Ο ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΕΙΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

''Εις σκληρούς αγώνας εναντίον των ανθρωπίνων μαζών και των μηχανών, αί οποία προορίζονται να υποτάξουν την Ευρώπη εις τον μπολσεβικισμόν, αντιμέτωποι εις τας πρωτοφανείς αντιξοότητας των καιρών, οι νικηταί του Νάρβικ, της Δουγκέρκης και της Κρήτης μεταμορφώθησαν εντελώς μέσα εις τας θύελλας της Ανατολής.

Από τα χείλη των εβγήκε το τραγούδι της καρτερίας , το στόμα των όμως έδωσε μορφή εις την ηπειρωτικήν ιδέαν. 

Στρατίωται, που έλαβαν μέρος εις χιλιάδας πρωτοφανών μαχών, έγιναν ήδη οι επαναστάται του μέλλοντος.''

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΙ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Το βράδυ της 21ης Ιουνίου 1941 ευρισκόμεθα έτοιμοι εις τα ανατολικά τμήματα του Ράιχ.

Ένα τμήμα(γρεναδιέρων)Μεραρχία των Waffen- SS εβάδιζεν προ ολίγου δια να καταλάβει την θέσιν του. 

Την ημέρα αυτή είχε κάνει ήδη αρκετά μακράν πορεία.

Τώρα ηκούοντο ήχοι αρμόνικας που έπαιζε ένα μαρς της εποχής Φρειδερίκου του Μεγάλου.

Οι φαντάροι συγκέντρωσαν όλας των τας δυνάμεις, προχώρησαν με βήμα ταχύ και παρέλασαν ενώπιον του ανωτέρου των.

'Έπειτα έπληροφορήθηκαν τους λόγους του Φύρερ, τους οποίους έμαθε ο κόσμος ολόκληρος την πρωίαν της 22ας Ιουνίου.

Δεν επανηγύριζαν δια το γεγονός.

Εσιωπούσαν, όπως σιωπά κανείς, όταν ευρίσκεται ενώπιον μεγάλων γεγονότων.

Κανείς δεν εκφράζονταν και όμως ο καθένας φαίνεται να κατέχεται από την σκέψη:     

Ο στρατιώτης βρίσκεται ενώπιον κάποιου νέου γεγονότος, ενώπιον του ασύλληπτου και του γιγαντιαίου.

Ακόμη, ενώπιον ενός μεγάλου γεγονότος, μεγαλυτέρου από όσα έως τώρα είχαν εξελιχθεί κατά τον πόλεμο αυτόν. 

Αυτό όμως φαίνεται να ελησμονείτο ταχέως.

Μετά τας πρώτας θυελλώδεις επιθέσεις, αί επιχειρήσεις μεταφέρονται εις άγνωστους τόπους, όταν τα θωρακισμένα άρματα κατόρθωναν συχνά να διανύουν ημερησίως 150 και 200 χιλιόμετρα και όταν οι φαντάροι εβάδιζαν συχνά χωρίς διακοπή εξήντα  με εβδομήντα χιλιόμετρα.

Η συντριβή του εχθρού έδινε την εντύπωση ότι ήταν μεγαλύτερη από εκείνη της Πολωνίας και της Γαλλίας.

Οι μεγάλες και δυνατές μάχες φαίνεται ότι μας οδηγούν ταχύτερα προς την τελική νίκη από ότι μπορούσαμε να φανταστούμε.

Όπως και προς δυτικά, έτσι και την φορά αυτή επερνούσαμε τις εβδομάδες σε κατάσταση ευφορίας και ενθουσιασμού και νομίζαμε ότι πλησιάζαμε προς το τέρμα, που θα μας επανέδιδε  την άνεση της αστικής μας ζωής.

Όποιος κατά τας εβδομάδος εκείνας επανέρχονταν για λίγες ημέρες εις στην  πατρίδα, εθεωρείτο και επανηγυρίζετο ως  ήρωας - ακριβώς όπως άλλοτε επροφέραμεν εις τα χείλη μας τα ονόματα ''Φλάνδρα και Σόμ.''

Και ο στρατιώτης απεδέχετο με ευχαρίστηση όλα αυτά, διότι αισθάνεται ενισχυόμενο το ήδη υψηλό του ηθικό με του είδους αυτή την υποδοχή που του έκανε η πατρίδα.

Αυτό του έδινε χαρά και νέα ορμητικότητα δια την εκτέλεση της περαιτέρω αποστολής του.

Ήταν τα συναισθήματα της νίκης, που αναζωπύρωναν μέσα μας την φλόγα την οποία εχρησιμοποιούσαμε και πάλι δια τους αγώνες μας.

Δεν εννοούσαμε όμως ακόμα τίποτα από την εσωτερική μεταμόρφωση, που επήλθε άλλοτε μέσα εις τα χαρακώματα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. 

Πέραν αυτού, δεν εννοούσαμε τίποτε από την ανάγκη μιας πραγματικής εσωτερικής σκληρότητας και καρτερίας.

Βεβαίως , μας έλειπαν μερικά πράγματα, τα οποία κατά τις πρώτες εκστρατείες του πολέμου θεωρούσαμε ακόμη ως αυτονόητα. 

Και οι αποστάσεις προς την πατρίδα έγιναν μεγαλύτερες.

Πάντα όμως ότι ήταν για εμάς σπουδαίο αφορούσε την επίτευξη του τελικού μας σκοπού, αυτό ήταν μπροστά μας !!! 

ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ 

Μέσα εις την καρδιά του πρώτου αυτού ''ανατολικού χειμώνος'' ο Γερμανός στρατιώτης κατάλαβε καθαρά ότι κάποια ανωτέρα δύναμις επέβαλε εις την επανάστασιν και τους φορείς της την δοκιμασία του πυρός, θέλοντας να πεισθεί εάν οι άνδρες αυτοί είναι πιστοί εις τας ιδέας των και κατά τας στιγμές των μεγαλυτέρων θυσιών και στερήσεων.

Η μεγάλη όμως αυτή δοκιμασία έγινε ακόμα σκληρότερη δια πρώτη φορά, όταν εις το μέσο του αγώνος ο εχθρός άρχισε να αποκαλύπτει την αληθή του φυσιογνωμία, καθ΄όσον ο Ευρωπαίος στρατιώτης βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος και των στοιχείων της φύσεως.

Εμείς οι στρατιώται δεν μάθαμε τίποτε άλλο κατά τις  πρώτες τέσσερις εκστρατείες του πολέμου τούτου από το 1939 μέχρι το 1940 παρά να εκτιμούμε την γενναιότητα και την εντιμότητα εις τον αγώνα και ανάμεσα εις τας τάξεις του εχθρού.

Εις την αντίληψη μας αυτή ενυπήρχε κάτι που είχαμε κληρονομήσει από τους προγόνους μας και το οποίο μας εφαίνετο ως αυτονόητο.

Είμεθα πεπεισμένοι ότι όποιος μετέχει του πεδίου της μάχης, διακατέχεται από ιερά σοβαρότητα.

Σοβαρότητα που εξευγένιζε τον αγώνα.

Οσονδήποτε σκληρός και αν υπήρξε ο αγών κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, η θεμελιώδεις αυτή αρχή ουδέποτε εθίγη. 

Εαν φέρουμε προς  σύγκρινσιν  τις σκληρότερες μάχες του 1917 και 1918, θα ίδωμεν ότι η εντιμότης της συμπεριφοράς έμεινε ακέραια.

