράσεως αλληλοπλέκονται και συχνά αγκαλιάζονται ερωτικά σε σχέση αγάπης και μίσους.

 Και ο εγκληματίας και ο φρουρός της καθιερωμένης τάξεως εντοπίζονται στην οντολογική κοιτίδα  μίας  κατά συνθήκη αλήθειας. Στην επιφάνεια της δράσεως τους παρουσιάζονται σαν δύο διαφορετικοί κόσμοι με κοινό χαρακτηριστικό την ορμέφυτη δίψα της επιβολής της εξουσίας τους. Είναι δύο παίκτες. Ο ένας επιχειρεί να συντρίψει τον άλλον, όχι διότι μεταχειρίζεται βία αλλά γιατί θέτει εμπράκτως υπό αίρεσιν το μονοπώλιο της εγκτήσεως και της χρήσεως της..

Κάποτε στην άγρια Αμερική ο αστυνομικός επιθεωρητής Columbo ανέλαβε την διερεύνηση μίας εξαιρετικά δυσνόητης φρικιαστικής δολοφονίας. Σε μία πολυτελή έπαυλη βρέθηκε ένα τεμαχισμένο πτώμα, κατασπαραγμένο από δύο rottweiler σκυλιά, τα οποία ήταν φύλακες της οικίας και δεν είχαν ποτέ επιδείξει επιθετική συμπεριφορά. Το θύμα έρχονταν συχνά στο σπίτι και καθάριζε τον κήπο. Ο ιδιοκτήτης, όταν έλειπε σε διακοπές, έδινε στο θύμα τα κλειδιά της οικίας. Τα σκυλιά ήταν εξοικειωμένα με το θύμα. Παράξενη υπόθεση. Μοναδικό τεκμήριο του.. δυστυχήματος ένα ακουστικό τηλεφώνου που κρέμονταν από την συσκευή του. Τραγικό περιστατικό με οσμή φόνου. Και αυτό θα περνούσε στο αστυνομικό αρχείο ως ανεξιχνίαστο. Όμως...

Ο αστυνομικός Columbo είχε ένα σκοτεινό και άγνωστο παρελθόν. Ήταν πρώην κατάδικος για σωρεία φόνων και ληστειών στην νότια Αμερική, δραπέτης φυλακών υψίστης ασφαλείας λίγες ημέρες πριν την εκτέλεση της θανατικής του καταδίκης. Άλλαξε ταυτότητα και επιφανειακά χαρακτηριστικά προσώπου βυθίστηκε στην ανώνυμη χοάνη των ΗΠΑ, όπου ουδείς τον ήξερε, και έχτισε από το μηδέν την ζωή του. Εντάχθηκε στην αστυνομία και διαμόρφωσε μία λαμπρή σταδιοδρομία ως αξιωματικός. Θεαματική επιστροφή στην εν θέματι υπόθεση.

Στην αναζήτηση επιτακτικών απαντήσεων για τον περίεργο και μακάβριο τεμαχισμό του θύματος από τα σκυλιά , ο Columbo εγκαταβίωσε και ανέσυρε τις απωθημένες, πλούσιες, απόκρυφες εμπειρίες του από το ζοφερό ποινικό παρελθόν του. Επιδόθηκε σε βαθυστόχαστες σκέψεις. Τι θα έκανε ο ίδιος αν οργάνωνε ένα έγκλημα, με εύλογα γνωρίσματα ενός απλού δυστυχήματος. Μέσα σε μία νύχτα έπλεξε το συναρπαστικό σενάριο. Αν ήταν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και ήθελε να σκοτώσει τον κηπουρό με την.. αγαθή αρωγή των σκυλιών, θα τα εκπαίδευε με τέτοιο τρόπο, ώστε όταν άκουγαν έναν χαρακτηριστικό ήχο τηλεφωνικής κλήσεως να τον συνδυάσουν αυτόματα στο χειραγωγημένο υποσυνείδητο τους με μία πρόκληση απειλής για το σπίτι. Έτσι θα ξέσχιζαν τον καθένα που θα ήταν εκείνη την στιγμή στο σπίτι, ακόμα και αν τον γνώριζαν..

Και πράγματι ο αληθινός υποκινητής της δολοφονίας, όπως αποδείχθηκε, ήταν ο ιδιοκτήτης της οικίας και μετεκπαιδευτής των σκύλων. Τι είχε γίνει τελικά ; Την ημέρα του φόνου σε μία συγκεκριμένη ώρα στην οποία ήξερε ότι το θύμα βρίσκονταν στο σπίτι για να φροντίσει τον κήπο, κάλεσε  το τηλεφωνικό νούμερο στο σπίτι, από απομακρυσμένο τηλεφωνικό θάλαμο, και τα σκυλιά άκουσαν τον παγιδευμένο, ειδικά παραλλαγμένο ακουστικό θόρυβο της κλήσεως της συσκευής, με αποτέλεσμα να ξυπνήσει στο χειραγωγημένο υποσυνείδητο τους το ένστικτο του κινδύνου. Ο κηπουρός ανυποψίαστος πλησίασε την τηλεφωνική συσκευή για να σηκώσει το ακουστικό. Αλλά τον πρόλαβαν τα rottweiler, τον διαμέλισαν..

Ο γλοιώδης μικροαστός είναι πάντα ένας δικηγορίσκος της συνειδήσεως του. Γι΄ αυτόν τον απλούστατο λόγο ρέπει στο πάσης φύσεως ευτελές, φτηνιάρικο ιδιωφελές έγκλημα. Απατεωνιές και οικονομικές κομπίνες. Ο επαναστάτης είναι ένας άτεγκτος δικαστής της συνειδήσεως του. Όταν.. εγκληματεί, δηλαδή όταν και όποτε παραβιάζει μία καθεστωτική τάξη, την οποία εκτιμά ως παράνομη καταστρατήγηση των ιδανικών του, επιδίδεται σε θυελλώδεις πράξεις. Αποτελούν οι επαναστάσεις εγκλήματα ; Ναι. Αλλά με την διαφορά ότι το πολύπτυχον σύμπλεγμα δικαίου πάσης εξουσίας δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κυρωτικό και ποινικολογικό εργαλείο των δυνάμεων, οι οποίες εκείνη την στιγμή της απόπειρας ανατροπής τους κατέχουν την ισχύ, την οποία  και αυτές απέκτησαν κάποτε με την ωμή βία ή με τον δόλο. Η φύσις σφράγισε την ιστορία των πλασμάτων της και των ανθρώπινων μορφών της με την δυναμική ηθική του τρομακτικού σεισμού, πριν καν εμφανιστούν οι περισπούδαστοι ποινικολόγοι, απλοί υπάλληλοι της εκάστοτε επιβληθείσης εξουσίας των ισχυρών.

Μία σπουδαία φυσιογνωμία της μελέτης του.. πολιτικού εγκλήματος, της εκτάκτου καταστάσεως και των κρίσιμων καθοριστικών αποφάσεων επαναστατικών περιόδων, ο Carl Schmitt επισήμανε με αφοπλιστική ειλικρινή σαφήνεια και ωμότητα τον ορισμό του αμιγούς πολιτικού ταγού. Πολιτικός ηγέτης είναι αυτός που ανατρέπει μία καθεστωτική τάξη για να επιβάλει μία διαφορετική, σύμφωνα με τα ιδανικά του. Σε κάθε άλλη περίπτωση δεν πρόκειται περί πολιτικού μεγάλου ανδρός, αλλά περί μίας θλιβερής καρικατούρας κοινοβουλευτικού επαγγελματία τσαρλατάνου.

Με το φυσιοκρατικό ανθρωπολογικό φαινόμενο των πολιτικών επαναστάσεων γεννάται και το εύγλωττο ερώτημα. Που μπορούμε να εντοπίσουμε τελικά την ρίζα του λεγομένου πολιτικού εγκλήματος και αν υπάρχει στην ουσία.. πολιτικό έγκλημα. Δηλαδή μία εκ των προτέρων ποινική απαξία της ανατροπής. Είναι απλή η απάντηση. Όταν η ανατροπή διενεργείται ως αποτυχημένη απόπειρα στοιχειοθετεί έγκλημα. Όταν όμως επιβάλλεται θεμελιώνει το επιβληθέν, νεοπαγές δίκαιον.

Όπως η λάβα ενός ηφαιστείου λαμβάνει την φυσική της πορεία, καταλήγει σε ένα πυρίκαυστο ποτάμι και διαμορφώνει την διαφοροποίηση του γεωλογικού τοπίου, σαν ξέσπασμα υπόγειων διεργασιών από τα υπόκωφα σπλάχνα του ηφαιστείου, έτσι και ο ταγός- αρχηγός μίας επαναστάσεως περνά από καμμένη γη, αποτεφρώνει την αντίσταση και συμβάλει στην νέα τάξη της εικόνας της φύσεως σε μια κοινωνία, η οποία συγκροτεί την εξέλιξη του βασιλείου των πλασμάτων στο αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας των ενστίκτων του κοσμικού γίγνεσθαι. Αυτή είναι και η ανθρώπινη ιστορία..

Ο κακόμοιρος μικροαστός μπορεί να ταξιδέψει σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αλλά ποτέ δεν θα ξεφύγει από τα αποπνικτικά σύνορα της γειτονιάς της ψυχής του, αν διαθέτει, και του μυαλού του, αν έχει. Είναι το αναλώσιμο υλικό, η κοινωνική σαβούρα κάθε εποχής, η οποία παρά τις αιθεροβατικές της επιβεβαιώσεις, ουδέποτε θα πάψει να υποκλίνεται εμετικά στον βωμό της δυνάμεως, όπως άλλωστε και όλες , καλώς ή κακώς, οι χάρτινες ασπίδες της δειλίας του, τις οποίες αποκαλεί υποκριτικά.. καθημερινές ηθικές αρετές.

Ο ουτιδανός μικροαστός δεν θα μπορέσει να βιώσει ποτέ τα τραχιά λόγια ενός Στρατιώτη..

... Καλύτερα να πέσω στον μεθυστικό ορυμαγδό της εξαίσιας χορογραφίας της μάχης, παρά να πεθάνω, πέφτοντας σαν ξιπασμένος γέρος στα περιττώματα του απόπατου..

Η γέννηση, η ζωή, ο χαρακτήρας των ανθρώπων και των εθνών δεν είναι επιλογή. Είναι πεπρωμένο. Δεν ανάφερα ακόμα τον θάνατο τους. Ο θάνατος ίσως αποτελεί μία εξαίρεση. Μπορεί να είναι και μία επιλογή..

Ολοκληρώνω το κείμενο μου με το αρχικό μυστηριώδες παράδειγμα του τραγικού περιστατικού της εγκληματολογικής αστυνομικής ιστορίας με τα rottweiler σκυλιά. Και καταλήγω σε ένα κρυπτοφανές αλλά και εκκωφαντικό συμπέρασμα.. Η Επανάστασις εσαεί λειτουργεί , όπως τα συμπαθή rottweiler σκυλιά, τα οποία με λαχτάρα αναμένουν έναν σατανικά έξυπνο προγραμματισμό.. Με την καίρια υποσημείωση ότι αυτός που θα τα χειραγωγήσει, θα πρέπει πρώτα να προβλέψει και την παρέμβαση ενός αστυνομικού επιθεωρητή, τύπου Columbo. Και να τον εξουδετερώσει, έστω και αν αποτελεί ο Columbo το ίδιο το alter ego του επαναστάτη..

Απόστολος Λαγός

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού