Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΧΗΡΟΥ -Τα Ρομπότ

 

...Άραγε, θα τολμήσουμε να διεισδύσουμε στα σκοτάδια του μεγαλύτερου μυστηρίου; Αλήθεια, ποιοι είναι οι ιουδαίοι; Για τον Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ είναι το οργανικό Ψέμα. Και ο Νικολάος Παλάσιος, συγγραφέας του Η Χιλιανή Φυλή, χρόνια πριν, στην αρχή του εικοστού αιώνα, επίσης διαβεβαίωσε ότι << ο ιουδαίος δεν μπορεί ποτέ να πει την αλήθεια>>. Και μας συμβούλευσε, πριν διαβάσουμε ένα βιβλίο, να μαθαίνουμε για τον συγγραφέα του, και << εάν είναι ιουδαίος, να μην το διαβάσουμε, γιατί θα είναι ψευδές >> 

Ανάμεσα  στα εκατομμύρια των όντων που κατοικούν στη Γη, τι είναι ο Ιουδαίος; Δεν είναι ζώο (αν και θα μπορούσε να είναι ένα σεδίμ ‘’Σεδίμ σημαίνει: Σύμφωνα με τη Βίβλο, μια διασταύρωση ανθρώπου με ζώο. Με το πέρασμα της ηλικίας, οι Ιουδαίοι αναπτύσσουν χαρακτηριστικά ζώων’’, ούτε και ανθρώπινο πλάσμα. Το πιθανότερο είναι να είναι ένα <<ρομπότ>>, στην υπηρεσία ενός εξωγήινου, του Ιεχωβά, του οποίου τις εντολές είναι υποχρεωμένος να εκτελεί, αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει. Έτσι, λοιπόν, προέκυψε ο <<εκλεκτός Λαός του Θεού>>, του Γιαχβέ, του Σάτουρν, του Σατανά.

...Ο Ιεχωβάς ζει και τρέφεται από το αίμα και τη σάρκα των κατοίκων της γης. Αυτό το περιγράφουν οι << πράκτορές >> του στους βιβλικούς μύθους, συγκεκριμένα εκεί όπου ο Αβραάμ προτίθεται να θυσιάσει τον υιό του για να θρέψει τον Ιεχωβά. Οι πόλεμοι και οι σφαγές πολλών είναι συμπόσια για τον Ιεχωβά. Και καθώς η Κάλι Γιούγκα πλησιάζει στο τέλος της, αυτός ο σκοτεινός Δαίμονας (αυτός ο Άρχων) πεινάει ακόμα περισσότερο και χρειάζεται επειγόντως ένα τελευταίο δείπνο, αφού για πάνω από πενήντα χρόνια, από το 1945, τρέφεται μονάχα με μικρούς πολέμους. Νηστεύει! Ο Ιεχωβάς χρειάζεται έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο οποίο το Άριο αίμα των (γκοίμ) μη Ιουδαίων θα χυθεί άφθονο. Διαφορετικά, διατρέχει τον κίνδυνο να εξαφανιστεί να εξαφανιστεί ως Σατανάς, ως Σάτουρν, ως Άρχων αιχμάλωτος του Δημιουργού. Είναι συνεπώς αναγκαίο για αυτόν να δημιουργήσει μια αφόρητη παγκόσμια κατάσταση, η οποία δεν επιτρέπει καμία άλλη λύση παρά έναν μεγάλο πόλεμο. Η οικονομική κρίση είναι αναπόφευκτη, δίχως το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής, η καταστροφή των πύργων της Νέας Υόρκης προσφέρει στις ΗΠΑ (δηλαδή στους Ιουδαίους) την κυριαρχία επί όλου του πλανήτη, υπό το πρόσχημα ενός << αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία >> ( << αυτοί που δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας >> ). Και, τελικώς, η κατάρρευση του πνευματικού κόσμου της Δύσης αφήνει χωρίς ιδεολογικό έρεισμα τους ηγέτες των χριστιανικών εκκλησιών, και αυτήν ακόμη τη μασονία.

Οι ραβίνοι, που φαίνεται ότι έχουν επίσης καταρρίψει μόνοι τους τα πιστεύω τους, έχουν ένα νέο εργαλείο κυριαρχίας και υποδούλωσης των μη- Ιουδαίων μια ακόμη << θρησκεία>> για να βασανίσουν τους Άριους και το σύμπλεγμα ενοχής τους: τη Θρησκεία του Ολοκαυτώματος. Αν ο Χριστιανισμός κατηγορεί τους γκόιμ ότι σκότωσαν έναν Θεό, τότε το <<Ολοκαύτωμα>> τους κατηγορεί για τη δολοφονία του <<λαού του Θεού>>, όπως στο παρελθόν κατηγόρησαν τούς Αιγύπτιους και τους Ρωμαίους. Οι τελευταίοι τώρα έχουν αντικατασταθεί  από τούς Γερμανούς, που είναι υποταγμένοι όπως και οι προηγούμενοι, έχουν αποδεχθεί υπάκουα και κάνουν μετάνοιες στα << Ναούς Μουσεία>> του Ολοκαυτώματος, της νέας Θρησκείας, παρ΄όλο που γνωρίζουν ότι από την αρχή αυτό είναι ένα Ψέμα. Διότι, όπως ακριβώς, οι αρχαίες Ιουδαϊκές Θρησκείες και πίστεις βασίζονταν στα ψέματα, έτσι και η νέα Θρησκεία του ιουδαϊκού Ολοκαυτώματος, με τα έξι εκατομμύρια θυσιασθέντες ( ο αριθμός <<έξι>> είναι αρχέτυπο του ιουδαϊσμού), είναι ακόμη ένα Ψέμα, παρ΄όλο που τα <<δόγματα>> της τυγχάνουν τυφλής αποδοχής από τους μη- ιουδαίους.

Ο Δαίμονας Γιαχβέ υπνωτίζει τους μη Ιουδαίους, βοηθώντας έτσι τον << λαό >> των ρομπότ του, μα μόνον μέχρις ότου εκείνα καταφέρουν να του προετοιμάσουν το Δείπνο του.

Και αν δεν μπορέσουν να προκαλέσουν έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο; Αν αποτύχουν; Θα μπορούσε, μήπως, η νέα Θρησκεία να τούς εξυπηρετήσει σαν ένα είδος παρηγοριάς, κρατώντας τον λαό της ενωμένο,  παρ΄όλη την ολοένα αυξανόμενη δυσπιστία προς αυτούς σε όλο τον πλανήτη; Αυτό μένει να το δούμε. Στο τέλος όλων των πραγμάτων, στο ναδίρ της Κάλι Γιούγκα, θα τούς εγκαταλείψει ακόμη και ο πεινασμένος θεός τους.

 Miguel Serrano

Ιερός Δεσμός Αργοσαρωνικού

ΤΟ ΑΣΤΡΟΝ

Η ημέρα αυτή της Μεγάλης Εορτής δεν θα παύση ποτέ να καθηδύνη τας ψυχάς και να δώσει εις τας καρδίας την χαράν των ελπίδων και της Πίστεως. Εγνώρισεν η Ψυχή τα θεία αυτά δώρα εις στιγμάς σκληράς της ιστορίας της και πάντοτε εδέχθη αυτά με βαθείαν αγαλλίασιν, ως μιαν δύναμιν αγαθοποιόν η οποία ανέτειλε μέσα από το σπήλαιον του νεογέννητου Θεού, δια να καταυγάσει τας ψυχάς με το ανέσπερον Φώς της θείας προσδοκίας.   

Ευρέθημεν πάλιν δια ακόμη μια φορά, υπό τα ερείπια μιας καταστροφής. Να λησμονήσωμεν την στιγμή αυτήν τους υπευθύνους; Είναι τόσο δύσκολον να καλυφθούν με την λήθη έστω και δια ολίγας στιγμάς, τας στιγμάς της ιεράς αναμνήσεως της Απείρου συγκαταβάσεως εκείνοι οι οποίοι έσυραν την Ελλάδα θύμα εις το άρμα του συμφέροντος των, αιμάσουσαν και ανίσχυροι, δια να ρίψουν αυτήν εις το βάραθρο της καταστροφής, η οποία θα ήτο οριστική, η οποία θα εσήμανε το τέλος της φυλής και του Έθνους, αν ο Νικητής δεν συνεπάνει, αν η μεγαλοφροσύνη του δεν συνεχώρει το θύμα των εχθρών του. 

Και ίσταται τώρα παρά το πλευρόν μας ο Νικητής και συνεορτάζει κατά τας στιγμάς ενός μεγάλου αγώνος του υπέρ του πολιτισμού και του χριστιανισμού, υπερ των αρχών τας οποίας διεκύρηξεν επι της Γης ο ενανθρωπίσας θεός με την Γέννησίν του εις το πτωχόν σπήλαιον, εις την φάτνην των αναλόγων, και με την ανοδόν του εις τον Γολγοθάν Ας ανοίξωμεν σήμερα την ψυχήν μας εις το λαμπρόν φώς της Ελπίδος που έρχεται από την Βηθλεέμ από τους ουράνιους κόσμους της πίστεως. Θα λείψει ίσως από πολλούς η πλήρης τράπεζα. Άλλους θα συντροφεύσει η στέρησις. Αλλά η Ελπίς θὰ δωρίσει εις τας ψυχάς όλων την εγκαρτέρησίν, η οποία αποτελεί δια τους λαούς όπως και τα άτομα δύναμιν ακαταγώνιστον, δύναμιν η οποία οδηγεί προς τας καλλίτερας ημέρας. Πότε εχάθη η ελπίς και πότε εσβέσθη η πίστης από την ψυχή των Ελληνικών γενεών που επέρασαν; Έλαμψαν μέσα εις τα βάθη των ψυχών αι δυνάμεις αυταί και οδήγησαν πάντοτε προς την εκπλήρωσιν των πόθων του ΄Έθνους.

 Ένας άλλος λαός χωρίς να νικηθεί εγνώρισε και αυτός την συμφοράν μιας τρομερής καταδίκης. Πρόκειται περί του Γερμανικού Λαού. Και αυτός όταν ευρέθει εις τον βάραθρον της απερίγραπτου δυστυχίας, οπλίσθη με την δύναμιν της ελπίδος και την πανοπλίαν της πίστεως προς το μέλλον της πατρίδος του. Ήλθε δια αυτόν το πλήρωμα του χρόνου και με οδηγόν τον Αρχηγόν του, αγωνίζεται τώρα και νικά εις το μεγάλον του Πολιτισμού της Ευρώπης της Χριστιανοσύνης εναντίον αθλίων βαρβάρων και άθεων. Σήμερον ας σιγάσουν των στερήσεων οι πόνοι και η καρδία μας εις την οποίαν δεν έπαυσαν να πάλλουν ποτέ αισθήματα ευγενή και γενναία, ας διαποτισθεί από την προσδοκίαν των καλλιτέρων ημερών τας οποίας ποθούμεν και δια της οποίας εργάζεται μεθ΄ημών ο Νικητής. 

Δεν χάνονται οι Λαοί οι οποίοι διατηρούν εις την ψυχήν των την δύναμιν φωτεινών παραδόσεων και ιστορίας Πολιτισμού αιωνίου. Χάνονται μόνον οι Λαοί των οποίων εξασθενεί η πίστη, προς το μέλλον των, των οποίων μολύνεται ο χαρακτήρας των οποίων η ψυχή απαρνείται την λάμψιν της θρησκείας και του Ήλιου της Δικαιοσύνης.               

 Από τα βάθη των αιώνων, μέσα από το ιερό σπήλαιον, το θείο βρέφος ακτινοβολεί την αγίαν καλοσύνην και την συγκατάβασιν. Η ψυχή του Έθνους, η προσκυνήτρια ας προσέλθει και ας γονυπετήσει προ του Ενσαρκωθέντος Θεού. Το Άστρον της πίστεως θα την οδηγήσει εως εκεί. Δεν είναι άγνωστός της ο δρόμος αυτός. Ας παρακαλέση. Ο Θεός εισακούει τους ατυχούντας τα δυστυχή θύματα. Και ας ζητήσει εν συντριβή να την οδηγήσει προς τα νέα της πεπρωμένα, εις τον Κόσμον που θα ανατείλη αύριον νέος, όταν ο ήλιος δεν θα φωτίζει πλέον επι της γης του εχθρού της θρησκείας, εχθρού του κηρύγματος το οποίον θα συντρίψει ο Θεός της Αγάπης, της Ελπίδας και της Δικαιοσύνης.

Θεσσαλονίκη 25 Δεκεμβριου-1941 

 

Ιερός Δεσμός Αργοσαρωνικού

-      

Η Δύναμις της πολιτικής ιδέας

Κάτω από την υποβολή μιας Ιδέας αγωνίζονται οι λαοί, διαμορφώνοντας προσωπικότητες, αναπτύσσοντας τα κράτη. Μεταξύ Ιδεών υπάρχει πάντα κοινότης, μεταξύ υλιστικών συμφερόντων υπάρχει μόνο σύγκρουσις. Για αυτό είναι μια Ιδέα στοιχείο συνδετικό, ενώ ένα υλιστικό διαφέρον στοιχείο είναι διαλυτικό.

Κάποτε ξεπηδά από ένα πόλεμο μία Ιδέα που τον κόσμο συνεπαίρνει ή μέσα στο αίμα του πνίγεται μια άλλη Ιδέα που κρατούσε τον κόσμο στα δεσμά της σκλάβο. Στην περίπτωση αυτή ο Θεός είναι με τον νικητή. Το θέατρο όπου μια καλή Ιδέα νικά είναι άξιο της δόξας του. 

Λευτεριά, Ανεξαρτησία, Θρησκεία και Δόξα ανάδειξαν τους Ήρωες τους, γέμισαν με ενθουσιασμό κατακτητές και με θάρρος όλους τους μάρτυρες. Υλικά συμφέροντα γέννησαν μόνο μούχλα καί εγωισμό. Όλοι οι λαοί που αφήσαν στο πέρασμα των αιώνων βαθειά τα ίχνη τα ίχνη της ολόδοξης ιστορίας τους, μεγάλωσαν στη σκιά των καρποφόρων αρχών που αναφέραμε παραπάνω. Είναι νόμος των επαναστάσεων, για την σύσταση, την ανάπτυξη  και πρόοδός τους να έχουν ανάγκη την αφετηρία των Ιδεών. Για αυτό μια επανάσταση σε ένα κράτος είναι μια ένδειξη πως μια παρόμοια επανάσταση ήδη στο πνεύμα ολοκληρώθηκε. Επαναστάσεις είναι οι λαμπάδες της Προνοίας και της Ιστορίας. Όποιος είχε το ευτύχημα ή την ατυχία να ζήσει και να πεθάνει σε ειρηνικές και ήρεμες εποχές, για αυτόν μπορούμε να πούμε πως σταδιοδρόμησε την ζωή χωρίς να ξεπεράσει την παιδική ηλικία. Όποιος όμως, όπως εμείς, ζει μέσα σε θύελλες μπορεί να φορέσει την ανδρική πανοπλία και να ισχυριστεί πως πραγματικά ένας άνδρας είναι.

Σε κάθε εποχή η δικαιοσύνη παρουσιάζεται με μια επικρατούσα Ιδέα που είναι η ζωντανή έκφραση της Αρμονίας μεταξύ του απόλυτου δικαίου και των κρατικών αναγκών. Η εξουσία που ενσωματώνει την Ιδέα αυτή και συγκρατεί την Αρμονία είναι η μόνη νόμιμη στη γη. Η εξουσία ενός κατακτητού μπορεί να είναι θεμιτή αν ενσωματώνει την Ιδέα αυτή, η νομιμότης του δεν θα πηγάζει μόνον από την Βία, αλλά από την Ιδέα που είναι ενσαρκωμένη σε αυτήν. Η εξουσία όμως που δεν ενσωματώνει την Ιδέα που κατεξουσίαζε το κράτος, είναι όχι μόνον αθέμιτη παρά και αδύναμη. Γιατί επειδή δεν κατανοεί το κράτος, αδυνατεί και να το παρορμήσει στην ύψιστη δράση, και όλα τα αναγκαία έργα πραγματοποιούνται μόνο σαν από ένα θαύμα. Μια τέτοια εξουσία είναι ανίκανη να συγκεντρώσει γύρω της τις ζωντανές δυνάμεις που έτσι ατίθασες και αυθαίρετες εκδηλώνονται και δημιουργούν σύγχυση και χάος.

Αν κυβερνήσεις να ζήσουν θέλουν πρέπει από κρατικές ανάγκες να προέλθουν και να καταστούν κεντρικό σημείον όλων των δυνάμεων, όπως επίσης πρέπει να προξενήσουν την Ένωση όλων των συμφερόντων. Η πολιτική δύναμις είναι συγκέρασμα (αρμονική ένωσις) από όλες τις δυνάμεις που κυριαρχούν την κοινωνία, η δημόσια εξουσία όπως όλες τις εξουσίες των πολιτών. Όταν όμως, απεναντίας, η κρατική εξουσία δεν συγκεντρώνει όλες τις δυνάμεις που ζωογονούν το έθνος, τότε είναι μόνον ένας αγώνας βραχύβιος (σύντομος-προσωρινός) και η μοίρα της είναι η άμεση κατάρρευση. Αν ήταν δυνατό να υπάρξει μια ιδεώδης Κυβέρνηση, τότε θα μπορούσε να ενεργήσει ώστε κανένα ατομικό συμφέρον ούτε και άλλη Ιδέα στο κράτος να υπάρχει που να μη ενσωματώνεται στην Κυβέρνηση και να μη μεταδίδει σε αυτήν κάθε της δύναμη. Έτσι θα ξεχώριζε η Κυβέρνηση από τον λαόν κατά τούτο μόνον, γιατί ενώνει αρμονικά και ολοφάνερα όλα τα στοιχεία, τα οποία στο κράτος είτε μεταξύ τους αλληλοδιαμάχονται είτε είναι αόρατα. Μια τέτοια Κυβέρνηση θα ήταν αιώνια. Γιατί πραγματικά δεν θα υπήρχε τίποτα κοντά της που να είναι βιώσιμο και να δρα και να της διεκδικεί την επικυριαρχία. 

Συντάγματα βιώσιμα δεν πρέπει κανείς να ζητεί σε φιλοσοφικά βιβλία γιατί βρίσκονται μόνο στην καρδιά του λαού.

Κάθε κράτος και κάθε πολίτης ζουν την ατομική τους ζωή που διαφέρει από τη ζωή άλλων κρατών και άλλων πολιτών. Και επειδή κράτος συγκριτικά προς άλλο κράτος αποτελεί ένα αρμονικό και ομοιογενές όλον, πρέπει και η μορφή της Κυβέρνησης του να είναι ομοιογενής και ενιαία. Και επειδή ενότης και αρμονία είναι αδύνατον να συνυπάρξουν χωρίς κοινό κέντρον, από το οποίον η κρατική ενεργητικότητα ακτινοβολεί προς όλες τις κατευθύνσεις, για αυτό δεν μπορεί κανείς να φαντασθεί ένα κράτος χωρίς τέτοιο κέντρο. Η απλή παράθεση από ανθρώπους ποτέ δεν θα μπορούσε να αποτελέσει ένα αρμονικό σύνολο, το οποίο θα μπορούσε να ζήσει μόνο. Για αυτό ένα τέτοιο κράτος θα ήταν αδύνατο να υπάρξει, θα ήταν μόνον ένα όνομα, ένας συρφετός από άτομα.

Η δράση της Κυβέρνησης λέγεται νόμος και βρίσκει στα κρατικά δικαιώματα και καθήκοντα τα όρια της. Κυριαρχεί στην δημοσιότητα και κατευθύνει τη δραστηριότητα του πολίτου, σέβεται όμως την συνείδησή του. Η δράση του ατόμου δεν έχει ένα ορισμένο όνομα και εξασκείται εις το σπίτι. Υπάρχει όμως μεταξύ του ατομικού νοικοκυριού και των δημοσίων υποθέσεων η αυτή διαφορά, η οποία μεταξύ ενός ιδιώτου και ενός πολίτου. Και όπως ένας ιδιώτης επηρεάζει τον πολίτη, έτσι υπάρχει και μια επίδραση του ατομικού νοικοκυριού και του κράτους. Και οι νόμοι όμως βρίσκονται υπό την επήρεια των Ιδεών και των Ηθών. Όταν λοιπόν υπάρχει αρμονία, συμφωνία μεταξύ νόμων και εθίμων, μεταξύ των δημοσιών και των ιδιωτικών πραγμάτων, μεταξύ της λειτουργείας του κράτους και της δραστηριότητας των ατόμων, τότε επικρατεί και στο κράτος ευπορία και αρμονία.                                                              

Ποιος πρέπει να εξασκεί την απεριόριστη εξουσία; Ο ισχυρός, ο ισχυρός και ευφυής άνδρας, για τον οποίο κανένα σύνταγμα δεν μερίμνησε, τον οποίο διαφύλαξε η Πρόνοια, που ο ίδιος πριν δεν διείδε την αποστολή του, και ο οποίος ήταν στο λαό του άγνωστος. Αυτός πρέπει λοιπόν στους ηράκλειους ώμους του να σηκώσει το ασήκωτο βάρος του οικοδομήματος που καταρρέει. Αυτός ο πανίσχυρος άνδρας φαίνεται κατόπιν σαν μια Θεότητα, που εμπρός της τα σύννεφα σκορπίζονται, το άψυχο χάος παίρνει πάλι μορφή και η θύελλα καθησυχάζει. 

Δύναμη που διαμορφώνει το κράτος δεν  μπορεί από κανένα νομοθέτη να καταταγεί σε ορισμένη θέση. Είναι αδύνατον επίσης να διατυπωθεί από ένα φιλόσοφο, γιατί δεν δέχεται  να καθηλωθεί σε βιβλία και σπάνει τα πλαίσια. Όταν αυτή η διαμορφωτική δύναμη του κράτους παρουσιάζεται, τότε φανερώνεται όπως η αστραπή στα σύννεφα, φλογίζει την ατμόσφαιρα, χτυπάει το θύμα και σβήνει.

 Ας αφήσουμε λοιπόν την δύναμη αυτή να περάσει σαν αστραπή και να σβήσει και ας μη προσπαθούμε να την περιορίσουμε σε μαθηματικούς τύπους.

Ανδρωμένα κράτη δεν σκύβουν τον αυχένα μπροστά σε μια φαινομενική δύναμη, η οποία αν και εξωτερικά είναι μεγάλη ωστόσο εσωτερικά είναι άτονη. Υποκλίνονται μόνον εμπρός σε μια ολοζώντανη δύναμη, η οποία μπορεί από το ύψος της να σφενδονίζει την αστραπή και να υπερασπίζει το κράτος με την ασπίδα της.

Juan Donoso Cortés (1809–1853)

Ιερός Δεσμός Αργοσαρωνικού