Ασφαλώς υπήρξαν και τότε περιπτώσεις, που εξαιρούντο του κανόνος αυτού.

Οι περιπτώσεις όμως αυτές δεν ετραυμάτιζαν την θεμελιώδη αρχή της εντίμου συμπεριφοράς.

Ακόμη και στις δύο περιπτώσεις, η σκέψις για τον άνθρωπο ως ευγενέστατη ύπαρξη, είναι κάτι το αυτονόητο.

Μια έκφρασις της αρχής αυτής ήταν το γεγονός ότι ο τάφος του πεσόντος  αντιπάλου εστολίζετο με τον σταυρόν, επίσης προσεφέρετο εις αυτόν ως τραυματία το χέρι ή ολίγο νερό από το παγούρι του αντιπάλου του.  
Άνισος ήτο την εποχή εκείνη ο αγώνας μόνον εφόσον ο αντίπαλος κατείχε την υπεροχή του υλικού.
Ακριβώς όμως δια τούτο δεν είχε κατέλθει εις χαμηλά επίπεδα.
Ακριβώς δε εις το ευρωπαϊκών προς ανατολάς μέτωπον, εις τινά τμήματα του οποίου ευρέθησαν συχνά αντιμέτωποι στρατοί κατά τον πρώτο ακόμη  παγκόσμιο πόλεμο, ετέθη υπό δοκιμασία η στερεότης των πολεμικών αυτών αρχών.
Κατά τους χειμερινούς ιδίως ο αγώνας του 1941-42, ο άγραφος αυτός νόμος μεταξύ των εχθρικών μετώπων μετεβλήθη.
Αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς εγκαταλείψαμε τις αρχές του Ιπποτισμού.
Αιφνιδίως όμως οι αρχές αυτές περιωρίσθησαν μόνο εις το δικό μας στρατόπεδο, ως και το στρατόπεδο των συμμάχων μας, διότι οι μπολσεβίκοι εφάρμοσαν αγωνιστικάς αρχάς, που είναι εκ διαμέτρου αντίθετα προς εκείνας που πρεσβεύουν οι ευρωπαϊκοί λαοί.  

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ  1943

Ο στρατιώτης αυτός αγωνίζεται από διετίας αδιακόπως εις το απέραντον πεδίον των μαχών του ανατολικού μετώπου που εκτείνεται από του Βορείου Ακρωτηρίου μέχρι της Μαύρης Θαλάσσης.   
''Ο αγών του θα κρίνει το μέλλον της Ευρώπης''

Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΟΣ

Αυτό το θαρραλέον πνεύμα έστάθη αντιμέτωπον του πνεύματος της ενέδρας κατά τον πρώτο εκείνο χειμώνα.

Χρειάζεται πολύ μεγαλύτερο θάρρος ή κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, μεγαλύτερο μάλιστα από κάθε άλλη στιγμή της Ιστορίας, προκειμένου να κατέλθη κανείς εις τον προτοφανή αυτόν αγώνα, που απεκαλύφθει ότι είναι τόσο (αδυσώπητος) ανυποχώρητος- αμείλικτος.

Ίσως, το θάρρος αυτό να απαιτεί την εσχάτην υπερνίκησιν και αυτών τούτων των φυσικών δυνάμεων του ατόμου, εφόσον το τελευταίο αυτό αναγκάζεται να εισέλθει εις το βασίλειο του υποκόσμου, χωρίς να γνωρίζει εάν δεν θα παρασυρθεί και το ίδιον εις την δίνη εις της καταστροφής.

Τόσο σκληρός και χωρίς οίκτο κατέστη ο αγώνας αυτός των Ευρωπαίων στρατιωτών, ώστε πίσω του αφήνει την ευγενεστέρα λάμψη μέσα στην Ιστορία των πολέμων και των μαχών. 

ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΟΠΩΣ Ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ  
Ακόμη μια φορά η Μοίρα ζητεί την απόδειξη της πίστεως επί την προσωπικότητα.
Αυτό ακριβώς το πράγμα εξεπροσώπησε το Στάλινγκραντ.
Μέσα εις την φωτιά της μάχης, με όλας της τας ψυχολογικάς και πνευματικάς της επιδράσεις επί του ευρωπαϊκού μετώπου, επρόκειτο να αποδειχθεί αν η επαναστατική πίστις των ημερών μας ήταν αθάνατος.
'Ο τρόπος με τον οποίο η 6η στρατιά- συγκροτημένη από Γερμανούς , Ρουμάνους, Ιταλούς και Κροάτες- εθυσιάσθη, έδωσε την απόδειξη αυτή της αθανασίας !!! 
Υπερνίκησε τον θάνατο εις τον αγώνα της ύλης εναντίον της προσωπικότητας.
Μας εφάνη ως πραγματική ανάτασις μιας δρακός εμψυχωμένων ανδρών, που, όπως ο Προμηθεύς, περιφρόνησε τον θάνατο δια να παραλάβουν από τον ουρανό την δάδα και να στήσουν αιώνιον μνημείον, αφιερωμένο εις την προσωπικότητα.
Τούτο συνέβη υπό τας δυσχερεστέρας περιστάσεις που μπορούν να δημιουργηθούν δια έναν στρατιώτη: εις μια απέλπιδα στιγμήν, με πλήρη συνείδηση και αξιοπρέπεια, εβάδιζαν προς τον θάνατον!!! 
Αυτή όμως η έκβασις των μαχών δεν οδηγεί άραγε εις την αντίληψιν, ότι η ύλη εξήλθε νικήτρια της προσωπικότητας;
Είχε, λοιπόν, δίκαιον ο Στάλιν όταν τον Νοέμβριο του 1941 εξεφράζετο έτσι: 
''Ο σημερινός πόλεμος είναι πόλεμος των κινητήρων. Και θα τον κερδίσει εκείνος, που έχει την απόλυτον υπεροχήν εις την παραγωγή των μηχανών'';  Όχι!!! 
Διότι το Στάλινγκραντ δεν υπήρξε παρά μόνον ένα οχυρόν εις τον δρόμο προς εξασφάλισιν μιας οιασδήποτε επιτυχίας υπό των μπολσεβίκων.
Την πραγματική όμως νίκη την αρπάξαμε εμείς μέσα από τα χέρια τους την στιγμή που η χειμερινή μάχη είχε φθάσει εις το κορύφωμα της.
Και τούτο έγινε μεταξύ Ντόνετς και Δνιέπρ.
Εδώ η μάζα υπεχρεώθη να συνθηκολογήση προ του πνεύματος.
Διότι κατά την αποφασιστικήν στιγμή έλειψεν από αυτή ο κατάλληλος οδηγός, που εμπνέει τους στρατιώτες.
Και εδώ ακριβώς χρειάζεται η προσωπικότης, την οποία εξαφάνισε ο μπολσεβικισμός. 

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Εδώ αναφαίνεται ένα όπλο που υπερέχει κατά πολύ εκείνων του αντιπάλου.
Είναι η δύναμη της καρδιάς.
Έναντι του όπλου αυτού, ο μπολσεβικισμός δεν δύναται να αντιπαρατάξη έστω και κάτι το παρόμοιον.
Διότι ενώ από τον υλικό κόσμο μέσα εις τον οποίο ζει λείπει το πνεύμα, το όπλο των Γερμανών ζει ακόμη και μετά τον θάνατον ως ακατάβλητος δύναμις.
Ο εις το ανατολικό μέτωπο αγώνας με την αριθμητική του ανισότητα μεταξύ των δυο αντιπάλων, απέδειξε ότι τα στρατεύματα δεν διοικούνται με το περίστροφον του κομισάριου αλλά μόνο με την ορμή της καρδιάς, η οποία εξαπολύει δυνάμεις, που παίζουν αποφασιστικό ρόλο εις την μάχη και γενικότερα εις τον πόλεμο. 
Είναι πολύ φυσικό ότι ο αγωνιστικός αυτός τρόπος εξωτερίκευσε και την νέα πνευματική στάση της Ευρώπης.
'Όταν ο στρατιώτης του ανατολικού μετώπου ανά πάσα στιγμή αντιμετωπίζει τον θάνατο και σιωπά συνάπτει μετά αυτού  συμμαχία, όταν θυσιάζει άνευ όρων την ύπαρξη του και το μέλλον του δια ένα υψηλό σκοπό, όταν ακόμα το εξαιρετικόν μεταβάλλεται δια αυτόν εις κοινόν καθημερινόν πράγμα- όλα αυτά είναι γεγονότα που ανατρέπουν άνευ οίκτου την γαλήνη και την ασφάλεια του αστού.
'Έτσι διαμορφώνεται εις το μέτωπο η νέα Ευρώπη.
Μια νέα ανέκφραστος προσωπικότης μεταβάλλεται εις φορέα επαναστατικών αρχών.
Ζωή, θάνατος και μεταμόρφωσις τοποθετούν την ύπαρξιν ενώπιον εντελώς νέου πρίσματος.
Ουδείς από τους άνδρες του μεταμορφωθέντος αυτού στρατού έχει την αξίωση να θεωρείται ήρωας.
Έκαστος εξ αυτών γνωρίζει ότι ένας λαός δεν συγκροτείται μόνον από ήρωας, αλλά ότι την κυρίαν του δύναμιν την αποτελούν οι άνδρες εκείνοι που εκπληρώνουν το καθήκον τους και βαδίζουν προς τα εμπρός και αγωνίζονται, έστω και αν βλέπουν ενώπιον των τον θάνατο και την φρίκην.
Αυτοί είναι οι στρατιώτες που εισέρχονται εις το τρίτον έτος του προς ανατολάς πολέμου.
Είναι πρόσωπα με συνείδησιν, που κατά την νεανική τους ηλικία έμαθαν καλά όλα τα μυστικά της ανθρώπινης υπάρξεως.
Είναι άνθρωποι που έχουν εμβαθύνει εις τα σύγχρονα προβλήματα.
Η εσωτερική αυτή αποκάλυψις αφαιρεί την έφεσιν προς τον αγώνα και δημιουργεί το ασυγκράτητο πάθος.
Αντί αυτών, τοποθετεί την ασφάλεια και την αποφασιστικότητα, την απόλυτον αφοσίωσιν και την ακλόνητον πίστιν εις ανωτέρα μοίρα.
Εις την αντίθεση αυτή ανθρώπου και ύλης εις τον μεταμορφωθέντα στρατό η μοίρα ενεπιστεύθη τον σχηματισμό νέων κρατικών και υπερλαικών κοινωνιών.
Όλα αυτά απαιτούν την απόλυτο εσωτερική δύναμη του στρατιώτου.
Από γενικής απόψεως βεβαίως, πρόκειται ενίοτε περί των τελευταίων δυνάμεων, που δύναται να διατεθούν.
Εις ένα όμως ξεκίνημα, όπως αυτό που κάνει η ήπειρος μας, διατίθενται την στιγμή αυτή και οι τελευταίαι δυνάμεις, έφ όσον πρόκειται πράγματι περί ενός αποφασιστικού και καρποφόρου αγώνος.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΧΥΝ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ Η ΙΔΕΑ 
Κατά τον αγώνα αυτό είναι πλέον η αποφασιστικής σημασίας το γεγονός ότι η δια του πολέμου εναντίον των Σοβιέτ σχηματισθείσα νέα προσωπικότης ασκεί την επίδραση της εις ένα τοπίο, ο οποίος από είκοσι και πλέον ετών έπαυσε να αισθάνεται τους παλμούς της καρδίας.
Φόβος, τυφλή υπακοή, αιματηρά διαταγή, βαθεία αδιαφορία, ψυχική και υλική αθλιότης επεκράτησαν πέρα ως πέρα.
Κανείς μέχρι σήμερα δεν είχε την δύναμιν να δώσει μορφή εις την χώρα αυτή, όχι διότι έπταιε ο άνθρωπος, αλλά διότι η υφή της χώρας αυτής ήταν τοιαύτη.
Τοιουτοτρόπως, η χώρα αυτή της απεραντωσύνης και της ανυπαρξίας ανέμενε την αναγέννησιν της ψυχής της δια της ισχύος μιας ιδέας, της οποίας τα όρια υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια της βίας.
Διότι τα όρια της βίας καθορίζονται από το ξίφος, ενώ η δύναμις της ιδέας καθορίζεται μέσα εις τας καρδίας των πασχόντων ανθρώπων.
Ο τελευταίος συνταγματικός χάρτης του Στάλιν ομιλεί και  περί του άθικτου της προσωπικότητος.
Ο Ευρωπαίος όμως στρατιώτης αντελήφθη κατά τον αγώνα ότι απέναντί του ευρίσκεται μόνον μια άμορφος, μηχανική μάζα, η οποία με την ασυνείδητον προσφορά της ζωής της αποτελεί απλώς ένα μέσο προς σκοπόν.
Έναντι του ''σοσιαλισμού'' αυτός ο οποίος εξαποστέλλει τους ανθρώπους ως αγέλη προς τον θάνατο μόνον δια υλικά συμφέροντα, υπάρχει ο σοσιαλισμός του ευρωπαϊκού ανατολικού μετώπου, όπου επαναδίδει εις τους ανθρώπους την ευλογία της ψυχικής και υλικής των υπάρξεως, που προσφέρει υπηρεσίαν εις μιαν μεγάλη ιδέα.
Παρ΄ότι ο αγώνας αυτός είναι απάνθρωπος σκληρός και χωρίς οίκτο, μέσα εις την μεγάλη αντίθεση της εποχής μας, που έφερε εις την επιφάνειαν την σύγκρουσις μεταξύ ανθρώπου και μηχανής, εν τούτοις επέδρασεν ως κάθαρσις, αν και ευρίσκεται ακόμη εις το στάδιον της διεξαγωγής του.
Ως κάθαρσις και ως εξιλέωσις - όχι μόνον επί του στρατού της ανατολής, αλλά και εις ολόκληρον την Ευρώπη.
Και αυτό είναι που ενδιαφέρει τον εσωτερικώς μεταμορφωθέντα στρατιώτην.
Η ευγνωμοσύνη δια τας πράξεις του και τις θυσίες του ενυπάρχει εις τούτο:
Αι αντανακλάσεις του στρατιωτικού και πνευματικού αγώνος δεν πρέπει να εξασθενίσουν εις τα μετόπισθεν, αλλά να επιδράσουν βαθύτατα.
Τούτο αφορά όλες τις χώρες της Ευρώπης.
Έναντι του μηχανοποιημένου κόσμου των μπολσεβίκων και των Αμερικανών συμμάχων των πρέπει να αντιταχθεί η ενσυνείδητος αξία της προσωπικότητος και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, όπως απεδείχθη τούτο εις κάθε μάχη του ανατολικού μετώπου. 
Εαν η πεποίθησις αυτή γίνει κτήμα όλων, τότε η νίκη του μετώπου θα μεταβληθεί και εις την νίκη της ηπείρου.
Εαν οι μεγάλαι μάχαι δεν εύρισκαν καμία απήχησιν εις  το πνεύμα των μετόπισθεν, η επανάστασις του ανατολικού μετώπου θα απεδεικνύετο μάταια.
Και το μέτωπον αυτό που προστατεύει την Ευρώπη από την καταστροφή, απευθύνει έκκλησιν προς τα μετόπισθεν:
Συντηρήσατε το ιερόν πυρ, που παρέδωσαν στα χέρια μας ως ιερά παρακαταθήκη οι αγγέλοι μιας νέας εποχής, ίνα κατά τον τρόπο αυτόν αποφύγει ο άνθρωπος να πέσει εις χείρας των δαιμόνων, οι οποίοι προ διετίας τον ανάγκασαν να λάβει τα όπλα εναντίον της σκοτεινής ανατολής.

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού 

ΔΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΩΝ

Τα εθελοντικά ανατολικά τμήματα ενσαρκώνουν τα φυσικά δίκαια των 160 διαφόρων λαών, τους οποίους ο σοβιετισμός της ΕΣΣΔ ήθέλησε να ισοπεδώσει δια της βίας.

Θα αναφέρουμε δώδεκα σχετικά παραδείγματα:

Ο  ΦΓΙΟΡΤ  ΙΒΑΝΩΦ -ΕΙΝΑΙ ΡΩΣΣΟΣ

Από της ενάρξεως της ανατολικής εκστρατείας πολυάριθμοι Ρώσσοι κατατάχθηκαν εθελοντικώς εις τας γερμανικάς γραμμάς δια να συμμετάσχουν και αυτοί εις την απελευθέρωση της πατρίδος των. 

Ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των σοβιετικών λαών είχε καθιερωθεί η ρωσσική γλώσσα.

Υπάρχουν όμως πολλές περιοχές της Σοβιετικής Ενώσεως όπου όχι μόνον δεν ομιλούν, αλλά ούτε καν κατανοούν την ρωσσικήν.

Οι Ρώσσοι όμως δεν διαφέρουν μόνον ως προς την γλώσσαν, αλλά και γενικότερο ως προς τα ήθη και τα έθιμα και την ιδιοσυγκρασία από τους άλλους λαούς που επιπόλαια χαρακτηρίζονται με το όνομα '' Ρώσσοι''

Ο  ΤΑΤΑΣΒΙΛΙ -ΕΙΝΑΙ ΓΕΩΡΓΙΑΝΟΣ

Τα δύο περίπου εκατομμύρια του λαού που κατοικούν εις την νοτιοδυτική περιοχή του Καυκάσου.

Οι Γεωργιανοί διατήρησαν την χριστιανική θρησκεία που κληρονόμησαν από το Βυζάντιο.

Από της προσαρτήσεως της χώρας τους εις το ρωσικό κράτος- 1801- αγωνίζονται συνεχώς δια την επανάκτηση της αυτονομίας τους.

Προ του παγκοσμίου πολέμου πολλοί από τους εξαθλιωθέντας   ορεσίβιους (αυτοί που ζούσαν στο βουνό) έλπιζαν να ελευθερωθούν χάρις εις τον σοσιαλισμό.

Ο μπολσεβικισμός όμως και ο Γεωργιανός Στάλιν τους απογοήτευσε και τώρα μάχονται με ενθουσιασμό κατά των καταπιεστών τους.

Ο  ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ  ΜΑΞΙΜΕΝΚΟ - ΕΙΝΑΙ ΟΥΚΡΑΝΟΣ

Οι Ουκρανοί είναι ο δεύτερος σε πληθυσμό λαός της Σοβιετικής Ενώσεως, ανερχόμενος εις 40 περίπου εκατομμύρια.

Ο ζωηρός αυτός λαός, που είναι ριζωμένος στο πλούσιο και γόνιμο έδαφος της μαύρης ουκρανικής γης, με την φυσική του φαιδρότητα (ευθυμία-χαρά) εχθρεύεται τας ψυχράς και αφύσικους θεωρίας των Σοβιέτ.

Μάλλον τείνει να προσχωρήσει προς την Ευρώπη και τον οικονομικό και πνευματικό πολιτισμό της.

Τώρα βεβαίως η κλίσις αυτή ενισχύθηκε και αποκαλύφθηκε σε όλην της την έκτασιν. 

Οι Ουκρανοί πολεμούν με γενναιότητα κατά των μπολσεβίκων. 

Ο  ΤΙΜΕΡ  ΓΚΑΛΛΑΜΩΒ -ΕΙΝΑΙ ΤΑΤΑΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΜΑΙΑ

Οι Τάταροι της Κριμαίας κατοικούν από την εποχή της Χρυσής Ορδής εις την χερσόνησο αυτή.

Είναι Μωαμεθανοί το θρήσκευμα και όπως όλοι οι ισλαμικοί λαοί προάσπισαν και διατήρησαν τα λαϊκά τους έθιμα έναντι ξένων επιδράσεων.

Η ιδιοτυπία τους ενέπνευσε ανέκαθεν τους Ρώσσους ποιητές, να γράψουν ωραιότατα έργα. λ.χ  Ο Πούσκιν  

Ο μπολσεβικισμός δεν παρείχε εις αυτούς την αυτονομία, την οποία τους είχε υποσχεθεί.

Πολλοί από τους αγωνιζόμενους δια την λαϊκή ελευθερία τους εξορίστηκαν εις την Σιβηρία.   

Ο  ΒΑΣΙΛΗΣ  ΚΙΓΚΟΡΟΒΙΤΣ- ΕΙΝΑΙ ΛΕΥΚΟΡΟΥΘΗΝΟΣ 

Οι Λευκορουθήνοι αποτελούν ένα λαό 8 περίπου εκατομμυρίων ψυχών.

Κατά την εποχή του μεγάλου πριγκιπάτου της Λιθουανίας έπαιζαν σημαίνοντα ρόλο.

Βραδύτερον η τάξις των διανοούμενων απερροφήθη εν μέρει από τους Πολωνούς και τούς Ρώσσους και έτσι ο λαός αυτός είναι σήμερα κατά το μεγαλύτερο μέρος αγροτικός.

Παρά τις προσπάθειες των μπολσεβίκων για ισοπέδωση, το εθνικό αίσθημα δεν κατεπνίγει.

Τώρα που άνοιξαν οι πύλες προς την ελευθερία εκδηλώνονται έντονα εις την πρόθυμο κατάταξη εθελοντών Λευκορουθήνων εις τα ανατολικά τμήματα. 

Ο  ΑΛΕΞΗΣ  ΣΟΒΙΤΣΕΝΚΟ -ΕΙΝΑΙ ΚΟΖΑΚΟΣ

   

Είναι τέκνον των πολεμικών φυλών που ζουν εις τα πρώην σοβιετικά εδάφη.

Μολονότι αί υπό των Κοζάκων κατοικούμεναι περιοχές υπέστησαν πολλές καταστροφές κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 1917 και η λαϊκή τους ιδιορρυθμία επέσυρε την αγριότητα των μπολσεβίκων, εν τούτοις οι εντελώς ιδιότυποι νόμοι της Κοζάκικης παραδόσεώς διατηρήθηκαν υπό τον λεγομένων ''Δώδεκα κοζάκικων στρατών''

'Άλλοτε είχαν εποικήσει τις όχθες του Δον, του Τέρκ του Κουμπάν και του Βόλγα ως αγρότες μαχητές.

Τώρα πολεμούν ως εθελοντές μαζί με τους Γερμανούς. 

Ο  ΜΕΧΜΕΤ   ΧΑΝΤΑΣΟΥΚΩΒ -ΕΙΝΑΙ ΒΟΡΕΙΟΚΑΥΚΑΣΙΟΣ

Ο μικρός λαός των ανέρχεται εις 150.000 ψυχές και  είναι μωαμεθανικού θρησκεύματος.

Όταν το 1942 τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν τον βόρειο Καύκασο απεδείχθη ότι τα Σοβιέτ είχαν διαπράξει όργια εις βάρος της μικρής αυτής εθνότητας.

Οι Βορειοκαυκάσιοι αποτελούν έναν ορεσίβιο (βουνίσιο) λαό που αγαπά την ελευθερία, εξαναγκασθείς υπό των μπολσεβίκων να εργάζονται εις τα βιομηχανικά κέντρα του Β.Καυκάσου.

Μόλις όμως τους δόθηκε η ευκαιρία οι Βορειοκαυκάσιοι εγκατέλειψαν την εργασία των. 

Σημειωτέον ότι είναι άριστοι σκοπευτές.

Ο  ΙΒΕΝ  ΚΟΥΛΚΑΑΝΕΝ - ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΕΛΙΑΝΟΣ

Οι ομιλούντες την φιλανδική γλώσσα εις την Σοβιετική Ένωση ανέρχεται εις 4 περίπου εκατομμύρια ανθρώπων, εκ των οποίων αί παραμεθόριοι προς την Φιλανδία φυλαί αριθμό 1 περίπου εκατομμύριον. 

Οι Φιλανδοί και Καρελιανοί  των σοβιετικών εδαφών δεν διαφέρουν καθόλου από τους αδελφούς των εις την Φιλανδία.

Τα εθνολογικά σύνορα Φιλανδών και Ρώσων ευρίσκονται κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής του Μουρμάν.

Οι εκ του σοβιετικού ελεύθεροι Καρελιανοί ζουν τώρα  και μάχονται μαζί με τους αδελφούς των Φιλανδοί  εναντίον των Σοβιέτ.

Ο  ΧΑΣΜΙΚ  ΝΑΖΑΡΙΑΝ - ΕΙΝΑΙ ΑΡΜΕΝΙΟΣ

Ο λαός του αριθμεί μόλις 2 εκατομμύρια ψυχών και διατηρεί 

το χριστιανικό του θρήσκευμα, εις το οποίον είχε άλλοτε προσηλυτισθή ως πρώτος ανατολικός λαός  και δια τούτο είναι ιδιαιτέρως προσκεκολλημένος εις τα θρησκευτικάς του παραδόσεις.

Οι Αρμένιοι υπήρξαν μέχρι των νεότατων χρόνων αληθείς μάρτυρες του Χριστιανισμού.

Είναι λοιπόν ευνόητο γιατί οι Αρμένιοι συγκαταλέγονται μεταξύ των θανάσιμων εχθρών του μπολσεβικισμού.

Κατά εκατοντάδες συρρέουν προς τα γερμανικάς γραμμάς οι άνδρες των αρμενικών μεραρχιών.

O  Σ.  ΧΑΒΙΜΠΑΞΙΣ -  ΕΙΝΑΙ ΑΖΡΕΡΜΠΑΙΤΖΑΝΟΣ

     

Έχει τιμηθεί με το παράσημο των τραυματιών, ο βουνίσιος λαός των Άζερμπαιτζανών που κατοικεί εις το βόρειο Καύκασο αποτελείται από άριστους ιππείς και σκοπευτές.

Επί δεκαετίας εμάχετο αιματηρώς κατά του μπολσεβικισμού, τον οποίο μισεί θανάσιμα.

Οι Αζερμπαιτζανοί διέφυγαν την σοβιετική τρομοκρατία καταφεύγοντας εις τα απάτητα βουνά της πατρίδας τους.

Όταν ήλθαν οι Γερμανοί πρόθυμα προσήλθαν εις τις τάξεις των ως εθελοντές.

Όταν δε ο γερμανικός στρατός αποσύρθηκε από τον κάυκασο, οι εθελοντές πήραν μαζί και τις οικογένειές τους.

Ο  ΣΙΓΚΕΡΜΠΑΙ  ΚΟΥΣΜΠΕΡΖΑ- ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΡΚΕΣΤΑΝΟΣ

Οι Τουρκεστανοί διαιρούνται εις τας φυλάς των Ουσβέκων, Κυργίζων, Καρακαλπάκων, Καζάχων,Τατσίκων, Τουρκμενών και κατοικούν εις την απέραντη χώρα που εκτείνεται από την Κασπία θάλασσα μέχρι του Παμίρ και των συνόρων της Κίνας.

Οι φυλές αυτές ανέρχονται συνολικώς εις 25-30 εκατομμύρια ψυχών.

Μια των τελευταίων απογραφών δεν αναγράφεται παρά μόνο το ήμισυ των αριθμών αυτών.

Είναι γνωστόν όμως ότι η νόθευσις αυτή έχει πολιτικά αίτια.

Πολλοί στρατιώτες καταγόμενοι από τις φυλές αυτές μάχονται σήμερα εις στις τάξεις των Γερμανών.

Ο  ΙΝΤΡΕΣ  ΣΑΚΙΡ -ΕΙΝΑΙ ΤΑΤΑΡΟΣ ΤΟΥ ΒΟΛΓΑ

Ανήκει εις τον λαό των 4 εκατομμυρίων Τατάρων που κατοικούν στον άνω Βόλγα.

Μολονότι ο λαός αυτός ζή  επί μακρόν και στενότατα με τούς Ρώσσους και είναι ανέκαθεν εκτεθειμένος εις τάς προσπάθειας εκρωσσισμού, εν τούτοις κατόρθωσε να διατηρήσει την λαϊκή του ιδιορρυθμία και την θρησκεία του.

Όπως και ο συγγενικός του λαός των Τατάρων της Κριμαίας, επωφελήθη  και αυτός της ευκαιρίας της πάλης μεταξύ των δύο αντιμαχομένων κοσμοθεωριών δια να συμμετάσχει με το όπλον ανά χείρας εις τον αγώνα υπέρ της απελευθερώσεως του από τον σοβιετικό ζυγό. 

  

Η Ευρώπη πεδίο μάχης τρίτου παγκοσμίου πολέμου;

1. ΑΙ ΙΝΔΙΑΙ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΟΝ.

'Η πατροπαράδοτος πολιτική της Αγγλίας βασίζεται επί της αρχής του '' διαίρει και βασίλευε''εις τας Ινδίας η Αγγλία εφάρμοσε την αρχή αυτή της εσωτερικής διαιρέσεως μέχρι ανωτάτου δυνατού ορίου, καταδίκασε όλο τον Ινδικό λαό σε έλλειψη ψυχικής και πνευματικής αδυναμίας.

2. Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ 1850 

Η βρετανική πολιτική από αιώνων ήδη εφάρμοσε την αυτήν αρχήν ηγεμονίας στην Ευρώπη, την οποία είχε πραγματοποιήσει στις Ινδίες. Η Αγγλία εύχεται πάντοτε την διάσπαση της Ευρώπης εις όσο το δυνατόν περισσότερα κράτη, πράγμα που υπό τας σημερινάς πολιτικάς συνθήκας θα παραδώσουν την Ευρώπη εύκολον λεία του μπολσεβικισμού.

3. ΑΥΡΙΑΝΟΝ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ;

Αν τα Σοβιέτ εγίνοντο κυρίαρχα της Ευρώπης, αυτομάτως η ευρωπαϊκή ήπειρος θα ήταν καταδικασμένη να καταστεί το πεδίον μάχης ενός 3ου παγκοσμίου πολέμου.
Ο χάρτης μας αναπαριστά την μοιραία διασταύρωση των βρετανικών, σοβιετικών και αμερικανικών συμφερόντων εις την Ευρώπη, συνέπεια της οποίας θα ήταν να οδηγηθεί η ήπειρος αναποφεύκτως  εις νέα τρομερά σύγκρουση, αποτέλεσμα της οποίας θα ήταν η πλήρης εξαθλίωση των ευρωπαϊκών λαών. Ο αγώνας θα άρχιζε εξ αιτίας των βάσεων του Ατλαντικού και θα μεταδίδετο ταχέως εις την Ευρώπη.

''Εαν οι μπολσεβίκοι κατόρθωναν να βυθίσουν την Μεγάλη Βρετανία εις την δυστυχία, εάν ακόμη επιτύγχαναν να καταστρέψουν την ευημερία της, ρίχνοντας την χώρα εις την αναρχία και αν ήταν δυνατό να εξαφανίσουν την βρετανική αυτοκρατορία ως δύναμη από του προσώπου της γης, περί τούτου είμαστε πεπεισμένοι- θα έρθει η μέρα της σφαγής, την οποία θα ακολουθήσει η παγκόσμιος τυραννία, κέντρο της οποίας θα ήσαν αυτοί, οι μπολσεβίκοι, οι οποίοι θα ήταν δυνατό με τον οιοδήποτε τρόπο να αποκομίσουν αφάνταστα μέγιστα κέρδη... 
Η Αγγλία βεβαίως δεν είναι Ρωσία. Ένα δέκατον όμως του δηλητηρίου που λέγεται μπολσεβικισμός , που κατέστρεψε την Ρωσία και την μεταμόρφωσε εκ θεμελίων, θα ήταν ικανό να φονεύσει την Αγγλία.'' 

Ο ρήτορας που είχε εκστομίσει τους λόγους αυτούς εις το ''Αλεξάνδρα Παλλάς '' του Λονδίνου, εχαιρετίσθη με θυελλώδεις επευφημίας, την στιγμή που έρχεται στο βήμα. 
Δια των λόγων του επιδίωκε να προειδοποιήσει τον αγγλικόν λαόν περί του ότι θα ήταν αναπότρεπτος ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, λόγω της απειλητικής εξελίξεως εις την Σοβιετική Ένωσιν.  Το συνωφρυωμένον πρόσωπον και οι δραματικές χειρονομίες του ομιλητή  εδεικνύουν  έναν προφήτη εξ ολοκλήρου πεπεισμένο περί της αποστολής του.
Ήταν 19-Ιουνίου 1926. Ο ρήτωρ ονομάζεται  Ουίνστον Τσόρτσιλ.

'Αρθρον του Γκίζελερ Βίρζιγκ

Ο Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Χένρι Ουάλας εδήλωσε τα ακόλουθα εν σχέσει με τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο:  '' Το έτος 1943 ή 1944 εξαρτάται εις σε εμάς να αποφασίσωμεν, εάν θα ρίψωμεν τον σπόρο ενός τρίτου παγκοσμίου πόλεμου ''

Ο Ουάλας με κάθε τρόπο μίλησε, προ παντός δια να κρούση από την θέση του τον κώδωνα του κινδύνου. 
Οι απόψεις του εν τω μεταξύ είναι εντελώς επουσιώδους σημασίας. Ρόλο παίζουν μόνο οι κατευθύνσεις τις οποίες αναγκαστικώς ακολουθεί ο δυναμισμός της πολιτικής των παγκοσμίων δυνάμεων. Εαν εξετάσουμε τις φράσεις του Ουάλας υπό το πρίσμα της κριτικής, θα πεισθούμε ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα δια την κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση να απαρνηθεί την πολιτική της Τρίτης Διεθνούς, της Κομιντέρν.  Το πάθος του κομμουνισμού κατέχει και τον Στάλιν εις τον αυτόν βαθμόν, όπως κατείχε άλλοτε τον Λένιν και τον Τρότσκι. Άλλο τόσο δεν μπορεί και η Αγγλία, όπως το ζητεί ο Ουάλας, να εγκαταλείψει την Ευρώπη εις την νικηφόρο απειλή  του μπολσεβικισμού, εάν δεν θέλει και η ίδια να καταστραφεί, όπως αυτός εκείνος ο Τσόρτσιλ εδήλωσε εις το '' Αλεξάνδρα Παλλάς'' 
Άλλο τόσο όμως είναι και αί Ηνωμέναι Πολιτείαι έτοιμοι να μεταβάλουν οικειοθελώς την πορεία που ακολουθούν προς ένα παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, δια τον οποίο ενδιαφέρεται εις την χώρα αυτή η κυρίαρχος κεφαλαιοκρατία. Έναντι των δυναμικών αυτών τάσεων των εχθρικών προς την Ευρώπη μεγάλων δυνάμεων, ούτε οι μεμονωμένες προθέσεις αλλά ούτε και η ''καλή θέληση''μερικών μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.
Η σκληρή στάσις του Στάλιν και των ανθρώπων του έναντι των απαιτήσεων  των εν Λονδίνο κυβερνήσεων της Γιουγκοσλαβίας και της Πολωνίας, αποδεικνύει και εις τους τυφλούς ακόμη ότι η νίκη των Σοβιέτ θα σήμαινε την μπολσεβικοποίηση ολοκλήρου της Ευρώπης. Αυτό και μόνο θα αποτελεί το γεγονός ενός νέου ακόμη παγκοσμίου πολέμου με πεδίο μάχης την Ευρώπη. Αυτό θα είχε ταυτοχρόνως ως συνέπεια και η πολιτική των διαιρέσεων, που η Αγγλία καταβάλει προσπάθεια όπως ασκήσει εις την Ευρώπη.
Το ίδιο θα συνεπάγεται και η επιβίωση της ψυχώσεως εκείνης του ασυγκράτητου φανατισμού, που οδήγησε πάντοτε εις εμφυλίους πολέμους εντός της Ευρώπης. Προ του κινδύνου να αποβούν νικηφόροι οι δυνάμεις που δια μια νέα συρράξεως μεταξύ των λαών της  θα έριχναν την Ευρώπη εις την κόλαση, θα ήταν πάρα πολύ, εάν ζητούσαμε από τους λαούς της Ευρώπης να σκεφθούν εν πλήρεις συνείδηση τα προβλήματα ενώπιον των οποίων ευρίσκονται; Δεν διαφωνώ με κανένα. Τα προβλήματα άλλωστε, περί των οποίων πρόκειται, είναι πολύ μεγάλα και πολύ σοβαρά. Βλέπουμε όμως πράγματι ότι διάφοροι λαοί της Ευρώπης προσπαθούν να αποσυρθούν εις την σκιά, τρέφοντας την παράλογη ελπίδα ότι θα παραμείνουν άθικτοι αυτοί από την καταιγίδα που ξέσπασε πάνω από τα κεφάλια μας.
Εάν αι Γερμανικαί στρατιαί, από κοινού με τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, μπορούσαν να συντρίψουν τον μπολσεβικισμό προς ανατολάς και να δημιουργήσουν ασφαλή και σταθερά προς όλας τας κατεύθυνσης της ηπείρου σύνορα, θα είχε αποτραπεί και ο κίνδυνος του να γίνει η Ευρώπη για τρίτη φορά πεδίο παγκοσμίου διαμάχης.
Εις την περίπτωση αυτή η Ευρωπαϊκή Ήπειρος, ενωμένη εις κυρίαρχους λαούς, θα ήταν ως δυναμικός παράγων μεταξύ μπολσεβικισμού και αμερικανισμού, ως και μεταξύ Σοβιέτ και Αγγλίας. Κατόπιν τούτου, οι εν λόγω δυνάμεις, θα ήταν αδύνατο όπως προβλέπει ο Ουάλας να συμπλέκονται κάθε φορά και να λύνουν τις διαφορές των επί των ευρωπαϊκών εδαφών. Τούτο είναι πλέον φανερό.
Εαν επιτυγχάνετο αυτό, ο Αμερικανισμός δεν θα διέθετε καμία πλέον βάση- έστω και αν έπεφτε στα χέρια του η Αγγλική αυτοκρατορία- για να πλημμυρίσει την ηπείρον μας και να επεκτείνει την δύναμή του δια μέσου των ωκεανών μέχρι του πόλου. Εαν το κατορθώναμε από κοινού όλοι οι Ευρωπαίοι, εις το τέρμα του δευτέρου τούτου παγκοσμίου πολέμου θα συναντούσαμε την ποθητή ειρήνη. Αυτού του είδους τα προβλήματα βρίσκονται σήμερα ενώπιον των ευρωπαϊκών λαών. Και εις αυτά ακριβώς τα προβλήματα εμπερικλείεται η αξιοπρέπεια και το μεγαλείο του μέλλοντος μας.

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού

           
        

  
 

Να τι είσαι, Ευρώπη !!! Η διαρκής αναγέννησις των πνευματικών της δυνάμεων- Μέρος 3ον

ΑΓΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΣΧΥΝ

Υπήρξαν πολλοί πάπαι που κατέβαλαν φανερά προσπάθειες προς απόκτησιν της παγκοσμίου κυριαρχίας και άλλοι,πάπες εκήρυσσαν το αντίθετο, ήταν ισχυρότεροι όλων των αυτοκρατόρων και των βασιλέων.
Υπήρξαν ανδρείαι και ευγενείς μορφές της χριστιανικής ζωής. 
Οι ιππότες της Μάλτας, οι Ιωαννίτες και οι Γερμανοί ιππότες είναι παραδείγματα. 
Οι χριστιανοί αυτοί αγωνίζονταν πράγματι για ιδεώδη, κρατούντες την υπόσχεσίν των περί της αδιαφορίας των δια τα υλικά αγαθά μέχρι τέλους. 
Η κοσμική κυριαρχία της χριστιανικής εκκλησίας δεν παρημποδίσθει από την περί ισχύος απαίτησιν  κοσμικών πριγκίπων. 
'Επρόκειτο περί εσώτερου λόγου, ο οποίος τόσο εις την θεωρία του χριστιανισμού, όσο και μεταξύ των ιερωμένων είχε κάτι το αληθώς θρησκευτικόν. 

1. Οι αγώνες των πρώτων αποστόλων αναμεταξύ των και των πρώτων κοινοτήτων, ως και οι διενέξεις κατά τις πρώτες συνελεύσεις είχαν ένα και μόνο σκοπό:  
την άμετάβλητον παράδοσιν των Ευαγγελίων ως των κηρυγμάτων της σωτηρίας.

Υπήρξαν το θεμέλιο της θρησκευτικής πίστεως και η κεντρική γραμμή της ζωής. 
''Τα του Καίσαρος τω Καίσαρ και τα του Θεού τω Θεώ!!!''

Εις τον λόγο αυτόν περιέχεται η παραίτησις από την εγκόσμιον δύναμιν.

2. Οι μωαμεθανοί και οι Κινέζοι δεν γνωρίζουν κατ' αρχάς κανένα ιδιαίτερο σώμα θρησκευτικών αντιπροσώπων.

Εις την Ευρώπη όμως είτε λόγω ιδιαιτέρων αναγκών, είτε από λόγους καταγωγής, εσχηματίσθη τοιούτον σώμα.

Εις τας προταστεντικάς  χώρας ο Ιερεύς είναι εντολοδόχος της κοινότητας, ενώ εις την καθολική εκκλησία ο εντολοδόχος του πάπα.

Η απαγόρευσις του γάμου απομακρύνει τον Ιερέα από την κοσμική ζωή και στρέφει την προσοχή του προς την εσωτερική υποστασίν του, που είναι εστραμένη προς την καλλιέργεια του θρησκευτικού αισθήματος.

3. Εκτός των ευρωπαϊκών και των έξω της ηπείρου μας θρησκευτικών δογμάτων υπάρχει μια ανωτέρα αντίληψις περί θρησκείας, που αποβλέπει εις την απ' ευθείας επικοινωνία με τον θεό. 

ΝΟΗΣΙΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ

Κατά την διαμόρφωση του Ευρωπαίου η νόησης έχει θέση παράλληλη ως προς την ψυχή.

Το εσώτερο, το κεντρικό γεγονός μιας θρησκείας λαμβάνει χώρο με την συμμετοχή μόνο της ψυχής.

Η ηθική όμως διδασκαλία μιας θρησκείας, ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς έναντι των συνανθρώπων μας χρειάζεται την βοήθεια της νοήσεως, του λογικού.

Η εκκλησία θέτει ως δόγμα ότι ο θεός αποκαλύπτεται μόνο εις την ψυχή του ανθρώπου, απορρίπτοντας την ικανότητα του νου να επεξεργάζεται το υλικό που του παρέχουν οι αισθήσεις και να διαμορφώνει τις έννοιες και τους συλλογισμούς.  

Η Ευρώπη δεν μπορούσε φυσικά, μαζί της δε και η ανθρωπότης να σταματήσουν εις το σημείο αυτό.
Το δόγμα ετέθη υπό εξέταση. Τούτο δε υπήρξε το σπέρμα δια τους ερχομένους εσωτερικούς αγώνας, δια παρεξηγήσεις, μαγείας και υποκρισίας. 

Οπωσδήποτε κατά τον μεσαίωνα κατεβλήθη προσπάθεια συγκροτήσεως γήινου κράτους του θεού με αποκλεισμό της φιλοσοφίας. 
Η κοσμική δύναμις υπήρχε συγκεντρωμένη εις χείρας του πάπα, δεν ήτο όμως απεριόριστος. 
Αυτός ο ίδιος ο πάπας , η ψυχή του και η συνείδησίς του ετελούν  υπό τον έλεγχο της εκκλησίας. 
Το έργο της εκκλησίας γίνεται περισσότερο κατανοητό μέσα από το στόμα του Απόστολου Παύλου. ''Δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα, όλοι είστε ένας.

Εις το σημείο αυτό ο αυτοκράτωρ ητο ίσος προς τον τελευταίο δούλο.

Είχε όμως την γήινη κληρονομία στα χέρια του, την οποία μοίραζε άφ ενός εις την εκκλησία και άφ ετέρου εις τους ανθρώπους του.''Ο πτωχός έμενε πτωχός.''

Εν τούτοις ο Χριστός απέθανε επί του σταυρού δια να ελευθερώσει την ανθρωπότητα από την κατάρα του προπατορικού αμαρτήματος.
Και μ' όλα ταύτα οι πατέρες της εκκλησίας ενέμεναν εις το προπατορικό αμάρτημα της παλαιάς διαθήκης, σύμφωνα με το οποίον ο άνθρωπος με τον ιδρώτα του προσώπου του θα κερδίζει το επιούσιον άρτον, διότι ο Αδάμ και η Εύα εργάσθηκαν εναντίον της θελήσεως του θεού.
Η λογική είχε καταστεί όργανο εις τα χέρια του διαβόλου, επειδή ήταν δύσκολο να καταστραφεί, είχε τεθεί υπό αποκλεισμό.

Θα ήταν εσφαλμένο και άδικο, εάν θέλαμε να αμφισβητήσουμε τα μεγάλα εκπολιτιστικά έργα του μεσαίωνα. 

Προς βορράν της Ευρώπης, εις την Γερμανία, εμπνεόμενη από τον θερμόν νότον η αρχιτεκτονική και η γλυπτική, εσημείωσαν θαυμασίαν εξέλιξη.

Οι ρωμανικοί καθεδρικοί ναοί του Άαχεν και του Μπάμπεργκ, ως και άλλα έργα, αποτελούν το προς τούτο παράδειγμα.

Υπό την καθοδήγηση των μοναχών ανθεί και πάλι η γεωργία.

Από την Ισπανία ήλθε η τέχνη της επεξεργασίας του ελεφαντοστού- κόκαλο από ελεφαντόδοντο, ως υλικό για την κατασκευή κομψοτεχνημάτων, η βιβλιοδεσία - η διαδικασία και η τεχνική συρραφής τυπωμένων φύλλων ή τευχών ώστε να αποτελέσουν ένα σώμα βιβλίο, και η μινιατούρα- ζωγραφιά της οποίας οι μορφές και τα αντικείμενα έχουν πολύ μικρές διαστάσεις.

Από τα αφρικανικά εν Ισπανία κτίσματα ανεπήδησεν η ιδέα του γοτθικού ρυθμού, ώστε εν συνδυασμό με τον βορρά βρήκε την θαυμάσια τελειοποιησίν του.

Η εξελιγμένη τέχνη των μηχανικών, που ήταν αναγκαία δια την οικοδόμηση των γοτθικών καθεδρικών ναών, χρειάσθηκε προσπάθειας αιώνων δια να φτάσει εις την τελειότητά της.

Το αίσθημα δια την αρχιτεκτονική του ξύλου, το οποίον προμηθεύονται οι άνθρωποι από τα δάση του βορά, ήταν απαραίτητο δια την τελειοποίηση του γοτθικού ρυθμού. Και πάλι συναντάμε τους χωρικούς ως φορείς του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Χωρίς ξυλουργό και λιθουργό ή μαρμαρά δεν θα υπήρχε γοτθικός ρυθμός. 

ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑ

Το μεσαιωνικόν κράτος του θεού δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια περί ιδρύσεως ενός καθολικού κράτους, τα σημαντικότερα δε μέσα προς επιτεύξιν του σκοπού αυτού ήσαν η κοινή πίστις και η κοινή γλώσσα, η λατινική.
Το ωραιότερο άνθος της εποχής εκείνης είναι το ερωτικό ποίημα και η ερωτική επιστολή.
Το μεγάλο ηρωικό έπος, που από των ημερών του ομήρου έχει περιπέσει εις αφάνεια, εζούσε και πάλι εις την ποίηση των Νιμπελούνγκεν. 
Ο Δάντης-Αλιγκιέρι (1265-1321) ο πρώτος σημαντικός δημιουργός στην ιταλική ποίηση, ενώ το περίφημο έργο του, η θεία κωμωδία εκτιμάται έως σήμερα ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Ο Φραντσέσκο-Πετράρκα (1304-1374)Ιταλός λόγιος, ποιητής βάσει των έργων του Πετράρκα και σε μικρότερο βαθμό του Δάντη ο Πιέτρο-Μπέμπο τον 16ο αιώνα δημιούργησε το μοντέλο για την σύγχρονη Ιταλική γλώσσα.
Ο Πετράρκα-Φραντζέσκο έγινε γνωστός για την ανάπτυξη των σονέτων του σε τέτοιο βαθμό τελειότητας, ώστε παρέμειναν αξεπέραστα μέχρι σήμερα και η χρήση τους επεκτάθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Κατά την αναγέννηση αποτέλεσαν αντικείμενο θαυμασμού, αλλά και μίμησης σε όλη την Ευρώπη. 
Ο άγιος Φραγκίσκος εκήρυσσεν  εις τα ψάρια και τα πουλιά, εόρταζε Χριστούγεννα εις το δάσος, η δε αγάπη του προς την φύσιν επηρέασε τούς ζωγράφους ώστε αντί του χρυσού φόντου των πινάκων των να ζωγραφίσουν εις τας εικόνας των τα βουνά και τα δάση της πατρίδος πίσω από τις φιγούρες των αγίων. 
Ακόμη το πνεύμα είναι δεσμευμένον, εάν όμως ρίξουμε ένα βλέμμα προς το παρελθόν θα συλλάβουμε την ευρωπαϊκή γη από την σημύδα της Ουψάλας μέχρι των ακανθωδών θάμνων και των ελαιώνων της Κρήτης, (από την βόρεια Ευρώπη μέχρι την μεσόγειο) με υπερηφάνειαν δεν θα μπορέσουμε να θέσωμεν το ερώτημα περί του που υπάρχει ένας δεύτερος τέτοιος πλούτος και πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε τον κόσμο αυτό.
Τα γεγονότα της ζωής εζητούσαν πάντοτε την βοήθεια της νοήσεως, την πνευματική και κοσμική δικαιοσύνη.
Όλα ζητούσαν να υπαχθούν εις την τέχνη του υπολογισμού, της γραφής και των βοηθητικών μέσων της λογικής.
Ούτε με την έγκριση της εκκλησίας και με την βοήθεια των πνευματικών διδασκάλων της ιδρύθησαν οι ανώταται σχολαί και τα πανεπιστήμια της Μπολώνιας, των Παρισίων και της Πράγας.
Από τα πανεπιστήμια αυτά διεσκορπίσθη εις ολόκληρο την Ευρώπη ο σπόρος της γνώσεως.
Από την Αραβία ήλθον οι διδάσκαλοι των μαθηματικών και έφεραν εις τον νεαρό Ευρωπαίο και πάλι την λησμονηθείσα διδασκαλία των Ελλήνων και Ρωμαίων καλλιτεχνών των αριθμών.
Ότι στο παρελθόν εδιδάσκετο φευγαλέα στις μικρές και σκοτεινές αίθουσες με την δια όρκου συμφωνημένη σιωπή, διδάσκεται τώρα μεγαλοφώνως, ελευθέρως και σαφώς εις τις φωτεινές και μεγάλες αίθουσες των πανεπιστημίων.
Όπως κατά την ημέρα του Πάσχα εκυλίσθη ο λίθος του τάφου, έτσι και η απονεκρωμένη αρχαιότης εόρταζε την ανάσταση της.
Η Αναγέννησις άρχιζε και εμείς οι άνθρωποι του 20ου αιώνος, φωτιζόμεθα ακόμη από την εποχή εκείνην.

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού